Met het bagatelliseren van het vonnis tegen Trump zetten de Republikeinen een nieuwe stap in een riskante richting, waarin de waarheid ook maar een mening is.
Het is officieel: Donald Trump, de ex-president van de Verenigde Staten, heeft een vrouw aangerand in een pashokje van een New Yorks warenhuis. Althans: bijna drie decennia na de daad, en vier jaar nadat E. Jean Carroll in een boek had beschreven hoe hij tegen haar wil tegen haar begon op te rijden, heeft een negenkoppige jury unaniem geoordeeld dat dat inderdaad is gebeurd en dat hij daar schadevergoeding van 2 miljoen dollar voor moet betalen.
Tot zover het nieuws.
Geen nieuws is de reactie daarop. Republikeinen van laag tot hoog haalden hun schouders erover op en gingen over tot de orde van de dag. ‘Ik denk niet dat hier de focus van het Amerikaanse volk ligt’, zei Trumps voormalige vice-president Mike Pence, een lijn die ook werd gevolgd door partijvoorzitter Ronna McDaniel. Immigratie en inflatie zijn belangrijker, zei ze. Dit was maar een mediadingetje, zei Pence.
Daarmee bevestigden ze eens te meer Trumps greep op de partij – al acht jaar lang is er geen uitspraak, handeling, beschuldiging, impeachment of wetsovertreding die hem kan doen wankelen. Sinds in 2016 de ‘grab ’em by the pussy’-opname bekend werd en Trump desondanks de presidentsverkiezingen won, hebben de Republikeinen ontdekt dat hij bij zijn kiezers overal mee wegkomt en dat kritiek niet opportuun is als zij zelf op het pluche willen blijven. Principes zitten maar in de weg.
Toch gaan de Republikeinen met hun laconieke nihilisme nu weer een stap verder. Het is voor het eerst dat zij een juridische uitspraak over de misdragingen van Trump naast zich neerleggen. Tot dusver was een van de verdedigingslijnen (van het Mueller-onderzoek tot de twee impeachments) dat hij niet veroordeeld is, en dat het ten laste gelegde daarom helemaal niet gebeurd is. Maar nu hij wél schuldig is bevonden, doen ze dat oordeel nog steeds af als irrelevant, of zelfs partijdig omdat de rechtszaak in New York speelde.
Ja, het was een civiele zaak, waarvoor een ‘overwicht aan bewijs’ al genoeg is, en niet ‘boven gerede twijfel’ verheven hoeft te zijn. Maar de contemporaine getuigenissen, aanvullende verklaringen van vrouwen die iets vergelijkbaars was overkomen en Trumps eigen uitspraak dat hij vrouwen graag bij hun genitaliën grijpt, waren overtuigend genoeg voor de juryleden. Trump kwam niet naar de rechtszaal om zich te verdedigen.
Dat de Republikeinen de uitspraak miskennen of bagatelliseren, is een nieuwe stap in een riskante richting, waarin de waarheid ook maar een mening is. Slechts één Republikeinse presidentskandidaat, de voormalige advocaat, aanklager en gouverneur van Arkansas Asa Hutchinson, durfde dat te benoemen. ‘Ik heb in mijn 25 jaar in de rechtszaal zelf gezien hoe de arrogante verachting van de rechtsgang averechts kan uitpakken’, zei hij.
Trump, die als president nog zijn justitieminister Bill Barr inschakelde om de rechtszaak van Carroll te saboteren, lijkt opnieuw gesterkt door de meegaandheid in zijn partij. In een interview op CNN deed hij vol branie uitspraken waar vroeger geen presidentskandidaat mee zou zijn weggekomen. Hij juichte de opstand van 6 januari toe, zei dat Pence had moeten meewerken aan de coup, en zei dat hij de opstandelingen gratie zal verlenen. De zaal klapte en juichte.
Zo lijkt Teflon Don de man te blijven aan wie niets blijft kleven. Grote vraag is welke mensen of instituten deze potentiële toekomstige president zelf nog gaat besmeuren.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant