Wat voor menig PSV-supporter een droom zou zijn, was voor Jan van Dooren dagelijkse realiteit. Tien jaar lang woonde hij met zijn gezin in het Philips Stadion, dat stond op de plek waar nu de hoofdingang is. De zoon van een Eindhovense glaszetter speelde in de jaren zestig korte tijd in het eerste elftal van PSV, tot een zware enkelblessure een einde aan zijn carrière maakte. Precies op dat moment zocht de club een beheerder voor het Philips Stadion, en daarbij werd het nodig bevonden dat hij ging verhuizen naar een woning ín het stadion.
Vanuit zijn huis stuurde Van Dooren onder meer de groenploeg aan die het veld onderhield. Zijn vrouw deed de kaartverkoop vanuit het raam aan de zijkant van de woning. Zoon Peter herinnert zich dat zijn vader eens thuiskwam van een feestje, toen zich voor hun deur al een rij mensen in slaapzakken had verzameld om verzekerd te zijn van kaarten voor een belangrijke Europacupwedstrijd. ‘Ga maar alvast open, Jan!’, werd er geroepen. ‘We hadden eigenlijk geen enkele vorm van privacy.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Toch was opgroeien in het stadion onvergetelijk, volgens zoon Peter. Op zondagochtend, een paar uur voor de aftrap, kon hij gerust met vriendjes nog een balletje trappen op het hoofdveld, verstoppertje spelen in een van de vele materiaalhokken onder de tribune of samen een touw spannen voor de hoofdingang. Spelers die er langs wilden, moesten dan eerst een dubbeltje aan de kinderen van de stadionbeheerder betalen om door te mogen. Zo konden ze weer een ijsje kopen bij ijscoman Bruno.
PSV was in die tijd nog vooral een uithangbord voor Philips, nog niet de grote club die het nu is. In de periode dat Van Dooren in het stadion woonde (1967-1978) won de club geen grote prijzen. Dat gebeurde daarna wel, toen het gezin inmiddels was verhuisd naar een woning iets verderop, vanwege een grote verbouwing van de hoofdtribune, waardoor het stadionhuis moest plaatsmaken voor extra zitplaatsen. Van Dooren werd materiaalbeheerder.
In die hoedanigheid opereerde hij het liefst in de luwte. ‘Laat de voetballers maar op de voorgrond staan, ik doe gewoon mijn werk’, zei hij regelmatig. Hij zag en hoorde veel, maar een geheim was bij hem veilig. Dat leverde hem intern bij PSV veel waardering op.
Dankzij de Philips Sport Vereniging reisde hij de hele wereld over, van Japan tot India, waar hij tijdens een oefentrip zelfs Moeder Teresa de hand mocht schudden. Hij was er dankbaar voor, maar tegelijk voelde het soms ook ongemakkelijk, weet zijn zoon. ‘Sliep hij in een vijfsterrenhotel, keek hij vanuit het raam hoe daklozen om een stukje brood bedelden. Dat kon hij moeilijk rijmen.’
Het paste in de mentaliteitsverandering die hij al langere tijd had bemerkt. De club en het voetbal werden geprofessionaliseerd, er kwamen meer wedstrijden, meer materiaal. En in het begin hielpen spelers nog mee als er spullen moesten worden gedragen, maar gaandeweg waren ze steeds meer met zichzelf bezig. Al waren er ook uitzonderingen, zoals de Denen Søren Lerby, Jan Heintze en Ivan Nielsen. Peter: ‘Zij hadden oog voor zijn werk. Het waren zijn maatjes.’
Op zijn 57ste vond hij het mooi geweest. Als erebaan werd hij scout, waarbij hij een voorliefde voor behendige, technische spelers aan de dag legde. Nooit zou hij pronken met zijn ontdekkingen, zoals sommige collega’s wel deden. Peter: ‘Hij vond: dat is mijn werk. Hij deed het om PSV sterker te maken.’ In 2009 stopte hij ook als scout, waarna hij de club vooral op de achtergrond nog volgde. Jan van Dooren overleed 9 april op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van de longziekte COPD.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden