We kunnen inmiddels wel stellen dat het lente is, de periode waarin je nooit weet welke jas je aanmoet, je in het park twijfelt – vanwege hondenurine – of je wilde daslook zult plukken, je weer foto’s staat te maken van fluitekruid en de korte sokjes weer aankunnen, waarvan je je na een kwartier weer herinnert waarom ze zo afschuwelijk waren: ze verdwijnen onherroepelijk naar het uiteinde van de schoen, om daar de rest van de dag een irritante prop te vormen.
Het is ook de periode, voor ouders met schoolgaande kinderen, waarin je kinderen feitelijk gezien nooit naar school gaan. Het is altijd Hemelvaart, Pinksteren of Pasen, of de dag tússen Hemelvaart en een weekenddag, of de tweede feestdag van een feestdag, of studiedag, of een conglomeraat van studiedagen, of meivakantie, of dat ene verneukeratieve zinnetje op de schoolkalender: ‘De kinderen zijn om 12 uur vrij.’ Waarom zijn ze om 12 uur vrij? Omdat het de volgende dag vakantie is! Dan kunnen ze vast wennen aan het vrij zijn!
Er bestaat ook zoiets, hoorde ik deze week van een vriendin, als een Willekeurige Extra Week Vakantie die de school een paar weken na de meivakantie heeft ingevoegd. ‘Waar komt die week dan vandaan?’, vroeg ik haar. ‘Dat weet ik ook niet’, zei ze vertwijfeld.
Hoe dan ook krijgen de kinderen weinig tot geen onderwijs, en dat is natuurlijk hartstikke fijn voor ze, maar als ouder weet je je geen raad. Ik heb nog het geluk dat ik mijn werk vaak om mijn kinderen heen kan plooien, al wordt dat lastig als ze 24/7 vrij zijn. De meeste mensen hebben dat geluk niet.
Mijn kinderen zijn bovendien op een leeftijd dat ik ze makkelijk alleen thuis kan laten, als je het als ouder tenminste kunt verkroppen dat ze een dag op een dieet van zacht geworden Smacks en TikTok leven, liefst met de gordijnen dicht. Maar nogmaals: voor veel ouders geldt dat niet. Je kunt een kleuter niet acht uur alleen laten in het donker, met zachte Smacks en TikTok. Wil-ie wel. Kan niet.
Ik zeg dit overigens niet om leraren in een kwaad daglicht te stellen; dat is het laatste wat ik wil. Je moet dit eerder zien als een reclamespot voor werken in het onderwijs, waar je verder weinig aantrekkelijke berichten over hoort. ‘In de lente ben je best vaak vrij’, dat zou een mooie slogan voor het onderwijs kunnen zijn. Daarna moet je je nog door de schoolreis, de musical, de eindpicknick en zevenduizend doosjes Merci en mokken met ‘Beste Juf’ heen worstelen. Maar dan is het alweer zomervakantie.
Ja, het is alweer bijna zomervakantie, zes weken vrij. Maar eerst nog even door een weekje of acht ongebreidelde vrije tijd heen.
Source: Volkskrant