Gerard (51): ‘Toen we elkaar een half jaar kenden, hebben mijn vrouw en ik onze baan opgezegd en zijn we verhuisd. Eerst naar Catalonië en later naar een natuurgebied ten westen van Madrid. We bouwden ons eigen huis, vonden nieuw werk en waren gelukkig, maar op een parallel spoor was ik net zo eenzaam als blij. Ik probeerde erachter te komen wat er scheelde, miste ik mijn Nederlandse vrienden? Was er op seksueel gebied iets wat tussen haar en mij niet goed zat?
‘Over polyamorie was tien jaar geleden nog weinig bekend. Toen ik jonger was had ik een grote behoefte me te verbinden met veel mensen tegelijk. Als klein jongetje had ik drie vriendinnetjes en mijn moeder vertelt vaak dat ik eens buiten haar medeweten alle buurvrouwen op de koffie had uitgenodigd.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Op een bijeenkomst over polyamorie in Madrid waar ik poolshoogte nam, riep iemand op tot de deconstructie van de romantische liefde en het einde van het patriarchaat; dat was me te dogmatisch en niet wat ik zocht. Ik wilde juist flexibiliteit in mijn leven, ik wilde denken vanuit overvloed en rijkdom. Die instelling had me naar Spanje gebracht en op een of andere manier wilde ik niet dat die ophield bij mijn emigratie en het zelf bouwen van een huis. Ik wilde in alle opzichten vrij zijn, niet uit hedonisme, maar uit nieuwsgierigheid en betrokkenheid. En toen ik er maar niet uitkwam wat de volgende stappen moesten zijn, meende ik dat er niks anders op zat dan een einde te maken aan mijn relatie.
‘Binnen de kortste keren zaten mijn vrouw en ik samen aan de keukentafel om onze scheiding zo goed mogelijk te regelen. En ineens begonnen we met praten, niet als twee echtelieden, rekening houdend met elkaars gevoeligheden, maar als twee mensen die elkaar door en door kenden en van elkaar hielden. We kochten het boek Mating in captivity van Esther Perel en begonnen elkaar eruit voor te lezen, tussen het ontwarren van onze eigendommen door. Over de moeilijkste onderwerpen konden we ineens vrijuit praten. Eindelijk kon ik uitleggen hoe aantrekkingskracht bij mij werkt, dat ik het soms fijn vind om afstand te nemen, om haar daarna weer begerenswaardig te kunnen vinden.
‘Ik legde uit dat ik er niet ordinair een ‘ander bij wilde’, maar dat voor wat ik dan wel wilde, geen taal bestond. Het begrip swingers sprak me ook niet aan. Ik wilde een soort respectvolle onbegrensdheid, als zoiets bestond. Ons huwelijk was zeker waardevol geweest, maar nu kwam er iets in beweging en werd het interessant. Wat de uitkomst zou zijn wisten we niet, om daarachter te komen hadden we elkaar eerst moeten loslaten. Het was me niet te doen om puur seksueel contact, verzekerde ik haar. Om wat dan wel? Op de tast zochten we de perfecte match die voor alle partijen goed werkt, al viel dat niet mee.
‘Het liefst was ik niet uit elkaar gegaan, maar een deel van me was dood, ik moest iets doen. En ook zij wist dat mijn weggaan nooit als keuze tegen haar was bedoeld. Maar door die gesprekken kwamen we weer tot leven. We ontmoetten mensen met wie we relaties kregen. Na een korte tijd apart besloten we het samen weer te proberen, dit keer zonder angst. Het vertrouwen was er nog, het vertrouwen dat ons samen naar Spanje had gebracht, bracht ons nu op de weg naar een nieuwe manier van samenleven, maar waar zou die ons brengen? In het begin was het chaotisch, we strompelden zonder einddoel. Ik ontmoette een longarts uit Madrid, vlak voor corona. Tijdens de lockdown heb ik veel met haar gebeld als ze doodmoe uit het ziekenhuis kwam, en erna hebben we gedatet en raakte ze ook bevriend met mijn vrouw. We gaan zelfs met zijn drieën op vakantie, moet je eens zien hoe iedereen kijkt wanneer er twee vrouwen en een man de camper uitstappen.
‘Maar in die begintijd, toen we ons nog aan het oriënteren waren, stond alles op losse schroeven. Soms was er zoveel beweging dat we er duizelig van werden. Maar het maakte alles uit dat mijn vrouw mij gelukkig wilde zien. Dáárom had ze zich niet met hand en tand verzet tegen de scheiding en daarom haakte ze nu niet compleet af toen ik hakkelend mijn wensen uitte. Ze haalde het contact aan met haar jeugdliefde. Ik heb moeten leren dat jaloezie niet meer is dan angst, en angst kun je wegnemen wanneer je die uitspreekt. Ik kan bijvoorbeeld vragen of ze het even wat rustiger aan wil doen met hem. Dat heb ik ook weleens gevraagd, maar toen heeft ze toch stiekem met hem afgesproken. We kregen ruzie, en achteraf moest ik toegeven dat ik wel erg makkelijk aan de noodrem had getrokken.
‘Natuurlijk kun je om compassie vragen als je het moeilijk hebt, zolang het maar niet je bedoeling is de ander haar geluk te onthouden. Ook dat was een les. En soms is het chagrijn om het delen van je vrouw heel makkelijk praktisch op te lossen. Toen ze met die man op reis was, stond ik in mijn eentje doodongelukkig de wc’s van ons verhuurappartement te schrobben. Tot ik er een schoonmaker bij haalde. Weg zelfmedelijden. Niet dat het nu, jaren later, altijd vanzelf en makkelijk gaat, maar wel makkelijker dan een vastgeroeste monogame man misschien denkt. Ik kan kiezen hoe ik reageer. Ik kan de ontsteking uit de granaat halen zonder dat-ie ontploft. Jaloezie is geen natuurwet. Voor angst zijn oplossingen.
‘Zoals we steen voor steen dat huis hebben neergezet, zo zoeken we nu samen stap voor stap naar antwoorden. Onze relatie is er wendbaarder door geworden. De overtuiging bij iemand te willen horen blijkt belangrijker voor de bestendigheid van een relatie dan seksuele trouw. Je kunt een zeedijk aanleggen, wetend dat je verzuipt als-ie doorbreekt. Of je kunt op de golven surfen. Al surfend heb je niet minder respect voor elkaar, maar bouw je wel de vaardigheden op om met ruw weer om te gaan. Ik ben veel zelfverzekerder en gelukkiger geworden en niet langer afhankelijk van wat zij doet. Gek genoeg voel ik me stabieler bij instabiliteit. Het klopt weer, mijn vrouw en ik, wij spelen samen in de golven.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Gerard gefingeerd.
Ook voor komende zomer zijn we op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde - alles tussen een kleine flirt, een fling en een grote liefde - van lang of korter geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek. Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden