Helemaal nooit meer vliegen, is natuurlijk het allerbeste. Ik weet het.
Dit weekend overtrad ik die regel voor een bezoek aan Berlijn. De rijen bij de veiligheidscontrole waren lang en het duurde en duurde en duurde en vergde veel personeelsinzet. Zowel op Schiphol als op Berlijn Brandenburg. Waarom? Omdat medereizigers nog steeds met koffers aan handbagage willen reizen die allemaal gecontroleerd moeten worden om vervolgens onaangeroerd in de bagagevakken te verdwijnen.
Stop daarmee, verbiedt handbagage, bagage hoort in het ruim. Scheelt een hoop personeel en wachttijden. Zonder handbagage ging ik namelijk binnen 15 seconden langs het poortje. Een volgende keer ga ik met de trein. Dat is beter voor het klimaat en scheelt een hoop wachttijden.
Ruud Sterk, Voorburg
In het artikel grensoverschrijdend gedrag, waarin verslag wordt gedaan van de presentatie van het rapport van de commissie Hamers, is een van de conclusies dat een definitie ontbreekt van welk gedrag grensoverschrijdend is.
Het is maar goed dat deze definitie er niet is gekomen. Immers, alleen partijen zelf kunnen bepalen wat wanneer grensoverschrijdend gedrag is. Hoe om te gaan met (signalen van) grensoverschrijdend gedrag een vast onderdeel maken van je trainingsaanbod en steeds terug te laten komen in gesprekken tussen leidinggevende en medewerker, creëert bewustzijn en is daarmee krachtiger dan een enkele definitie of gedragsnorm.
Suzanne Reisig, Bosch en Duin
Top, een positief artikel over drie verpleegkundigen die zorgen voor een blijvende kwaliteitsverbetering in de zorg. Toch een stekelig briefje naar de krant: een verpleegkundig specialist functioneert niet ‘tussen arts en verpleegkundige in’ maar is zelfstandig werkzaam in het verpleegkundig domein. Een verpleegkundige met een aanvullende masteropleiding Advanced Nursing Practice mag als verpleegkundig specialist – net als artsen – een aantal voorbehouden handelingen verrichten, keurig geregeld in de wet BIG.
Nanette Haze, docent verpleegkunde, Nijmegen
Richard Koopman zou graag een rapportage willen zien over het effect van predatie door de vos op weidevogels, en vermoedt dat dit effect groter is dan de impact van kunstmest en pesticiden. Ik heb het even voor hem gegoogled. Dat levert een overvloed aan rapportages op die precies dit doen.
Deze rapportages laten zien dat predatie inderdaad een probleem is is voor weidevogels, maar dat het overgrote deel van de achteruitgang van de weidevogelstand niet door predatie komt, maar door intensivering. Richard observeert zelf ook hoe deze factoren samenhangen: ‘Boeren planten vlaggetjes bij weidevogelnesten om te voorkomen dat ze meegemaaid worden. De vos is intelligent genoeg om inmiddels te weten wat dit betekent’.
Oftewel: intensieve landbouw (vroeg maaien, tijdens het broedseizoen) maakt het predatoren makkelijker en weidevogels moeilijker en verhoogt daarmee de predatiedruk.
Nynke Schulp, Wageningen
In de Volkskrant konden we afgelopen zaterdag lezen over het verschijnsel ‘effectief altruïsme’. Volgens The New York Times is deze liefdadigheidsbeweging in korte tijd uitgegroeid tot de toonaangevende aanpak voor een grote groep jonge filantropen. Het idee is om kosteneffectief en op rationele wijze zoveel mogelijk levens te redden.
Volgens filosoof William MacAskill, een van de boegbeelden van deze beweging, moet je – gesteld voor de keuze om een Picasso of een huilende baby uit een brandend huis te redden – kiezen voor de Picasso, omdat je met het geld dat de Picasso waard is veel meer Afrikaanse kinderen kunt redden dan die ene baby.
Zo doorredenerend kun er ook voor kiezen om, bij gebrek aan kennis over een al dan niet aanwezige kunstschat, maar helemaal niet een brandend binnen te gaan om een huilende baby te redden, maar het uurtje dat dat zou kosten (denk ook aan al het papierwerk naderhand en de vieze kleren) extra te werken en met het extra verdiende geld in Afrika levens te redden.
Wat een zegen dat verreweg de meeste mensen in zo’n situatie naar hun hart en onderbuik zullen luisteren en niet naar hun effectief altruïstische verstand.
Ronald Kaatee, Groningen
De weerzin tegen het geweld van de randdebielen die het stadionvoetbal onmogelijk willen maken, is nog altijd niet groot genoeg. Het regent overbodige opmerkingen als ‘het mag nooit meer gebeuren’ en ‘het vraagt om harde maatregelen’. Het gebeurt telkens weer en de werkzame aanpak blijft uit. Het betaald voetbal draait namelijk om geld.
Alcohol verhit aantoonbaar de gemoederen van opvliegende typen, maar de verkoop van bier brengt omzet. Uitbannen van alcohol in de stadions behoort volgens de KNVB niet tot de maatregelen die worden overwogen. Een stringente controle bij de ingang en in geval van overtredingen een langdurig stadionverbod, dat ook nog eens feilloos wordt gehandhaafd, kost geld en het is tot op heden nooit gelukt. Bij excessen moeten de clubs boete doen bij de organisatoren van het betaalde voetbal. Die kosten vallen in het niet bij die van een krachtige, preventieve aanpak. Je betaalt de boetedoening en gaat door in de competitie.
Pas als 99 procent van het voetbalpubliek, het deel dat gewoon onbezorgd wil genieten van een mooie wedstrijd in een sfeervol stadion, wegblijft, weet het betaalde voetbal dat het spektakel met uitwassen voorbij is.
Multinationals stoppen ook met het misleiden van de massa als iedereen hun producten laat liggen. Dat blijft ook altijd een droom. Daarom zal een groepje gemaskerde idioten zonder enig moraal altijd een weg vinden om het plezier van velen te vergallen. Onwenselijk, laakbaar of strafbaar, het maakt niets uit. Wij mogen blijven beweren dat ‘het nooit meer mag gebeuren’.
Frits Hendrik Emmerik, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans de krant te halen. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks halen ongeveer vijftig brieven de krant. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden