Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van haar vertrek bij Nederland in beweging zeven dilemma’s voor Olga Commandeur (64).
‘Beverwijk. Daar woon ik nu, met mijn man Frank. Ik ben al acht jaar versmolten met deze stad. In IJmuiden ben ik geboren en getogen, maar ik ben het al lang geleden ontgroeid.
‘Ik was de jongste van vijf kinderen. Een spring-in-’t-veld, veel buitenspelen, rennen. Voetballen kon ik niet zo goed, maar ik mocht wel meedoen. Als de bal over het doel werd geschopt, mocht ik erachteraan, want ik was snel.
‘Het was een warm nest. Mijn vader werkte bij de Hoogovens. Mijn moeder was een coupeuse, ze werkte aan huis.
‘Iedereen was wel sportief, maar ze deden niet aan topsport, zoals ik. Mijn broers en zussen deden aan waterpolo, voetbal en eentje zat ook even op atletiek. Mijn vader was een grote, atletische man, maar hij had geen goede knieën. Hij zat wel met zijn neus dicht op alle grote sportevenementen. Mijn moeder zei dat ze vroeger ook veel had gesport, maar als kind kon ik mij daar weinig bij voorstellen. In mijn ogen was ze altijd een oud vrouwtje met een kromme rug.’
‘De 400 meter horden. Hoewel ik op de 800 meter wel mijn grootste prestaties heb neergezet. Onder andere een wereldjeugdrecord. En het Nederlands juniorenrecord. Maar ik kreeg in mijn tienerjaren een haat-liefdeverhouding met de 800 meter. Ik zat in de transitie van meisje naar vrouw, werd groter en iets zwaarder. De 800 meter werd pittiger, zeker op de laatste 150 meter. Ik verloor het speelse plezier erin.
‘Dat kwam pas terug met de 400 meter horden. Het is een heel technische en uitdagende afstand. Vroeger rende ik als kind van boom tot boom. Nu rende ik van horde tot horde en kreeg ik er weer lol in.
‘Toen ik 13 jaar oud was, deden we een warming-up tijdens gymles. Ik liep de rondjes meteen uit. Zegt mijn leraar: zit jij op atletiek, ofzo? Ik: atletiek, wat is dat? Vraag maar aan je vader, antwoordde hij. Zo is het begonnen. Ik kwam direct ver. Met 14 jaar deed ik al mee om de Nederlandse kampioenschappen en even later werd ik Europees kampioen en rende ik een wereldjeugdrecord op de 800 meter.’
Over de auteur
Hassan Bahara is sinds 2021 media- en cultuurredacteur van de Volkskrant.
‘De Olympische Spelen natuurlijk. Suomi, daar ligt mijn basis, dat is mijn eerste atletiekvereniging, waar ik een leuke tijd heb gehad, maar het is niet van dezelfde orde als zo’n groot toernooi.
‘De Olympische Spelen zijn met niets te vergelijken. Al die atleten van over de hele wereld bij elkaar, dat je bij wijze van spreken zo Carl Lewis kunt aanraken. Ik was een grote spons, ik heb alles geabsorbeerd. Het was echt geweldig, met dat publiek in oranje dat ‘Olga! Olga!’ scandeert. De adrenaline gierde door mijn lijf.
‘Uiteindelijk strandde ik in de halve finale van de 400 meter horden. Ik was net hersteld van een blessure en in topvorm. Na het startschot schoot ik zo weg. Veel te hard eigenlijk. Ik kwam steeds te dicht op de horden. Daardoor eindigde ik als zesde.
‘Ik had toen iemand moeten hebben die mij vertelde dat ik me even moet inhouden. Maar ja, het ging er toen nog wat amateuristischer aan toe. Ik was alleen in Los Angeles. Ik had geen coach mee.
‘Nederland in beweging uiteraard. NOS Sportief, ook een ochtengymnastiekprogramma, maar dan op de radio, was mijn eerste klus. Ik presenteerde het van 1984 tot 1991.
‘Als atleet was ik erg blessuregevoelig. Daardoor heb ik ook niet aan meerdere Olympische Spelen kunnen meedoen. In 1980, toen ik de Olympische Spelen in Moskou miste, zei ik dat ik eerst een maatschappelijke carrière wilde veiligstellen. Daarom heb ik mijn sportlerarenopleiding (ALO) afgemaakt en in 1983 de topsport weer opgepakt.
‘Maar toen ik klaar was met de ALO, was er helemaal geen werk in het onderwijs. Ik werd toen een keer uitgenodigd door NOS Sportief om iets te vertellen over atletiek. Aan het eind van het programma liet ik vallen dat ik mijn opleiding had afgerond, maar geen werk had, dus als iemand een leuke baan voor mij wist? Toen vertelde een eindredacteur van NOS Sportief dat ze een invaller zochten.
‘Ik presenteerde NOS Sportief met Martine Lenoir. Het was heel statisch. We waren wel in trainingspak, maar wij mochten zelf niet bewegen, omdat de luisteraars ons ook niet konden zien. Ik heb daar wel geleerd te presenteren, articuleren. In 1991 ben ik ermee gestopt, nadat Martine er op een lullige manier was uitgewerkt. Ik was solidair met haar.
‘Toen Martine en ik NOS Sportief deden, waren we er al van overtuigd dat ochtendgymnastiek op tv moest. Daar probeerden we ook nog Joop van den Ende van te overtuigen. Uiteindelijk kwam het er in 2000 met Nederland in beweging, het programma dat de basis werd van mijn hele verdere carrière.’
‘Frank Maanders, mijn huidige man. Jaap Dekker was mijn ex-man, de vader van mijn twee kinderen, een muzikant. Ik heb een mooie tijd met hem meegemaakt, maar ook een mindere.
‘Ik was 18 en Jaap was 30 toen we elkaar leerden kennen. Ik was een keer op tv geweest. Jaap benaderde mij daarna voor een rubriek in de Arnhemse Courant, waarin hij ontmoetingen met mensen beschreef. Of ik een keer met hem wilde dineren. Ik had net een blessure, dus ik had er eigenlijk niet zo’n zin in. Later kwam het er alsnog van. Ik was meteen verliefd. Een heel leuke man, maar ook heel aanwezig en dominant. We hebben heel lang samengewoond in Amstelveen.
‘Op mijn 42ste kwam het tot een scheiding. Ik was 18 toen ik met Jaap ging, ik had eigenlijk nooit gepuberd. Ik wilde uitzoeken wie ik eigenlijk ben en wat ik leuk vind.
‘Iets later ben ik gaan internetdaten en toen kwam ik Frank tegen. Hij paste eigenlijk veel beter bij mij. We laten elkaar erg in onze waarde.’
Lacht: ‘Nee, Olga, dat is gewoon mijn eerste naam. Maar met Divera heb ik wel Frank gescoord.
‘Divera is mijn derde doopnaam. Voluit heet ik Olga Alida Divera. Een vriendin van mij had een leuke man ontmoet via relatieplanet.nl Ik dacht: laat ik dat ook eens proberen. Maar ik wilde niet onder Olga Commandeur, want straks kwamen er van die rare gasten op mij af. Vandaar Divera. En ik had geen profielfoto.
‘Voor de rest klopte alles in mijn profiel. Twee kinderen, woonachtig in Amstelveen. Op een dag zag ik Frank op de site, een leuke man. We begonnen te communiceren. Ik sloot altijd af met Divera, maar een keer schreef ik ‘Groetjes, Olga’. Toen zei hij: wat is het nou? Olga of Divera? Uiteindelijk werd het wel duidelijk dat het om mij ging, Olga Commandeur. Hij schrok en dacht: shit, hoe kom ik zo snel mogelijk van mijn buikje af!
‘We zijn nu 21 jaar samen. In het begin waren we nog wel een jaartje uit elkaar, maar nooit uit elkaars hart. We hadden allebei nog een echtscheiding te verwerken. We hebben heel lang een latrelatie gehad. Hij in Beverwijk met zijn drie kinderen, en ik in Amstelveen met mijn kinderen. Toen het laatste kind acht jaar geleden het huis uitvloog, ben ik bij Frank in Beverwijk ingetrokken.’
‘Poeh, ik vind het allebei leuk. Dan maar Nederland in beweging, omdat ik daarmee een groter publiek bereik.
‘Met Ouderen in beweging ga ik het land in om te sporten met ouderen. Ik doe dat in samenwerking met het bedrijf Yalp, een leverancier van sport- en speeltoestellen. Het is een van de dingen die ik doe onder de paraplu van mijn eigen bedrijf ProMotions.
‘Ik heb naast het tv-werk altijd nog een andere baan gehad. Eerst heel lang als sportleraar in het onderwijs. Daarna was ik vertegenwoordiger van een sporttoestellenfabrikant. In 2008 ben ik mijn eigen bedrijf begonnen en dat loopt als een tierelier. Ik geef sportworkshops door het hele land.
‘Met Nederland in beweging stop ik omdat ik de laatste jaren in de aanloop naar de opnamen toe steeds nerveuzer werd. Het hele team is van mij afhankelijk. Maar wat gebeurt er als ik geblesseerd raak? En ik ben al van nature zo blessuregevoelig. Dus daarom kondigde ik bij Jan Slagter van Omroep Max dat dit mijn laatste seizoen wordt.
‘Ik vind het heel jammer dat ik ermee moet stoppen. Ik heb het met hart en ziel gedaan. Het heeft mij ook ontzettend veel gebracht. Maar nu is het tijd voor een frisse wind. Vanaf nu ga ik gewoon thuis zelf meedoen met Nederland in beweging.’
30 oktober 1958: geboren in IJmuiden
1973: start bij de Velser atletiekvereniging Suomi
1975: Europees kampioen junioren in Athene op de 800 meter
1975: Nederlands jeugd- en seniorenrecord en een wereldjeugdrecord op 800 meter met 2.01,6
1976: mist Olympische Spelen van Montreal door blessure
1980: mist de Olympische Spelen van Moskou door een blessure
1983 - 2003: sportleraar op (middelbare) scholen, eerst als invaller, later als vaste kracht
1984: deelname aan de Olympische Spelen van Los Angeles, strandt in de halve finale 400 meter horden
1984 - 1991: presentatie NOS Sportief
2000-2023: Nederland in beweging
2003-2008: vertegenwoordiger bij sporttoestellenfabrikant Schelde Sports
2008 - heden: eigen bedrijf Olga Commandeur ProMotions.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Acceptee Source: Volkskrant