Was dat nou Kate? Erg goed lette ik niet op toen de prinses van Wales plotseling pianospelend in beeld verscheen, en op Cornald Maas en Jan Smit kon ik ook al niet terugvallen, want die hadden besloten zich ‘even van commentaar te onthouden’ tijdens de opening van de Eurovisiesongfestivalfinale in Liverpool. Maar het gedeelde Twitteraccount van de prinses en haar man bevestigde dat het inderdaad Kate Middleton was die onder het motto #unitedbymusic de shine probeerde te stelen van het Oekraïense Kalush Orchestra, de winnaar van de vorige jaar.
Online Songfestivalduiders (iedereen met een Twitteraccount) meenden dat het gastoptreden van de Britse prinses een goedmakertje was. De European Broadcasting Union had namelijk eerder president Zelensky geweigerd te laten spreken tijdens de Songfestivalfinale. Hoe Kates optreden ook bedoeld was, een verrassing was het zeker. En ik hoopte eigenlijk op meer verrassingen. Want door de wekenlange aanloop in de media naar de viering van diversiteit, en de twee halve finales waarin de acts al lang en breed voorbijkomen, is het herhalingsgehalte van de finale hoog. Zelfs de winnaar laat zich voorspellen.
Maar helaas: weinig onverwachte momenten. Totdat tegen het einde een medley door oud-Songfestivaldeelnemers begon, met als hoogtepunt het IJslandse discopopfenomeen Dadi Freyr en zijn interpretatie van Atomic Kitten’s Whole Again. Waar de andere acts flitsende dansjes, glitterpakken en special effects hadden, stond de langharige zanger er in een joggingpak, met achter hem een koor die het lange haar en een gebreide trui droegen zoals hijzelf tijdens de editie van 2021 in Rotterdam had. Simpel, vol zelfspot en aanstekelijk.
De Rotterdamse oud-Songfestivalwinnaar Duncan Laurence koos met You’ll Never Walk Alone vol voor drama. Met zo’n klassieker, tevens stadionlied van zowel Liverpool F.C. als Feyenoord, kon het niet misgaan, had hij geredeneerd. En dan was de oorlog in Oekraïne nog niet meegerekend. Tijdens de laatste muziekregels liepen achter Duncan de all stars en presentatoren samen zingend het podium op. Zo veel verbroedering: Cornald Maas had er kippevel van gekregen, en presentator Graham Norton natte ogen.
Nog even een niet te missen kijktip in de categorie muziek – hoewel hiphop zo veel meer is, want hiphop is een cultuur, een (maatschappelijke) beweging, vertellen deskundigen, hiphoplegenden en sociale wetenschappers in Fight the Power: How Hip-Hop Changed the World. De door Omroep Zwart uitgezonden vierdelige documentaireserie van Public Enemy-voorman Chuck D (‘Hiphop is het CNN van de straat’) over de geschiedenis van hiphop (van de jaren zestig tot nu) is met recht een standaardwerk te noemen. Een aanrader voor iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in de geschiedenis van hiphop, de Amerikaanse burgerrechtenbeweging of de Black Lives Matter-beweging.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden