Vroeger vond Bram Bakker (59) vrouwen eng, een spontane ontmoeting was al snel doordrenkt van ongemak, maar: das war einmal. De oud-psychiater sleutelde de afgelopen jaren niet alleen aan anderen maar ook aan zichzelf. Met als resultaat dat Bakker de vrouw die hij deze week voor het eerst zag, durfde toe te laten. Zij was niet eng. Zij was ‘alleen maar heel erg leuk’. ‘Er gebeurde iets, toen we elkaar zagen. Nu gaan we het verder verkennen.’
Het ontroerde hem, maar hij moet er wel bij zeggen: hij wordt doorgaans elke week wel een paar keer goed geraakt. Dat wil hij ook. Want als tranen er zijn, willen ze maar één ding: rollen. Probeert u het maar eens, opluchtend effect na afloop gegarandeerd.
Week uit is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin (bekende) Nederlanders de balans opmaken van hun afgelopen week.
Noem Bakker gerust een fervent tranentrekker: hij voert wekelijks oudzeergesprekken met cliënten, gesprekken die zijn ontstaan nadat zijn boek Oud zeer eind vorig jaar uitkwam. Deze week voerde hij zo’n gesprek al hardlopend door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Of nou ja, niet-al-te-hard-lopend, zodat er nog zuurstof over was om te praten zonder hyperventilatiegevaar. ‘Het was echt heel leuk.’
Bakkers conditie kan doorgaans overigens veel hebben, de marathon van Tokio zit nog in zijn spiergeheugen, evenals die van Rotterdam. ‘Ik leef alsof ik elke dag een marathon kan lopen. Gezond eten, niet te veel zuipen, goed slapen, dat soort dingen.’ Als hij niet goed slaapt, dan is dat zijn teken om er even tussenuit te gaan, op vakantie, in zijn eentje, en vooral: zonder afspraken.
Je zou verwachten dat een voormalig psychiater precies weet hoe hij moet rusten, maar hij is toch vooral iemand die als een enthousiaste stuiterbal van vriend naar cliënt naar collega naar journalist naar kennis naar familielid hopt. Zo ook deze week. Al ging één afspraak niet door. Bakker had een vriend geappt, maar die liet hem weten dat hij geen contact meer wilde. ‘Hij had te lang niets van me gehoord, wat ook klopt, ik had het verwaarloosd door drukte, maar ik had het gevoel dat onze vriendschap daar wel tegen bestand was.’
Niet dus. Au.
Dan doet Bakker zich ook niet stoerder voor dan hij is. Nee: hij staat stil, vraagt zichzelf ‘wat doet dit met me’, en voilà, dan popt het op, daar is het weer: zijn gevoel.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden