In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Carice van Houten is bekeerd. Er was maar één uurtje voor nodig. Ze wandelde de lezing van wetenschapsfilosoof Chris Julien binnen als actrice en moeder en ze kwam naar buiten als klimaatactivist. In een interview in NRC vertelt ze hoe ze zich sindsdien angstig, boos, verdrietig en schuldig voelt.
Het woord ‘klimaatpsycholoog’ viel. Ze maakt zich zorgen of haar zoontje wel een springkussen kan krijgen voor zijn verjaardag in augustus. Niet omdat zo’n ding energie vréét, maar omdat het misschien te heet is door de opwarming van de aarde.
Ze is niet de enige Nederlandse acteur die zich inmiddels klimaatactivist noemt. Sieger Sloot heeft zich aangesloten bij Extinction Rebellion. Net als Katja Herbers, die je niet meer hoeft te bellen voor een interview als het alleen maar over haar acteerwerk gaat. En hoewel in Hollywood sterrendom en activisme al decennia samengaan, blijkt dat hier even wennen. Spreekt een acteur zich uit, kun je de kritiek uittekenen. Maak je je zorgen om het klimaat? Lekker hypocriet dat je blijft vliegen, met je internationale carrière! Je zoekt zeker aandacht met zo’n interview? En, in het geval van Van Houten: je maakt je alleen maar druk om je zoontje terwijl er in Pakistan en Afrika al tienduizenden mensen overlijden door overstromingen en droogte.
Die kritiek komt niet van collega-activisten, vanzelfsprekend. Die zijn allang blij dat Carice zichzelf niet in haar eentje thuis zit te geselen over al die klimaatslachtoffers, want díé mensen kunnen hun verhaal niet doen voor de topmannen en -vrouwen van de Rabobank. Maar naar Carice van Houten luisteren ze wél.
Ondertussen eist de achteroverleunende rest dat acteurs een soort perfecte supermensen zijn. Door hun feilbaarheid te tonen proberen ze makkelijk likes te scoren op internet. Eigenlijk is dat stukken hypocrieter, egocentrischer en pas echt aandachttrekkerij.
En alsof dit het soort aandacht is waar iemand op zit te wachten. Van Houten, die eerder niet begreep dat ze ‘zoveel shit’ over zich heen kreeg terwijl ze ‘iets goeds probeerde te doen’, wist nu in ieder geval al dat het gezeik zou opleveren, vertelde ze in het interview. En tóch deed ze het.
Natuurlijk, ook acteurs kunnen het nooit helemaal goed doen. Maar het is goed, en dapper, dat ze het blijven proberen.
Source: Volkskrant