Tamara (26): ‘Hij was een jongen van school, iemand die ik kende vanuit mijn ooghoeken, die ik weleens tegenkwam als ik uitging en dan zonder enige schok of verlegenheid groette. Ik wist dat hij uit Syrië kwam en daar hield het wel mee op, maar mijn belangstelling kreeg een zetje toen ik bij de eindexamenexposities bijna tegen hem op botste. Ik ging weg, hij kwam binnen. Op de drempel raakten we in gesprek. Zijn ogen boorden zich in de mijne, ik zag zijn zwarte baard als voor het eerst. Hij was volwassener geworden, merkte ik verrast op. Kennelijk had ik jaren geleden na een eerste kennismaking een beeld van hem gevormd, dat in de ijskast gezet en er verder geen acht meer op geslagen. Hij rook lekker; soms ruik ik die geur nog weleens bij een voorbijganger, dan slaat mijn hart over.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Glimlachend keek hij me aan, vertelde over zijn eindexamenfilm, terwijl mijn vriendinnen ongeduldig op me stonden te wachten. Wat leuk, dacht ik en die avond stuurde ik hem een berichtje: zullen we wat gaan drinken? Maar, dacht ik er bezorgd achteraan, maakt die zin wel duidelijk genoeg dat ik hint naar een date, niet naar gewoon een kop koffie? Hij reageerde meteen en nodigde me uit voor een wandeling.
‘Mijn enthousiasme was zo groot dat ik me al lopend steeds even vastgreep aan een lantaarnpaal en me even liet slingeren, het viel gewoon niet te beteugelen. Enkel mijn ene voet voor de andere zetten was niet genoeg. Hij lachte erom en de rest van de wandeling liet ik de lantaarnpalen met rust. Maar toen was het weer mijn hand die niet te stoppen was. Zo nu en dan lag die zomaar op zijn rug, ik nam het waar, alsof het niet mijn hand was, niet de rug van deze aantrekkelijke man.
‘Toen hij me thuisbracht, wilde hij al weglopen, maar bedacht zich en keerde om: ik kan niet weggaan zonder je te kussen, zei hij, alsof zoenen iets hoffelijks was. Op dat zoenen had ik de hele wandeling gehoopt, in een paar uur tijd was dit mijn belangrijkste wens geworden. Ik voelde dat zijn mond heel goed paste op de mijne, er was geen twijfel over mogelijk, dit ging de goede kant op. Wil je nog even mee naar binnen, vroeg ik, maar hij moest de volgende ochtend weer werken en vertrok.
‘De dagen erna zijn we gaan appen, ontmoetingen bleken lastiger te plannen. We hadden het allebei druk, soms lukte het alleen elkaar even te zien wanneer hij op weg was naar zijn werk. Dan appte hij: ‘Kan ik even hoi komen zeggen?’, en reed voor met de auto. Ik stapte in, we reden een rondje en hij zette me weer thuis af. Ik vond het bijzonder dat hij die moeite deed. Waar ik gewend was dat jongens tussen twee dates door niks of weinig lieten horen, bleef deze man maar appen. Ik dacht: o, dit is hem, dit gaat iets worden, wat leuk. Wat is hij zorgzaam, wat is hij empathisch, wat zorgt hij goed voor zijn familie, wat is hij ambitieus, wat passen we goed bij elkaar.
‘Dat hij het geen prettig idee vond dat ik met vriendinnen op vakantie ging, vond ik wel een beetje vreemd, maar lang stond ik daar niet bij stil. Het maakte hem onzeker dat ik zo lang zou wegblijven en hij was bang dat ik bij thuiskomst mijn interesse in hem zou hebben verloren. Maar hoe kon hij zich daar zorgen over maken? Ik vond hem iedere dag leuker. Terug van mijn twee korte vakanties, ging hij al snel voor een paar weken terug naar Syrië. Dat was voor het eerst sinds zijn komst naar Nederland zeven jaar geleden.
‘De avond voor zijn vertrek hebben we samen doorgebracht, maar hij was er niet bij met zijn hoofd. Te druk met alle voorbereidingen. Eenmaal daar liet hij bijna niks van zich horen, maar dat lag natuurlijk aan de verbindingen. Het was al donker aan het worden toen hij op een maandagavond kwam voorrijden. In de weken dat we elkaar niet hadden gezien was het vluchtige daten in mijn hoofd geëvolueerd tot een liefde die onontkoombaar was. Hij woonde nog bij zijn ouders en stelde zich voor hoe we ooit samen een huis zouden inrichten waar hij kon wonen en wie weet, veel later ik ook. Een wilde fantasie waar ik graag in meeging. We hadden precies dezelfde smaak en ik zag onze grote veelkleurige bank vol kussens bij wijze van spreken al voor me.
‘Deze maandag stapte hij niet uit de auto toen hij voor mijn deur stond, hij opende mijn portier niet, maar wachtte tot ik zelf naast hem kwam zitten. ‘Hoe gaat het?’ Zijn openingsvraag had niet de warmte van eerdere ontmoetingen. Er volgden geen nieuwe vragen of opmerkingen die dat herstelden, opmerkingen die er andere keren wel waren, zoals: wat is het fijn met jou, wat is het fijn om je weer te zien.
‘Tijdens eerdere ritten had hij vaak een hand op mijn been gelegd, nu hield hij beide handen aan het stuur en keek voor zich uit. Ik besefte maar half wat er gebeurde, ik had me zo op onze hereniging verheugd, de overgang was te groot. Ik dacht: het komt wel goed. Wie weet wat er in Syrië is gebeurd. We reden doelloos door een nieuwbouwwijk die ik niet kende. Identieke huizen met ramen waarachter lampen brandden. Af en toe stopten we voor een stoplicht op een verder lege rondweg. Al die weken dat we elkaar niet hadden gezien, was het of hij overal met me meeging, altijd dicht bij me was. Dat had me een gevoel van trots en zekerheid gegeven. Maar nu hij naast me zat, was ik alleen. Een half uur later stapte ik uit de auto en ik wist dat ik hem beter niet mee naar boven kon vragen. We hebben elkaar daarna nog één keer gezien. In een park op een bankje, zittend hoefde hij me niet aan te kijken. Hij was niet op zijn gemak, duidelijk verlegen met de situatie. Voor mijn deur gaven we elkaar een knuffel. Toen liep hij weg. Zonder verklaring. Met een vingerknip was hij verdwenen.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Tamara gefingeerd.
Ook voor komende zomer zijn we op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde – alles tussen een kleine flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek. Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden