Wie maandagochtend wilde weten hoe Rotterdammers de viering van het landskampioenschap van Feyenoord beleefden, moest TV Rijnmond aanzetten. De regionale zender waar presenteren met Rotterdams accent eerder regel dan uitzondering is, de weerman in Feyenoordshirt verschijnt en de straatinterviews geregeld viral gaan (denk aan de marathonschreeuwer).
Al ruim voor twaalf uur stond de Coolsingel volgepakt. Duizenden in rood en zwart, groen en wit. Aan de voorgevel van het World Trade Center werd door drie mannen in een hoogwerker nog een gigantische foto geplakt van Feyenoordspelers Hartman, Geertruida en Giménez. En van de zilveren kampioensschaal, waarmee de selectie even later zou staan hossen op het stadhuisbordes.
Tot die tijd werd door TV Rijnmond geschakeld tussen verslaggevers in en buiten het stadhuis. Verslaggever Frank Stout, op zoek naar emotie, stond vlak voor de ingang van het stadhuis naast een vrouw die onder een blauwe deken op een brancard lag.
‘Waarom zit je zo dichtbij?’, riep Stout in zijn microfoon. ‘Kun je uitleggen wat je hebt?’
‘Ik ben ongeneeslijk ziek, dit is mijn laatste wens’, zei de Haagse Yvonne, een van de vijf mensen die door Stichting Ambulance Wens was uitgekozen om het allemaal van dichtbij mee te maken. ‘Woensdag was ik jarig en toen kwamen ze met dit nieuws. Nou, ik ben nog nooit zo blij geweest. Tranen springen in mijn ogen. Zo mooi om mee te maken.’
‘Dat je dit nog mag meemaken... Want je hebt COPD, hè?’
‘Ja, COPD. Laatste fase, het kan ieder moment gebeuren... Ik mag het nog meemaken, heel mooi moment.’
Verhalen genoeg. Van een Amsterdams jochie dat Feyenoorder is omdat zijn vader hem ‘goed heeft opgevoed’. En van een supporter die een oog mist door een kwaadaardig melanoom. En als hij dan toch een glazen oog moest, wat is dan mooier dan een Feyenoord-oog? Hij floepte het ding, hup, uit zijn oogkas. ‘Je mag niks het veld opgooien, maar als je nog een keertje kwaad wil...’, grapte Stout. ‘Wat denk-ie?’, zei de man, ‘Dit kost rond de 500 euro. Ben je gek? Daar ga je niet mee gooien. Dat moet je met trots dragen.’
Weer iemand op een bed, kondigde de verslaggever aan. Nu een jongeman, Ruben, de ‘Kökçü’ van zijn voetbalteam, die door ‘een dom ongeluk’ zijn rug had gebroken tijdens het voetballen. Normaal zou hij hier op de Coolsingel staan ‘hakken en zagen’ tussen de supporters. Dat hij er toch bij was, zij het liggend, was een meevaller. Wat Ruben toen nog niet wist, was dat direct na het feest de spelers Kökçü en Bijlow naar hem toe kwamen, zijn shirt signeerden en met hem op de foto gingen. Ruben huilde en pakte de uitgestoken hand aan van Yvonne, die vlak naast hem lag. Daar lagen ze, samen, hand in hand.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden