De onbevangenheid waarmee Post Malone al zeven jaar door het muzieklandschap fladdert, is bewonderenswaardig en werkt aanstekelijk. Dat zien we vrijdagavond bij de eerste van twee uitverkochte shows in de Amsterdamse Ziggo Dome.
Austin Richard Post (27) wilde muziek maken, was eigenlijk een rockjongen maar zag in de jaren tien ook wel in dat hiphop en trap met lekker diepe bassen meer kans van slagen boden aan jonge musici. Zijn eerste hits Rockstar en White Iverson pasten perfect in het smaakbeeld van dat decennium.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek, dance en de hardere muziekgenres. Ook schrijft hij over de muziekindustrie in het algemeen.
Maar Post Malone bleef ook de gitaar trouw en viel bovendien op met zijn fijne, met sensitieve trillers omgeven zangstem, waarmee hij gelikte popliedjes de wereld in slingerde. Zijn laatste hit Chemical bijvoorbeeld is pure en onbekommerde radiopop, waarin geen spoor trap of hiphop meer te ontdekken valt.
En ondanks die ongrijpbaarheid - of misschien juist wel dankzij - is Post Malone een van de grootste popsterren van de wereld geworden. De oprechte liefde waarmee hij wordt onthaald in Amsterdam, spreekt voor zich. De hele concertzaal vouwt zich als een warme deken om hem heen.
Post Malone weet kennelijk ook dat hij genoeg heeft aan die adoratie van zijn wat aandoenlijke en antiheld-achtige persoonlijkheid. Hij heeft geen enkel bandlid bij zich en eigenlijk ook geen spectaculaire show. Hij kan een dampende hal moeiteloos anderhalf uur aan zijn voeten koesteren door alleen zijn nummers mee te zingen met een bandopname, waarop ook zijn eigen stem gewoon te horen is.
Post Malone zingt dus met zichzelf mee en zijn show is ook voor het publiek een meezingfeest. Het is heerlijk om de knuffelbeer in korte broek op volle kracht zijn hit Psycho door de Ziggo te horen blazen, en uiteraard ook zelf even mee te brullen. Zijn getergde zang in de tranentrekker I Fall Apart ontroert echt en de doorstart naar het opgewekte en dansbare popliedje Circles werkt prima.
Er komen zeker ook misbaksels voorbij, zoals het onbenullige When I am Alone, waarin Post Malone zich overschreeuwt bij lelijke drum-’n-bass-beats. Maar de manier waarop zich hij samen met 17 duizend fans door bijna 25 hits werkt, en zelfgemaakte T-shirts die hem vanuit het publiek worden aangereikt direct aantrekt, is toch ontwapenend leuk. Al heeft de show uiteindelijk net zo weinig om het lijf als die eenzame jongen op het podium in dat korte broekje.
Pop
★★★☆☆
Ziggo Dome, Amsterdam, 19/5. Herhaling: 20/5.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden