Veel onvoldoenden en bijna-voldoenden in de tweede halve finale van het songfestival morgen. Alle ogen op Denemarken en Oostenrijk dus, en het klassieke Songfestivalgevaarte van Georgië.
Reiley – Breaking My Heart
Het V-Songfestivalpanel vraagt zich wat bezorgd af hoe zanger Reiley live in Liverpool die metalige robotstemmen op die van hemzelf gaat stapelen. Bij eerdere uitvoeringen dreigde de elektronica enigszins uit de rails te lopen. Misschien kan Denemarken niet de zanger, maar de software nog wat beter afstellen? Breaking My Heart heeft wel een leuke hook, toch ook juist door die stemvervormers, waardoor je bij de tweede luisterbeurt al anderhalf keer zo enthousiast bent.
7,3
Brunette – Future Lover
Brunette zoekt iemand die haar gezicht wil kussen. Met hem wil ze oude boekwinkels bezoeken. En ‘smoothies drinken in cafés die dichtbij zijn’. Curieuze tekst, die ze blijkt te zijn tegengekomen op Tumblr en heeft uitgebreid. Brunette beschikt over een stem als een helder klokje, het refrein is pakkend en de apotheose fraai. Maar bij het net te slome rapintermezzo kunnen de tenen zich enigszins krommen. Daarin wordt een paniekaanval gesimuleerd. Brunette heeft daar last van gehad en bepleit openheid over mentale gezondheid. Prijzenswaardig, maar als we eerlijk zijn ook een beetje zonde van het nummer.
6,5
Theodor Andrei – D.G.T. (Off And On)
Niet veel meer dan een aaneenschakeling van bleke vocale uithalen, in een troebel bad van uitgekauwde popriedeltjes. De schoorsteenmantel van Theodor Andrei staat vol met prijzen, zo vertelt de website van Eurovisie, om te eindigen met de vraag: ‘Zou hij een plekje vrij moeten maken voor nog een prijs?’ Nou, Theodor, waarschijnlijk niet. Met een 37ste plek bij de bookmakers is de Roemeen op het moment van schrijven niet bepaald favoriet om er met de overwinning vandoor te gaan. Sterker: er is niemand minder favoriet. Dat is een beetje lullig, maar – sorry – wel echt volledig terecht.
4,0
Alika – Bridges
Alika neemt met haar vlakke ballad een rustmomentje in het liedjescircus voor haar rekening en daar waren we na de Roemeense bijdrage wel even aan toe. Nederland doet leuk mee dankzij de producer van Bridges, Wouter Hardy. In 2019 was hij een van de mannen achter winnaar Duncan Laurence en twee jaar later zette hij met Tout l’univers van Gjon’s Tears het gewoonlijk nuchtere Zwitserland (derde) in vuur en vlam. Poging drie is minder overtuigend en die zelfspelende piano hadden ze beter op het vliegveld van Tallinn achter kunnen laten.
6,5
Gustaph – Because of You
Lekker riffje wel. Het gevoel dat België probeert aan te spreken lijkt zich in de richting van disco-George Michael te bevinden. Toch blijft Because of You aan de reuk- en smaakloze kant. Misschien is hoedenman Gustaph iets te veel het tegenovergestelde van funky om effectief met deze jarennegentigloungeterrasambiance aan de haal te gaan?
5,0
Andrew Lambrou – Break a Broken Heart
Andrew Lambrou komt niet uit Cyprus of Griekenland, maar is in Sydney geboren uit Cypriotische ouders. Vorig jaar deed hij dan ook in Australië mee met de preselectie voor het Eurovisiesongfestival, waar hij zevende werd en het dus niet redde. Nu doet hij namens Cyprus mee aan het echte werk. Break a Broken Heart is een weinig verheffend, keurig binnen de lijntjes kleurend popliedje dat nauwelijks beklijft. Geen finale-materiaal.
5,2
Diljá – Power
Voorbij is de tijd dat Diljá Pétursdóttir met haar moeder in Kópavogur op de bank onder een fleecedekentje naar het Songfestival keek, pizza etend en prosecco drinkend. Haar staaltje elektropop heeft een kop en een staart en na een paar keer luisteren heb je vrede met de aanstellerige stotter-p’s in de kernzin ‘You hold no p-p-p-power over me’. Of ze het onder hoogspanning redt met haar stem is een ander verhaal, maar stoer is het allemaal wel.
6,0
Victor Vernicos – What They Say
Net als Brunette uit Armenië zingt de piepjonge Victor Vernicos over zijn paniek. Die twee moeten in de marge van het Songfestival misschien eens samen een smoothie gaan drinken in een café dat dichtbij is. Wel heeft Victor een saaie reden voor zijn angst: zijn muziekcarrière werd ineens wel héél echt. Nu moet je de jeugd veel vergeven. Laten we daarom zeggen dat we hem over een paar jaar hopen terug te zien als hij minder last heeft van singersongwriteritis. Vooralsnog zingt hij alsof hij bolletjes watten in zijn wangen heeft, met een extra i na elke klinker en diepgang suggererende kreuntjes op willekeurige plekken.
4,5
Blanka – Solo
De vijfkoppige vakjury van de Poolse nationale selectieronde werd beschuldigd van handjeklap: zangeres Blanka zou zijn voorgetrokken ten nadele van de publieksfavoriet Jann. En dat gaat niet goed uitpakken, want Blanka’s vocale talenten zijn voor zover nu in te schatten niet toereikend om dit generieke popliedje over een wispelturige lover naar een hoger plan te tillen. Advies: volgende keer gewoon Jann sturen.
4,6
Joker Out – Carpe Diem
Handige jongens, die van de Sloveense boyband Joker Out: vlak voor Liverpool brachten ze een nummer uit met Elvis Costello, en een videoclip die is opgenomen in... Liverpool. Geen ‘softboi rock’ en ‘shagadelic rock-’n-roll’ – de ludieke etiketjes die ze voor zichzelf hebben verzonnen. Op het Songfestival brengt Joker Out een aanstekelijk, maar ook weer niet héél gedenkwaardig uptempoliedje in het Sloveens ten gehore. Softboi rock, zo u wenst.
6,5
Iru Khechanovi – Echo
Geestig: het ESF is de laatste jaren een stuk richting valide hedendaagse pop geschoven, en dat is vooruitgang. Van weeromstuit ga je het gek genoeg waarderen als er weer eens een onvervalst klassiek-Songfestivallig gevaarte voorbij dendert, mits goed uitgevoerd. ‘Unapologetically Eurovision’, noemden de gezaghebbende kwebbelaars van Wiwibloggs het al: Uithalen In Overvloed, Strijd Met De Elementen Alom, Grote Woorden Die Iets Vaags Beteken, Wanhoop en Vastberadenheid, en, mocht je zin hebben om je koptelefoon op te doen, tjokvol leuke ritmische geluidjes. En dan te bedenken dat Georgië vorig jaar nog een fantastische avant-gardeact had die mijlenver over de ESF-hoofden heen vloog. Topland!
6,8
Piqued Jacks – Like an Animal
San Marino-regel 1: in elke recensie over de inzending van San Marino minstens één keer het woord ‘dwergstaatje gebruiken’ – heeft net zo veel inwoners als pakweg Boxtel, zo’n 33 duizend. Het is dus niet zo gek dat het dwergstaatje in de oostelijke uitloper van de Apennijnen weer eens een beroep doet op een stel Italianen. Seks hangt in de lucht in Like an Animal (denk: budget The Killers) van Piqued Jacks, een viermansalt-rockband met een frontman die zijn lusten nauwelijks kan bedwingen: ‘I smell you like an animal.’ Dat kan zo zijn, maar scoren zit er niet in voor de boys uit Buggiano (Toscane).
5,0
Teya & Salena – Who the Hell Is Edgar?
De Oostenrijkse Teya en Salena kwamen elkaar tegen bij de talentenshow Starmania en schreven dit nummer zelf, dat als knalgek dansnummer in de traditie van Rock Me Amadeus van de Oostenrijkse held Falco (en dus ook een beetje aan Bolland & Bolland) lijkt te staan. Vervang daarbij Mozart door Edgar Allen Poe. Probeer dat eindeloos herhaalde Poe Poe Poe Poe maar eens uit je hoofd te krijgen. De clip heeft iets weg van een mid-Europese versie van Toren C. Live maken ze er een vrolijk feestje van. Poe!
7,2
Albina & Familja Kelmendi – Duje
Echt een song voor de liefhebber. Als je liefhebberij tenminste onstuimige Albanese discobeat-pop-rock in een traditioneel jasje is, waarbij je – als je je ogen dicht doet – glooiende bruingroene landschappen met kale bomen ziet voorbijkomen en dat er dan op één heuvel een vrouw in een zwart gewaad heel hard staat te zingen, tegen de wind in. Het is allemaal gewoon heel veel. Ook de act zelf, die bestaat uit Albina plus haar voltallige familie. Een totaalervaring, zo zou je het ook kunnen noemen.
4,8
Monika Linkytė – Stay
Persoonlijke groei, daar gaat dit allemaal over, van diepe dalen van twijfel naar een uithaal, waar Monika Linkyté live ook wel goed uitkomt. Sterker nog, die uithaal is de pilaar waar dit nummer, op het nippertje winnaar van het nationale Litouwse Songfestival, op rust. Let ook op de vaak herhaalde regel ‘Ciüto tüto’, een verwijzing naar Litouwse folkmuziek. Het wachten is op een vonk die overslaat naar de zaal, maar dat zou ook zomaar niet kunnen gebeuren.
6,1
Voyager – Promise
Denk aan Jan Vayne, maar dan met dikke donkere wenkbrauwen, een snor en één kant van zijn hoofd opgeschoren, en je hebt Daniel Estrin, de charismatische zanger van het Australische Voyager. Qua uiterlijk zit het dus wel goed. Het nummer, een ode aan het bewandelen van nieuwe wegen, is een chaotische mix van genres met veel plichtmatige ah-o-o-o-o’s. Let ook op de death grunt na twee minuten.
6,1
Lord of the Lost – Blood & Glitter
Dit is er wel een om naar uit te kijken, al was het maar omdat er een glamrockshow met bloedr Source: Volkskrant