Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door ontwerpwetenschapper (en ex-cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: dynamische richtingaanwijzers.
De eerste keer dat ik een auto met dynamische richtingaanwijzers tegenkwam, kon ik een klein ‘O nee, wat nóú weer?’ niet onderdrukken. Een op de stoep geparkeerde Audi wilde wegrijden en plotseling zag ik in het achterlicht led-pixels naar de hoek van de auto glijden. Waarom, in Giugiaro’s* naam? Dynamische richtingaanwijzers zijn als een speciaal keukenapparaat om waterijsjes in te laten smelten. Technisch mogelijk, maar nutteloos. Niemand die ooit zei: ‘Ik kan nooit onthouden welke kant een auto op gaat als de linkerrichtingaanwijzer aan gaat, weet je wát ze zouden moeten doen? Geanimeerde richtingaanwijzers!’
We zitten opgescheept met partyledstrip-achterlichten omdat autostylisten wanhopig op zoek zijn naar hoe ze hun auto’s nog kunnen onderscheiden. Het merkwaardige is dat juist nu qua technologie en productietechniek zo ongeveer alles kan, nu de mogelijkheden dus eindeloos zijn, auto’s steeds meer op elkaar gaan lijken.
Allemaal komen ze met geanimeerde achterlichten. Wat kennelijk ook verleidelijk is voor de ontwerper met de hand in de led-snoepdoos: doorlopende ledstrepen over de volledige breedte van de auto. Aan de voor- én aan de achterkant. Ach ja, waarom niet. Nuttig? Nee. Mooi? Mwah. Kan het? Ja.
Hoever kan dit nog gaan? Zijn er grenzen aan wat we nog kunnen verwachten qua lichtcircus? Bij navraag laat de RDW weten dat er voor verlichting uiteraard richtlijnen zijn voor bijvoorbeeld kleur, lichtintensiteit, plaatsing en onderlinge afstand, maar dat ‘er geen directe regels zijn voor artistieke of anderszins styling-gerelateerde zaken’. Voor richtingaanwijzers is ‘sequentiële activering van lichtbronnen toegestaan’ (I love it when you talk ambtenaar to me), maar ook dit is onderworpen aan regels, zoals de tijd waarin het moet gebeuren en dat het horizontaal van binnen naar buiten moet lopen.
Ik had het niet van mezelf verwacht, maar sta bijna op het punt om te pleiten voor iets van een achterlichten-welstandscommissie, die al te uitbundige of wanstaltige achterlichten kan smoren in een wolk van bureaucratisch esthetiekjargon. Want het scheve aan die dynamische richtingaanwijzers en overdreven expressieve achterlichten is dat de esthetische last niet bij de bezitter ervan ligt. Koop jij een lelijke stoel, dan heb jij een lelijke stoel in je woonkamer staan. Prima, jouw probleem. Maar als bestuurder kijk je niet tegen je eigen dynamische richtingaanwijzers aan (is dat wel het geval, bel dan 112, want dan heb je zojuist een vrij ernstig ongeluk gehad). Nee, het is je omgeving die ermee opgezadeld zit.
Daarom een kleine hint voor de bezitters van dynamische richtingaanwijzers: die dingen kunnen dus uit, hè? Is te vinden in het menuutje verlichting / richtingaanwijzers en dan kiezen voor ‘normaal doen’, in plaats van ‘proletenzooi’. En die doorgetrokken ledstreep? Prima op te lossen met een strook zwart plakband in het midden. Te koop bij elk tankstation.
* Beroemde auto-ontwerper, van onder andere de eerste Volkswagen Golf, Fiat Panda, maar ook de Lotus Esprit.
Jasper van Kuijk is ontwerpwetenschapper. Hij doet onderzoek naar, onderwijst in en communiceert over (gebruiksgericht) ontwerpen. @jaspervankuijk@mastodon.social
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden