Home

Waar we het níet over hebben als het over jeugdzorg gaat: de ratrace waarin kinderen zijn grootgebracht

Er is een akkoord over de hervormingen in de jeugdzorg. De hulpvragen voor jeugdzorg van lichte tot zwaardere vorm en behoefte aan ggz voor jongvolwassenen nemen enorm toe. Door deskundigen en opiniemakers, en iedereen die er wat van vindt, wordt veel gespeculeerd over de oorzaak van de toenemende psychische klachten van kinderen, jongeren en jongvolwassenen.

Als oorzaken worden bijvoorbeeld genoemd: prestatiedruk, afgenomen weerbaarheid, toekomst­zorgen, drugsgebruik. En dikwijls wordt benoemd dat dit ‘de eerste ­generatie is, die is opgegroeid met de mobiele telefoon en sociale media in de hand’. Wat precies dé grote oorzaak is, blijft speculeren.

Wat mij opvalt in de zoektocht, is wat er níét wordt benoemd. De olifant in de kamer die wellicht te onwelgevallig en te sociaal onwenselijk is om te benoemen. Naast de mobiele telefoon en sociale media is de generatie die nu pubert en jongvolwassen is ook de generatie waarvan er heel veel echtscheidingen zijn onder de ouders. En nog minder populair als mogelijk speculatieve oorzaak is dat dit ook de generatie is die veel naar de kinderopvang en de bso is gegaan. De eerste generatie waar ‘een ouder thuis’ echt niet meer het adagium was en ouders flink in de ratrace hun kinderen hebben grootgebracht.

Parallel met de zoektocht naar oorzaken en de hervorming van de jeugdzorg en ggz wordt er een discussie gevoerd over dat we – met name vrouwen – minder parttime en meer fulltime moeten gaan werken. Misschien moeten we deze twee onderwerpen ook in hun samenhang durven te beschouwen en op z’n minst de moed hebben, hoewel politiek en sociaal wellicht onwelgevallig, om te constateren dat in de maatschappelijke druk om werk en gezin te combineren, kinderen het kind van de rekening zijn geworden en veel huwelijken het niet hebben gered in de ratrace.

Iets met de pot thee en het koekje na thuiskomst uit school, die misschien toch ergens goed voor waren.
Danielle Braun, antropoloog, Soest

Door pesticiden en insecticiden ‘gewasbeschermers’ te noemen los je alleen het probleem van een slecht geweten op.
M. Willemse, Vierakker

Pesticiden en kunstmest zijn de belangrijkste oorzaken voor het uitsterven van weidevogels. De vos, al ruim 30 jaar beschermd in Nederland en vrijwel ongehinderd gegroeid in aantal met gemiddeld vijf jongen per worp, voedt zich 24/7 met muizen, kleinwild en weidevogels om aan de benodigde calorieën te kunnen komen.

Boeren planten vlaggetjes bij vogelnesten in de weide om te voorkomen dat ze meegemaaid worden. De vos is intelligent genoeg om inmiddels te weten dat een vlaggetje eten betekent.

Ik zou graag eens een rapportage willen zien over het effect van de vos op de stand van de weidevogels. Het zou mij niets verbazen als dit dier even desastreus is als pesticiden en kunstmest.
Richard Koopman, Oss

Regeringscommissaris Mariëtte Hamer heeft niet te klagen over de publiciteit in de krant voor haar handreiking ‘Hoe om te gaan met seksueel misbruik’. Pontificaal staat zij op de voorpagina van 17 mei en ook wordt de lancering van de handreiking over anderhalve pagina verderop in de krant breed uitgemeten.

Ik begrijp daar niets van, gezien de magere inhoud van de handreiking, die adequaat in de kop is samengevat in de woorden: ‘Er kan elk moment een melding komen, wees voorbereid’. Is dit nu het resultaat van een ‘turbulent jaar’, ­zoals Hamer het zelf omschrijft?

Met alle respect voor de EHBO-cursus, maar deze handreiking overstijgt helaas het niveau van voornoemde cursus niet.

Misschien is dat ook niet zo erg en is meer niet haalbaar, maar maak daar dan niet zo’n ophef van. Ik heb zelf ook nog wel een aanbeveling: ik zou het onderdeel ‘mond-op-mondbeademing’ ­gezien de gevoeligheid van de materie schrappen.
Martin van den Berg, Utrecht

In haar plan voor de aanpak van grensoverschrijdend (seksueel) gedrag doet Mariëtte Hamer een 29-tal (!) aanbevelingen. Het feit dat er staat dat dit aanbevelingen voor leidinggevenden zijn, geeft direct aan dat Hamer er helemaal niets van begrepen heeft.

Blijkbaar kan zij niet bedenken dat de leidinggevenden vaak zélf beschuldigd worden van grensoverschrijdend gedrag. Haar aanpak leidt wederom tot niet melden en damagecontrol vanuit de organisatie, een rol die voorheen door vertrouwenspersonen en personeelszaken werd vervuld. Slachtoffers zijn hier totaal niet bij gebaat.

Wat wel kan helpen? Er moet een on­afhankelijke instantie komen die meldingen van grensoverschrijdend gedrag gaat onderzoeken. Een fonds gefinancierd door de overheid en het bedrijfs­leven. Aangewezen onderzoekers lijken mij duo’s van psychologen en juristen, die hoor en wederhoor toepassen en tot een uitspraak komen. Onafhankelijk, met respect voor beide partijen en puur op bevind van zaken. Iets anders gaat niet werken.

Hamers aanpak is het zoveelste bewijs dat mensen totaal niet begrijpen hoe de context van grensoverschrijdend gedrag in elkaar steekt, en tot welke (onwenselijke) effecten dit leidt.
Wim Bloemers, assessmentpsycholoog, Amsterdam

Zoals Gerardo Corredor in zijn brief opmerkte dat het niets nieuws is dat banken megawinsten boeken over de hoofden van spaarders (Geachte redactie, 12/5), is het ook niets nieuws dat levensmiddelenbedrijven aan winstmaximalisatie doen door mensen onder erbarmelijke omstandigheden te laten werken. Dat gebeurt onder andere in onze aspergestekerij (voor het oogsten van het door ons zo gevierde witte goud) en champignonplukkerij. Dit alles onder (gebrek aan) toezicht van de arbeidsinspectie.

Er wordt al jaren over gepraat in de pers en politiek, maar wezenlijk verandert er niks. En nu denken we dat de Wet verantwoord en duurzaam internationaal ondernemen ervoor gaat zorgen dat er geen misbruik meer gemaakt wordt van mens en natuur binnen de toeleveringsketen. Als we de hand­having van regels en vergunningen nu al niet meer kunnen bijbenen, wegens gebrek aan capaciteit en waarschijnlijk ook omkoperij, hoe denken we dit varkentje dan na invoering van de wet te zullen gaan wassen? Is hier geen sprake van windowdressing?

Echter met toezicht op uitkerings­gerechtigden en handhaving van schendingen van de participatiewet hebben we veel minder moeite. Daarvoor hebben we zelfs een heel instituut ingericht, Stichting Inlichtingenbureau. Blijkbaar is daar wel voldoende capaciteit voor handen. Het is maar net waar de prioriteiten liggen.
Annemiek Ebbink, Amsterdam

Remco Andersen laat de voordelen van de Berlijnse zondagsrust zien. Eén dag in de week even rust, ontspanning en geen herrie. En ook ter bescherming van de kleine ondernemer. Zullen we het Berlijnse voorbeeld volgen? Dan lossen we meteen een deel van het arbeidstekort op?
Henk van de Wal, Zwolle

In het Slotakkoord van vrijdag 19 mei lees ik: ‘Volgens zakenblad Forbes heeft ­Michael Bloomberg een persoonlijk vermogen van 94,5 miljard dollar. Wereldwijd doen maar tien personen het beter.’ Het lijkt mij een misvatting dat meer ­persoonlijk vermogen (van superrijken) beter is.
Harry Clemens, Gouda

De column van Reinout van der Heijden heet Geldvraag, maar gaat feitelijk altijd over hoe we zo min mogelijk ­belasting kunnen betalen. Op 19 mei ging het over aftrekposten na giften aan goede doelen.

Centraal staat niet het mooie dat mensen naar eigen idee en voorkeuren anderen ondersteunen. Nee, regel het vooral zo dat al uw medemensen meebetalen aan het door u gedachte goede doel. Immers, dat wat iemand anders niet aan belasting betaalt door een aftrekpost, moet door de andere belastingbetalers worden opgehoest.

Er zijn voor iedereen wel doelen waaraan je echt niet mee wil betalen. Slechtste voorbeeld zijn de donaties aan religieuze instellingen, daar betaal ik dus aan mee. Kortom: afschaffen deze aftrekmogelijkheden en in het kielzog daarvan zo veel mogelijk andere aftrekposten.

Daarmee verbeter je meteen de toekomstbestendigheid van het belastingstelsel, wat nu onder de druk van de wensen van de Tweede Kamer en allerlei belangenverenigingen ten onder lijkt te gaan.
Walter Zuidhoek, Alkmaar

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans de krant te halen. Een brief die mooi en pr Source: Volkskrant

Previous

Next