Ed Sheerans nieuwe album staat vol emotionele en therapeutische liedjes. Daarmee bestormt de Britse songwriter als vanouds de hitlijsten.
Is hij nog de grootste? Ed Sheeran (32) zal het zichzelf de afgelopen weken hebben afgevraagd, al zal hij dat niet toegeven. De Britse zanger en liedschrijver is het gemurmel over hitlijsten allang ontstegen, juist omdat hij de popmuziek zo lang heeft gedomineerd en jarenlang, inderdaad, de grootste was.
Bovendien geeft Sheeran graag de indruk dat hij ondanks het succes nooit met het hoofd in de wolken is gaan lopen. Sheeran is ‘die gewone jongen’ gebleven, probeert hij in het hoofd te prenten van iedereen die met hem praat. Hij heeft niets met dat ‘opgeblazen celebrity-gedoe’, zei hij in een interview met de Volkskrant in 2017, het jaar waarin hij alle hitrecords verbrak. Hij vervloekt plichtplegingen, zei hij toen. ‘Op een rode loper denk ik: what the fuck doe ik hier?’
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek, dance en de hardere muziekgenres. Ook schrijft hij over de muziekindustrie in het algemeen.
Sheeran wandelt liever over straat met die versleten gitaar van hem, zoals hij dat al deed als jochie in het dorp Framlington in het graafschap Suffolk. Hij zingt mee met straatzangers in de New Yorkse metro. Of hij verschijnt op het podium bij de Frankfurter Oktoberfesten, om in lederhosen zijn liefdesliedje Perfect te zingen voor zijn jeugdliefde.
Toch moet het een spannende week zijn geweest voor Sheeran. Vorige week vrijdag verscheen zijn album getiteld ‘-’ (spreek uit als ‘subtract’). Met deze plaat kan hij het succes van de voorgangers nauwelijks overtreffen. Zijn album ‘=’ (‘equals’) uit 2021 kwam binnen op 1 in de belangrijkste mondiale album-hitlijsten en met de plaat ‘÷’ (‘divide’) schreef hij muziekgeschiedenis omdat hij met de losse nummers de gehele top-10 van de Britse singles-charts bezette.
Nooit eerder heerste één persoon zo soeverein over de mondiale popmuziek. Maar hoelang houdt zo’n persoon dat vol?
Best lang, blijkt nu. Afgelopen weekend werden de verkoop- en streamingresultaten bekend en Sheeran staat met zijn album opnieuw in vele landen op 1. Op het streamingplatform Spotify is hij nu, met 85 miljoen maandelijkse luisteraars, groter dan bijvoorbeeld Beyoncé (49 miljoen), Harry Styles (64 miljoen) en Taylor Swift (84 miljoen). Hij moet één popkanon boven zich dulden: de Canadese zanger The Weeknd is streamingkampioen met 108 miljoen maandelijkse luisteraars.
De Spotify-cijfers zijn niet meer dan een indicatie, want ze fluctueren hevig: wie net een album heeft uitgebracht, schiet omhoog. Maar Sheeran kan tevreden zijn met zijn herwonnen status als een van de grootste popsterren. Vooral ook omdat zijn nieuwe liedwerk zwaarmoediger is dan voorheen en minder hitgevoelig. Vorige week zei de zanger dat hij niet rekende op succes, omdat zijn album zulke goede kritieken had gekregen in de pers. ‘Zeer verontrustend vond ik dat. Want mijn grootste successen werden altijd afgemaakt.’
Sheeran wilde ook geen reeks losse nieuwe hits afleveren, maar een samenhangend album, want hij had iets te vertellen. Uit een begin mei verschenen documentaireserie op Disney blijkt dat Sheeran het afgelopen jaar door diepe dalen is gegaan. Hij kreeg binnen een paar weken drie klappen te verwerken. Bij zijn zwangere vriendin Cherry Seaborn werd kanker geconstateerd. Daarna overleed een van Sheerans beste vrienden, met wie hij vóór zijn successen op straat zwierf en lollige muziekvideo’s maakte. En hij kreeg een rechtszaak wegens plagiaat te verwerken.
De serie The Sum of It All, die bedoeld was als een ‘making-of’ van het nieuwe album, verandert van een opgewekt muziekverslag in een aangrijpend relaas. Sheeran en Seaborn maken van hun hart geen moordkuil en er vloeien bittere tranen. En intussen zien we Sheeran emotionele en therapeutische nieuwe songs schrijven, die op hun beurt een verslag worden van een persoonlijk drama. In melancholieke liedjes als End of Youth en Eyes Closed zingt Sheeran over zijn mentale worstelingen. Ga daar die hitlijsten maar eens mee bestormen.
Dat hem dat nu goed afgaat, zal voor Sheeran helend werken. Twee weken geleden kreeg hij al een mentale oppepper, toen hij de tegen hem aangespannen plagiaatzaak won. Zijn liedje Thinking Out Loud uit 2014 was volgens een New Yorkse rechtbank tóch niet gekopieerd van Marvin Gaye’s Let’s Get it On uit 1973. Sheeran wist de jury duidelijk te maken dat popliedjes nu eenmaal worden samengesteld uit een handjevol, vaak dezelfde akkoorden. En dat niemand de volgorde van die drie of vier akkoorden mag claimen.
Met de uitspraak kan Sheeran nu ook nog door het leven als redder van de artistieke vrijheid in de pop, zoals hij dat zelf ziet. ‘Ik vind het verbijsterend dat dit soort kansloze aanklachten kunnen leiden tot een rechtszaak’, zei hij na de juryuitspraak. ‘Ik ben gewoon een jongen met een gitaar die het leuk vindt om muziek te maken. En ik weiger een spaarvarken te worden waar iedereen geld uit kan schudden.’
3x een sombere Ed Sheeran
I know it’s a bad idea/ but how can I help myself?/ Been inside for most this year/ and I thought a few drinks, they might help
You can’t talk me through the fall/ if we don’t know if I can land./ Tried to grow, but the past,/ it tears me down to size
Sadness always finds an in,/ sneaks its way past and infecting everything
Source: Volkskrant