Mijn vriendin Maaike zag er heel goed uit. Strálend. Ja, ze is een stuk jonger dan ik, en van nature erg knap, maar dit ... ‘Wat heb jij uitgespookt?’, wilde ik weten. ‘Fillers in mijn kop laten spuiten’, sprak ze aanminnig. ‘Hier, hier en hier...’
Afgunstig bekeek ik haar frisse hoofd. Fillers! Zelf word ik dit jaar 58. Mijn huidverzorging bestaat uit eenmaal daags een klodder uit de Kruidvat-gezinspot. Dat ging lang goed, maar de laatste tijd krijg ik wel een beetje een oude kop. Dat komt niet door die Kruidvatklodders, maar door het leven.
Maaike zag mijn blik. ‘Mooi toch? Die dokter is heel goed. Helemaal niet duur ook. Ze is Russisch of zo. Ik maak een afspraak voor je. Gratis consult. Kun je vrijdag?’ Ik aarzelde. Behoren wij niet waardig oud te worden? Ja. Is dit soort ingrepen geen knieval voor het patriarchaat? Absoluut. Is een rimpelloze bovenlip nu echt een paar honderd euro waard? Nou en of.
Die vrijdag betrad ik een wachtkamer vol piepjonge meisjes met monden als bavianenkonten. Bezorgd zat ik even later tegenover dokter Xenia Onatopp. Haar leeftijd was moeilijk te schatten (30? 45?), maar ze was beeldschoon.
‘Ik versta Russisch’, zei ik langzaam en duidelijk. ‘Ik ben Oekraïense’, antwoordde ze in vloeiend Nederlands. En, met een ironische glimlach: ‘Ik kán wel Russisch spreken, maar dat ligt de laatste tijd wat gevoelig.’ Daarna schoof ze een levensgrote spiegel voor mijn Kruidvathoofd. ‘Zeg het maar’, zei ze bemoedigend.
Ik wees naar mijn bovenlip. ‘Ik dacht dus alleen hier een beetje, een héél klein beetje hoor, want...’, stamelde ik. ‘Nee, dat is niet mooi’, sprak ze hoofdschuddend. ‘Alleen de bovenlip, dan krijg je een raar mondje. Ik doe dan meteen ook de marionetlijnen. En de...’
Marionetlijnen?! Ik zag een doodenge buiksprekerspop voor me. ‘Het gaat er heel natuurlijk uitzien’, vervolgde dokter Onatopp. ‘Maar door de zwellingen ben je de eerste drie, vier dagen niet toonbaar, hou daar rekening mee.’
Zwellingen! Ik zag voor me hoe ik thuis zou komen, met een bavianenkont aan mijn gezicht. ‘Mijn kinderen gaan me ontzettend pesten’, verzuchtte ik. ‘Mijn kinderen pesten me juist als ik te lang niks heb laten doen’, antwoordde ze. Dan zeggen ze: ‘Mama, je moet jezelf gauw weer mooi maken.’ Ze lachte vertederd.
Even later stond ik weer buiten. Ik voelde beteuterd aan mijn gezicht. Marionetlijnen! Een uur geleden wist ik nog niet dat ik die hád. Wat zou ik allemaal nog meer hebben? Dat moest ik dokter Onatopp toch eens vragen, bij de volgende afspraak.
Ergens rond sint-juttemis.
Source: Volkskrant