Stel, hij kon alles opnieuw doen. Dan zou hij tegen zichzelf zeggen: Ahmad, blijf weg van de journalistiek. Blokkeer je Twitteraccount. Stop die videocamera weg. Zoek een baan waar niemand aanstoot aan neemt. Iets met computers. Dan zou je gewoon nog thuis wonen en je dochter zien opgroeien.
Ahmad Algohbary (29) is een journalist uit Jemen. Hij schreef voor tal van internationale publicaties, waaronder de Britse krant The Guardian, en is een van de makers van de Al Jazeera-documentaire Yemen’s skies of terror, genomineerd voor een prestigieuze Emmy Award.
Via Twitter stuurde Ahmad me een berichtje. Kunnen we afspreken? Blijkt dat hij asiel heeft aangevraagd in Nederland. Hij woont niet langer in Sanaa, de hoofdstad van Jemen, maar in een opvangcentrum in ’s Gravendeel, een dorp in de biblebelt van Zuid-Holland.
Ruim vijf jaar was ik Midden-Oostencorrespondent voor deze krant. Helaas kan ik een uitzendbureau beginnen met Arabische journalisten wier pad ik ooit kruiste, of die ik via-via ken en die noodgedwongen hun land moesten verlaten.
Ik tref Ahmad in een lunchroom in ’s Gravendeel. Hij werkte als tolk voor onder meer de Crisis Group, een denktank, toen hij in maart 2015 dreunen hoorde in Sanaa: boem-boem-boem. Het bleken luchtaanvallen van Saoedi-Arabië.
Op televisiezenders zoals Al Jazeera en Al Arabiya zag hij nieuws óver Jemen. Verslaggeving uit Jemen was er weinig. Ahmad opende een Twitteraccount. Hij schreef over de luchtaanvallen, de schokgolf van een explosie die hem tegen de grond drukte. Een vriend kwam om het leven.
Al gauw zocht The Guardian contact. Kun je voor ons de humanitaire crisis verslaan? Ahmad kende Jemen als een land van volle supermarkten. Maar aan de kust trof hij stervende kinderen en uitgemergelde volwassen mannen in rieten hutjes, ze overleefden op een beetje brood.
Het is één van de beelden die Ahmad achteraf graag ongezien zou maken. Net zoals het meisje van 5 dat hij naar een ziekenhuis bracht. Ze werd gered van de hongerdood, om alsnog te sterven aan cholera. Bebloede kinderschoenen. Alle lijken in gebombardeerde gebouwen.
Bij alles wat hij eet, elke hap, denkt hij aan zijn hongerende landgenoten. Hij deelde voedsel uit, maar als je openlijk hulp geeft, eisen strijders van de Houthi-militie een deel voor zichzelf. De mevrouw van de lunchroom vraagt of we een keuze hebben gemaakt. De special van de dag zijn aspergekroketten.
Journalistiek in een land als Jemen is alleen mogelijk zolang je onder de radar van de machthebbers blijft. De Houthi’s, aan de macht in Sanaa, waren niet zo scherp. Maar milities uit de Verenigde Arabische Emiraten, gesteund door het Westen, dat was een ander verhaal. Ze wisten dat hij journalist was. Eén keer mocht hij pas doorreizen na het betalen van duizend dollar smeergeld.
Het ging mis bij een schijnbare routineklus. Ahmad ging kijken bij een gevangenis die getroffen was door een luchtaanval. Hij rook een gaslucht. Al gauw zag hij alles driedubbel. Hij moest een hoornvliestransplantatie ondergaan. Ik wil jou hier niet terugzien, zei zijn moeder.
Via allerlei verwikkelingen arriveerde hij vijf maanden geleden in Nederland. De journalist uit Sanaa schrijft nu onder meer op vrijwillige basis columns voor De Spieke, het lokale nieuwskanaal in Spijkenisse, waar hij even in de asielopvang verbleef.
Hij schrijft over alle aardige Nederlanders die hij leerde kennen. Over de Irish Pub (‘zo ontmoet je mensen’) waar hij in contact kwam met een mevrouw die hem nu op vrijwillige basis Nederlands leert. Na vijf maanden spreekt hij volzinnen. Hij wil bezig zijn, niet stilzitten.
Maar hij schrijft ook over Razan, zijn dochter van 3, ze is nog in Jemen. Razan kijkt filmpjes op YouTube over vaders die niet alleen videobellen, maar die ook met je spelen in het park. Ze wil zo’n vader. Ahmad vreest dat het lang kan duren voordat zijn vrouw en kind mogen overkomen.
De oorlogsverslaggever uit Jemen accepteert elke baan waarmee hij straks zijn gezin kan onderhouden, desnoods wordt hij fietskoerier. Hij stelt voor om de rekening te splitsen, want zo doe je dat hier. ‘Het eten was heel erg lekker’, complimenteert hij de serveerster in het Nederlands.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden