De Oostenrijkse Teya en Salena kwamen elkaar tegen bij de talentenshow Starmania en schreven dit nummer zelf, dat als knalgek dansnummer in de traditie van Rock Me Amadeus van de Oostenrijkse held Falco (en dus ook een beetje aan Bolland & Bolland) lijkt te staan. Vervang daarbij Mozart door Edgar Allen Poe. Probeer dat eindeloos herhaalde Poe Poe Poe Poe maar eens uit je hoofd te krijgen. De clip heeft iets weg van een mid-Europese versie van Toren C. Live maken ze er een vrolijk feestje van. Poe!
Het helpt om dit liedje een paar keer te beluisteren, want dan ga je toch echt meer waardering krijgen voor het feit dat ongeveer alle Mediterrane muziekstromingen in deze kleine drie minuten zijn gestopt. Hoewel de tekst niet per se vrolijk is (hartzeer, et cetera) zet de muziek op zijn minst aan tot het om de beurt aanspannen van bilspieren. Mimicat heeft een zonnig, opzwepend liedje gemaakt. En ze heeft zelf ook een kat, die heet Brownie.
Zouden we dit nummer van de 21-jarige Zwitserse Voice-winnaar een pacifistisch lied kunnen noemen? Of wellicht een nummer waarin een hang naar neutraliteit doorklinkt? In elk geval een zekere wanhoop, vanaf de pianoklanken in de opening die langzaam naar een voorspelbaar crescendo voeren. ‘I don’t wanna be a soldier’. En dan gaat het dreigend over ‘echt bloed’ en ‘body bags’. Nee, geef Remo maar een waterpistool.
De vijfkoppige vakjury van de Poolse nationale selectieronde werd beschuldigd van handjeklap: zangeres Blanka zou zijn voorgetrokken ten nadele van de publieksfavoriet Jann. En dat gaat niet goed uitpakken, want Blanka’s vocale talenten zijn voor zover nu in te schatten niet toereikend om dit generieke popliedje over een wispelturige lover naar een hoger plan te tillen. Advies: volgende keer gewoon Jann sturen.
Luke Black wil eeuwig slapen, want de wereld staat toch maar in brand. Al die oorlog en honger, Luke heeft de hoop verloren. Nu was hij als tiener al geen zonnestraaltje, hij koos ‘Black’ naar eigen zeggen als artiestennaam na veertig dagen rouw over wat hij zag als ‘de dood van de Servische muziekwereld’. Optreden vindt hij spannend, want na een vroege kickstart van zijn carrière heeft hij dat een poos niet gedaan. Gelukkig hoeft hij in dit nummer niet veel te zingen. Het is vooral prevelen en zwaar ademen op duistere elektronica.
Het zijn niet haar eigen woorden, maar toch. Eurovisie omschrijft La Zarra als een mengeling van Marilyn Monroe, Audrey Hepburn en Edith Piaf. Dat schept nogal wat verwachtingen, maar die maakt de in Canada geboren Fatima Zahra Hafdi absoluut waar (naar de maatstaven van het Eurovisiesongfestival natuurlijk). Als haar stem haar niet in de steek laat, zou La Zarra met deze aanstekelijke en melancholische disco-chanson er zomaar met de winst vandoor kunnen gaan.
Andrew Lambrou komt niet uit Cyprus of Griekenland, maar is in Sydney geboren uit Cypriotische ouders. Vorig jaar deed hij dan ook in Australië mee met de preselectie voor het Eurovisiesongfestival, waar hij zevende werd en het dus niet redde. Nu doet hij namens Cyprus mee aan het echte werk. Break a Broken Heart is een weinig verheffend, keurig binnen de lijntjes kleurend popliedje dat nauwelijks beklijft.
We zaten het ons al af te vragen: springt er deze editie dan niemand op de Rosalía-trein? Spanje doet het, en gaat het ook echt goed doen, met een flamenco-liedje dat dankzij de donkere stuwende beat en de bezwerende stem van Blanca Paloma eigenzinnig genoeg is om niet écht Rosalía-namaak te zijn. Volgend jaar in Madrid, Sevilla, Barcelona? Kan zomaar, hoor.
Zit je klaar voor Loreens opvolger van 2012’s winnende giga-banger Euphoria, denk je na één keer luisteren toch even ‘is dit het nou’, tot een drietal seconden later je neurale netwerken geheel blijken te zijn verlegd en je automatisch Tattoo begint na te hummen. Veel herhaalde patroontjes in een vlekkeloze opbouw naar een scheurend einde – ooit gaat wetenschappelijk worden vastgesteld dat de Zweedse bevolking gewoon het allerbest is in bij de kladden grijpende popmelodietjes. Gedoodverfde winnaar; een lange afdronk op zomerfeestjes is echter, anders dan bij Euphoria, wat lastiger, want er is niet erg makkelijk op te dansen.
Echt een song voor de liefhebber. Als je liefhebberij tenminste onstuimige Albanese discobeat-pop-rock in een traditioneel jasje is, waarbij je – als je je ogen dicht doet – glooiende bruingroene landschappen met kale bomen ziet voorbijkomen en dat er dan op één heuvel een vrouw in een zwart gewaad heel hard staat te zingen, tegen de wind in. Het is allemaal gewoon heel veel. Ook de act zelf, die bestaat uit Albina plus haar voltallige familie. Een totaalervaring, zo zou je het ook kunnen noemen.
Italië stuurt nooit iets slechts in, hoogstens iets saais, zoals nu, net als in 2013, van dezelfde Marco, destijds ook al in dat Italiaanseballadspecifieke wandelritme. Eenzame avondwandeling na romantische maar verwarrende date, terwijl het zand door je vingers glipt, de herfstbladeren opwaaien, de branding over je voeten stroomt, een wolk opvliegende duiven langs je lange mantel zoeft, de uitbaters hun lege terrassen vegen, de eerste paar sneeuwvlokken neerdwarrelen, een clown met een kettingzaag uit een portiek springt, o nee, dat jammer genoeg weer niet. Voor de statistieken: in de afgelopen tien jaar is Marco 10 procent meer hunk geworden.
Alika neemt met haar vlakke ballad een rustmomentje in het liedjescircus voor haar rekening en daar waren we na de Roemeense bijdrage wel even aan toe. Nederland doet leuk mee dankzij de producer van Bridges, Wouter Hardy. In 2019 was hij een van de mannen achter winnaar Duncan Laurence en twee jaar later zette hij met Tout l’univers van Gjon’s Tears het gewoonlijk nuchtere Zwitserland (derde) in vuur en vlam. Poging drie is minder overtuigend en die zelfspelende piano hadden ze beter op het vliegveld van Tallinn achter kunnen laten.
Finland staat hoog bij de bookmakers én het luisterpanel van de Volkskrant. Cha Cha Cha begint als Teutoonse Tanzmetall, zweept ons dan richting Cubaanse ballroom-mambo en raast ook nog even langs de K-pop, en natuurlijk vooral het wereldwonder Gangnam Style van Psy. Het is misschien net een tandje té feestelijk gestoord, maar wie zich durft aan te sluiten in de menselijke duizendpoot uit de toch wel gewaagde choreografie, beleeft een ontspannen festivalmomentje, nadat we met samengeknepen billen naar Mia en Dion hebben geluisterd. Rapper Käärijä is geen overdreven goede vocalist, zegt hij zelf. Maar daar gaat het hier even niet om. We horen hem straks toch niet, want iedereen zingt mee. ‘Cha cha cha’.
De vrouwenstrijd of iets wat daarop lijkt wordt in Liverpool voortgezet door Vesna, een bont gezelschap waarin half Oost-Europa is vertegenwoordigd. Drie Tsjechische vrouwen, een Slowaakse, een Bulgaarse en een Russin brengen Grote Thema’s aan de orde in een stormachtig nummer in maar liefst vier talen. Laten we het erop houden dat My Sister’s Crown een statement is tegen oorlog en geweld en vóór soevereiniteit van Slavische zusterstaten. Een deel van de tekst is Oekraïens. Mooi gebaar – en goed voor de gunfactor.
Denk aan Jan Vayne, maar dan met dikke donkere wenkbrauwen, een snor en één kant van zijn hoofd opgeschoren, en je hebt Daniel Estrin, de charismatische zanger van het Australische Voyager. Qua uiterlijk zit het dus wel goed. Het nummer, een ode aan het bewandelen van nieuwe wegen, is een chaotische mix van genres met veel plichtmatige ah-o-o-o-o’s. Let ook op de death grunt na twee minuten.
Lekker riffje wel. Het gevoel dat België probeert aan te spreken lijkt zich in de richting van disco-George Michael te bevinden. Toch blijft Because of You aan de reuk- en smaakloze kant. Misschien is hoedenman Gustaph iets te veel het tegenovergestelde van funky om effectief met deze jarennegentigloungeterrasambiance aan de haal te gaan?
Brunette zoekt iemand die haar gezicht wil kussen. Met hem wil ze oude boekwinkels bezoeken. En ‘smoothies drinken in cafés die dichtbij zijn’. Curieuze tekst, die ze blijkt te zijn tegengekomen op Tumblr en heeft uitgebreid. Brunette beschikt over een stem als een helder klokje, het refrein is pakkend en de apotheose fraai. Maar bij het net te slome rapintermezzo kunnen de tenen zich enigszins krommen. Daarin wordt een paniekaanval gesimuleerd. Brunette heeft daar last van gehad en bepleit openheid over mentale gezondheid. Prijzenswaardig, maar als we eerlijk zijn ook een beetje zonde van het nummer.
In 2012 zong Pasha Parfeny een leuk Balkanbruiloftsliedje op het songfestival in Azerbeidzjan. Bij zijn terugkeer tuurt hij wat verder de muziekgeschiedenis in. Parfeny graait uit de heidense folk, die het momenteel goed doet als soundtrack bij Viking-series. We horen dus hol roffelende trommels van dierenvellen en een wat neuzige fluit, die de zon en de maan smeken een huwelijk in te zegenen. Enge rituele jurken en hertengeweien kunnen niet verhullen dat Soarele şi luna verder toch weinig om het lijf heeft. Het trommelt zichzelf net iets te makkelijk dat mistige bos weer uit.
Wie er ook gaat winnen, verwacht de luidste toejuichingen bij het duo Tvorchi uit Oekraïne. Het land dat vorig jaar won, waarna de competitie vanwege de oorlog moest uitwijken naar Liverpool. Politiek is verboden op het Songfestival, maar elke zin is hier geladen met stalen onverzettelijkheid. Die dansers met gasmaskers laten ook weinig verborgen over de bedoelingen.
Alessandra ging al vóór ze de Noorse na Source: Volkskrant