Zie hier Frank, zijn vriendin Hanna en de tien maanden oude Koos, en minstens even belangrijk: hun vierde gezinslid in de vorm van dobbelspel Clever, groot geworden tijdens de inhuizige periode van hoogzwanger en net bevallen (‘we hielden Clever-kraamcompetities, met marathons van tachtig potjes aan de keukentafel’). Nu is Frank van der Lende (34) net terug van een weekendje Drentse hei met zeven vrienden (fietsen, ouwehoeren, bootje varen in de miezerregen die niet was voorspeld maar soit, om dat nou roet in het eten te noemen, dat is overdreven, samen is alles draaglijker).
Hij voelt de kater nog een beetje. ‘Het is een eerlijke kater, hoor. Je hebt ook oneerlijke, dat je maar drie biertjes drinkt, op tijd naar huis gaat, en je je de volgende ochtend toch heel kut voelt. Deze kater heb ik verdiend.’ De vierde keer alweer dit weekendje weg, ooit in coronatijd uit pure noodzaak geboren omdat er geen festivals waren, nu een jaarlijkse traditie geworden. In een vakantiehuisje hoef je bovendien niet boven de pompende bassen van een festival uit te schreeuwen, dus je verstaat elkaar en praat tenminste (‘over werk, ouderschap, liefde, ja, gewoon het leven’). Geen seconde frictie, al elf jaar een liefdevolle vriendengroep, die als een spreeuwenzwerm organisch weet welke kant ze op moet.
Hij mocht een weekend de zorgeloosheid van vroeger ervaren – ‘even niet vaderen, zorgen, podcasts maken, radiowerk. Drie dagen lang geen verantwoordelijkheden’, althans, maar eentje: het kampvuur brandend houden. Vanaf het thuisfront het geruststellende bericht dat daar alles óók onder controle was.
Sinds kort is er weer wat meer bewegingsvrijheid. Gisteravond nog: hij en zijn vriendin voor het eerst met z’n tweeën uit eten bij de pizzeria op de hoek, de knipperende babyfoon met precies genoeg bereik tussen hen in op tafel. Baby Koos sliep 50 meter verderop. Alles was goed.
De grootste uitdaging deze week was toen een goede vriend zíjn tien maanden oude baby eventjes bij hem dropte vanwege een afspraak in de buurt. Genieten, twee van die baby’s. Maar ook een beetje overweldigend. ‘Mijn eigen kind ken ik ondertussen, deze bleef maar huilen. Daar kreeg ik wel klotsende oksels van.’ Al was dat heel (héél) misschien ook een beetje de kater.
Week uit is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin (bekende) Nederlanders de balans opmaken van hun afgelopen week.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden