N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Wereldkunst Het werk van de Keniase kunstenares Wangechi Mutu is veelkleurig en weelderig en combineert dat met nauwelijks verholen geweld. Dat maakt het eigen en krachtig. Haar werk is nu te zien op een solo-expositie in New York.
Soms moet je eerst snijden om te kunnen binden. Ergens in een donker hoekje van de grote, adembenemende Wangechi Mutu-solo in het New Museum in New York zit alle boosheid samengebald. Bijna verborgen, in de schemering, draait daar een korte film waarin we de Keniaans-Amerikaanse kunstenaar Mutu zelf zien, staand op een heuvel, gefilmd van onderaf tegen een ondergaande zon, terwijl ze ruim vijf minuten lang op een houtblok beukt.
Ze doet dat met een zogenaamde panga, een soort machete die in het zuiden en oosten van Afrika wordt gebruikt voor allerhande praktische zaken, variërend van hakken en graven en kappen tot het beschermen van dieren – maar het is ook het wapen waarmee tijdens de Rwandese genocide van 1994 naar schatting een miljoen Tutsi’s en gematigde Hutu’s werden vermoord.
Mutu’s hakken (galmend geluid van metaal op hout) is doelloos, het lijkt hoogstens een uitlaatklep voor agressie en machteloosheid. Tot je de titel ziet van het werk: Cutting. Daarmee valt er veel op zijn plek. Ineens snap je de onaanzienlijke plek binnen de tentoonstelling, en de bijna gegeneerde manier waarop Mutu (50) het hak-werk presenteert: hier schemert schaamte. Niet alleen voor de ongecontroleerde agressie en het bijna primitieve gebeuk, maar vooral omdat doorsnijden, afsnijden, het laatste is wat Mutu wil met haar werk.
In de rubriek ‘Wereldkunst’ schrijft kunstcriticus Hans den Hartog Jager maandelijks een beschouwing of polemiek over kunst die hem opvalt.
37. Iedereen mag meedoen, iedereen is kunstenaar
36. Refik Anadol en de kunst van de korte kick
35. Stedelijk, houd het oog op de bal!
34. De foto’s van Diane Arbus gingen aan het stereotype voorbij
33. Dit videokunstwerk duurt ruim zes uur. Na afloop ben je een levenservaring rijker
32. Waarom de 8,1 miljoen van het Boijmans voor een nieuwe Miró geen goed idee is
31. Waarom de social design van Studio Drift hypocriet is
30. Expositie Documenta is warme bubbel collectiviteit
29. Weg met het geld! Weg met de kunstenaar als individueel genie
28. In Venetië predikt Marlene Dumas een zachte revolutie
27. Kunst moet op zoek naar waarheid
26. De kunst van Hito Steyerl lijkt ingehaald door de tijd
25. In het werk van Kehinde Wiley is ongemak de kern
24. NFT’s zijn de hype van 2021 en zijn miljoenen waard. De vraag is nu: leveren ze al goede kunst op?
23. Oude en nieuwe principes botsen in expo Kirchner & Nolde
22. Vechten tegen het systeem: de compromisloze kunst van Cady Noland
21. Kunst is nu machtelozer dan ze zelf denkt
20. Leve de miljardairs die spannende kunst kopen
19. Luc Tuymans: Ik schilder de barsten in de façade
18. We zoeken krachtige portretten die niemand vastpinnen
17. Zombiekunst verovert de muren van de miljonairs
16. Jeff Koons geeft een masterclass vertrouwen
15. Leve de nieuwe super avant-garde!
14. Tenant of Culture bespeelt de macht van mode
13. Kunstenaar helpt arbeiders in Congo: wie heeft daar baat bij?
12. Kunstenaar Tavares Strachan herschrijft de geschiedenis
11. Laat de zwarte Le Corbusier opstaan
10. Aby Warburg en de kunst van het associëren
9. Beelden vangen op Google Street View
8. Het paradijs is een tuintje in het Erasmuspark
7. Kunst heeft geen baat bij goede bedoelingen
6. Kunstenaar Gregor Schneider heeft een huis, en mondkapjes
5. Melanie Bonajo namens Nederland op de Biënale van Venetië: eindelijk uit de comfortzone
4. Moeders zijn de eerste spiegels
3. Weg met die zachte zeurende zelfhaat in Nederlandse musea
2. Odawara Art Foundation: het paradijs nestelt zich in je hoofd
1. Kara Walkers pronkfontein is fantastische verbeelding van kantelende geschiedenis
Niet voor niets heet de New Museum-tentoonstelling (haar grootste ooit) Intertwined (vervlochten) en loopt haar werk over van de verbindingen en combinaties en connecties. Dat zie je het mooiste op de tweede verdieping van het New Museum, die is gewijd aan de collages die Mutu al vanaf het begin van haar carrière maakt: weelderige, overweldigende, maar vaak ook onrustbarende werken.
Neem het prachtige tweeluik Yo Mama (2003): de dominante kleur is roze, en op het eerste gezicht heeft het in zijn combinatie van allerlei soorten beelden iets surrealistisch. Op het rechterpaneel zien we een gestileerd tropisch eiland, het linkerdeel wordt gedomineerd door een wezen dat is opgetrokken uit verschillende ‘puzzelstukken’ in verschillende kleuren die als voornaamste overeenkomst hebben dat ze flink glitteren en glimmen – een wezen als een buitenaardse discoqueen. Om hen heen, in het roze, zinderen zonnen en manen en planeten. Het geheel is zo vol en rijk dat het even duurt voor je ziet dat de twee delen van het werk worden verbonden door een dikke witte slang: diens staart ligt op het tropische eiland, zijn lijf in de armen van onze queen. Maar de slang heeft geen kop meer: die is afgesneden, ligt bloederig op de grond en wordt doorspiest door de naaldhak van onze hoofdp Source: NRC