‘Kijk, daar komen ze met een trekker het plein op. Gewoon terwijl het nog licht is!’ Conciërge Gerrit van Ee spoelt camerabeelden van de avond ervoor terug om te zien wie verantwoordelijk is voor de balen kuilgras die deze vrijdagochtend als verlate examenstunt de ingangen van de christelijke scholengemeenschap Bogerman in Balk blokkeren.
Van Ee wordt dit jaar 69 en is al een tijdje met pensioen. Maar, ‘omdat hele dagen thuiszitten ook niets is’ schreef hij zich eind vorig jaar in bij uitzendbureau Actief 65-plus. Een week later kon de ex-spuitwerker aan de slag op de middelbare school, waar hij inmiddels bijna alle 280 leerlingen bij naam kent. Het werk bevalt hem. ‘Ik heb het idee dat je op deze manier niet aftakelt en in de gemeenschap blijft staan.’
In deze wekelijkse rubriek vertellen ondernemers over hun bedrijf. Vandaag: uitzendbureau Actief-65, opgericht in 2001, met 20 werknemers (en duizend uitzendkrachten) en een omzet van 10 miljoen euro.
Door vergrijzing en inflatie gaan steeds meer AOW’ers weer aan het werk: in 2020 waren het er 300 duizend, volgens de laatste cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. De meesten werken minder dan 12 uur per week.
‘Tegen de vergrijzing en de huidige personeelstekorten kan geen marketinginspanning op’, vertelt oprichter Jack Wiebenga vanuit zijn werkkamer in Amsterdam. ‘Als een vacature lastig te vervullen is, denken bedrijven: ‘dan maar een oudere’.’ Die is vaak nog goedkoper ook, omdat er sinds een wetswijziging in 2016 minder premie voor hen hoeft te worden afgedragen. Waar het aantal uitzenduren al jaren terugloopt, ziet Actief 65-plus de laatste twee jaar juist een groei.
De duizend AOW’ers die op dit moment voor het bedrijf werken zijn voornamelijk mannen. ‘Want vrouwen hadden vroeger nu eenmaal een andere rol’, zegt Wiebenga. De klantenkring is divers. Onder hen veel apothekers die een betrouwbare kracht zoeken om medicijnen rond te brengen. Het zijn veelal baantjes voor een paar keer per week, een paar uur per dag; waar je volgens Wiebenga geen ‘gewone mensen’ voor kunt vinden. Broodjes bezorgen voor een snackbar, klanten van autodealers naar het station brengen, banden plakken bij een fietsenmaker. Ook wordt Wiebenga vaak gebeld door bedrijven die een manier zoeken om mensen na hun pensioen te behouden.
De oud-economieleraar en bedenker van de Examenbundel, waarmee scholieren oefenen met eerdere eindexamens, komt in 2001 in de uitzendbranche terecht. Hij zoekt op dat moment een boekhouder en ziet in de Gouden Gids een advertentie van wat later een concurrent zal worden. Die richt zich dan vooral op de grote steden. Wiebenga, op dat moment nog uitgever, ziet juist kansen in de rest van het land.
Ervaring in de branche heeft hij niet. Dat noemt hij nu een voordeel, omdat ‘het loont om het net even iets anders aan te pakken’. In een duur pand op een A-locatie, zoals iedereen in die tijd heeft, ziet hij geen meerwaarde. Actief 65-plus wil, vanwege de omzet, heel Nederland bedienen en heeft geen budget om meerdere filialen te openen. Bovendien hoeven de oudere sollicitanten van hem niet langs te komen, een telefoontje volstaat. Het echte sollicitatiegesprek voeren ze met hun nieuwe werkgever.
Advertenties in huis-aan-huis-bladen en 200 duizend bij de Kamer van Koophandel aangeschafte faxnummers zorgen voor de eerste klanten. Bij hen rolt ongevraagd een fax uit het apparaat met de tekst ‘Zoekt u personeel, denk eens aan een 65-plusser’. Het werkt, al wordt de methode niet altijd gewaardeerd. Wiebenga: ‘Soms stuurden mensen als wraak in het weekend zwart gekleurde vellen terug, waardoor onze inkt op maandag op was.’
Tweeëntwintig jaar later behoort Actief 65-plus, tot Wiebenga’s eigen verbazing, tot de grootste drie uitzenders binnen de branche. Met zijn 78 jaar geeft hij zelf het goede voorbeeld. Dagelijks is hij op kantoor te vinden, al houdt hij zich met operationele zaken niet meer bezig. ‘Ik heb een huis in Spanje en mensen vragen vaak: waarom ga je daar niet lekker genieten? Maar als ik daar twee weken ben, heb ik het al helemaal gehad.’
Slechts eenmaal vreest hij voor het voortbestaan van het bedrijf. Tijdens de eerste maanden van de pandemie valt de vraag volledig stil: ‘bedrijven willen niet dat hun kwetsbare werknemers sterven in het harnas.’ Voor overheidssteun komt het uitzendbureau niet in aanmerking, omdat de omzet uiteindelijk niet genoeg daalt.
Wiebenga ziet nu een grote dreiging in de steeds strenger wordende regelgeving, bedoeld om malafide uitzendbureaus aan te pakken. Zo werkt het kabinet aan een verplicht certificeringsstelsel voor uitzendbureaus en krijgen uitzendkrachten steeds meer rechten. ‘Die wetgeving is goed voor jonge mensen die eigenlijk een vaste baan willen. Maar mijn mensen willen dat helemaal niet, dus voor ons zouden andere regels moeten gelden.’ Hij trekt gezamenlijk op met branchegenoten en schoof onlangs aan bij een Tweede Kamer-commissie, maar heeft niet het idee dat er naar zijn bezwaren wordt geluisterd.
De meeste AOW’ers verdienen zo’n 400 tot 600 euro. Conciërge Van Ee doet het niet voor het geld, maar constateert wel dat zijn ‘bijbaan’ noodzaak zou kunnen worden nu het leven steeds duurder wordt. ‘Voor een brood betaal je bij de bakker tegenwoordig bijna het dubbele. Je ziet het zelfs op school: de tosti’s in de kantine waren een euro en nu 1,30 euro.’
Van de aanvankelijke scepsis die zijn collega’s over de ‘oude nieuwkomer’ hadden is niets meer over. Van Ee heeft zichzelf bewezen en krijgt er na de zomer een tweede vaste dag bij. Spijt dat hij dit werk niet eerder is gaan doen heeft hij niet. ‘Hiervoor was ik spuitwerker, onder andere voor vliegtuigonderdelen van Fokker. Dan mocht er echt geen enkel stofje in komen’, zegt Van Ee terwijl hij de koffiekar naar de lerarenkamer rolt. ‘Dat was een uitdaging, dat is hier toch... anders.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden