Minister Dijkgraaf heeft aangekondigd de norm voor het bindend studieadvies te verlagen van 60 naar maximaal 30 punten in het eerste jaar. Om daarmee, zo luidt de toelichting, de stress bij studenten te verminderen.
Het is maar zeer de vraag of die inderdaad bestaande stress door het aantal te behalen studiepunten wordt veroorzaakt. Veeleer ontstaat die stress door dure huisvesting, torenhoge studieschulden en povere kwaliteit van het onderwijs. Dus roep ik de minister op zich op die drie thema’s te richten. Voorkom dat louche huisjesmelkers exorbitante huren vragen. Compenseer de schuld als gevolg van het leenstelsel ruimhartig (dus veel meer dan de huidige circa 1.400 euro). En investeer in de kwaliteit van het hoger onderwijs (wat destijds een van de bedoelingen van het studieleenstelsel was).
Kortom, minister, voer écht beleid. Het verlagen van het aantal studiepunten in het eerste jaar verschuift de problemen naar latere studiejaren en is eigenlijk niet meer dan pappen en nathouden.
Jaap Verschoor, Heemstede
Terechte oproep van een lezer om de avocado te verbannen uit de Volkskeuken; de vrucht slurpt een gretige 1.300 liter water per kilo in de productie. Meteen maar doorpakken dan? Rundvlees: 15.000 liter water per kilo. Eén kopje koffie: 140 liter. We hebben nog een lange (water-)weg te gaan.
Marjan Rynja, Lisse
Een trekmakende bijlage over reizen met de camper (Magazine, 8/4). Met mijn man, die veertien jaar geleden overleed, heb ik jarenlang gekampeerd. In de volgorde van tent, vouwtent, uitklapcaravan, caravan, caravan met mover. Nu roep ik al jaren voor de grap ‘ik zoek een vriend of vriendin met een camper’. Ook al ben ik al 81, ik voel me nog fit genoeg.
Corry Wendrich, Capelle aan den IJssel
Beschrijf de BBB-voorvrouw als ‘Ma Flodder’ (Sander Schimmelpenninck) en je hebt een beeld dat blijft hangen. Om dat beeld te versterken, draagt nu ook Aaf Brandt Corstius een steentje bij door in haar column over het aanbieden van een petitie, Caroline van der Plas neer te zetten als iemand ‘in het rood, inclusief rode panty, met kistjes’.
Jammer alleen dat haar collega’s Don Ceder (ChristenUnie) en Tunahan Kuzu (Denk), die beiden in dezelfde zin worden genoemd, er bij Corstius zo bekaaid afkomen. Omdat ze niets aanhadden? Omdat het non-descripte mannen zijn? Zelf zit ik (man, partijloos) dit stukje te typen in een donkerbruine kamerjas, geen sokken, wel pantoffels. Dat u het maar even weet.
Koos Tiemersma, Drachten
Al meerdere keren ontroerde Thomas van der Meer mij met zijn observaties en wijze van omgang met vrijwel de meest kwetsbare patiënten in de zorg. In mijn werkzame leven als psychiatrisch verpleegkundige met ruim 20 jaar zorg voor psychogeriatrische patiënten herken ik de oprechte zorg, aandacht en creativiteit die hij aan zijn patiënten weet te geven. En wat ontzettend fijn dat hij dat zo geweldig mooi verwoordt. Mensen als Thomas zijn de ultieme ambassadeurs voor het werk in de zorg. Dank.
Hans Petersen, Utrecht
In de Volkskrant las ik een lang artikel over de soap rond de familie Hazes, die vechtend over straat rollebollen. In dezelfde krant stond ook een stuk over het komende verbod op het op straat roken van wiet in Amsterdam. Een drietal relaxte jongeren werd naar hun mening gevraagd over het blowverbod.
Er stond ook een foto bij. Niet alleen de beschrijving van hen en hun foto was fantastisch, roze en rood geverfd haar, kekke tasjes en sjaals, ook hun namen waren dat: Rots, Ranzijn en Bruisje. Ook maakte nog een hond deel uit van het gezelschap: Gappie.
Graag zou ik een wekelijkse fotostrip in de krant lezen over de avonturen van dit gezelschap en hun hond. En gezien hun beroepen – filosoof, natuurkundige en kunstenaar – moeten ze in staat zijn deze strip zelf te maken. Graag contracteren deze drie! Dan krijgt de familie Hazes ook weer eens wat rust.
Joop Hoekstra, Amsterdam
Adrianne Dercksen (Geachte redactie, 9/5 ) hoort weinig mensen vragen stellen aan elkaar of ingaan op wat de ander zegt. Zij hoort weinig dialoog over een onderwerp. Hoe herkenbaar. In het boek Tuinfeest van György Konrád lees ik in het eerste hoofdstuk ‘Kalme Roes’: ‘Op de vraag wat de zin van het leven is, antwoordt iedereen met een opsomming van zijn levensloop.’ En die opsommingen zijn dan die ‘monologen’ waar zij het over heeft, denk ik zo.
Toevalligerwijs lees ik vanmorgen ook het mooie postuum van Wim Kayzer. In zijn serie Van de schoonheid en de troost stelde hij de vraag: ‘Wat maakt dit leven de moeite waard?’ Zijn conclusie anno 2020 is: ‘Hoe máák je dit bestaan de moeite waard?’ Over deze vragen nadenken en er samen over praten maakt het leven de moeite waard lijkt me.
Carel Akemann, De Knipe
Martha Nussbaum bepleit in haar boek Gerechtigheid voor dieren: onze collectieve verantwoordelijkheid dat dieren ‘toegang krijgen tot het rechtssysteem, met behulp van een pleitbezorger’. Alle dieren? Nee, alleen die met bewustzijn en tijdsbesef. Daar heb je het al. Wij mensen gaan dus uitmaken of/in hoeverre een dier rechten heeft. Een mug niet, een hond wel. Ons rechtssysteem is al gebouwd op het wezenlijke beginsel dat wij, als individuen en als gemeenschap, rechten en plichten hebben. Dieren passen daarin niet als wezens die rechten uitoefenen of plichten opleggen. Daarvoor voert Nussbaum die ‘menselijke pleitbezorgers’ op.
Maar daarvoor heb je het concept dierenrechten niet nodig. De mens heeft de plicht, in ons rechtssysteem, ethisch te handelen jegens andere mensen – en de natuurlijke wereld. Het gaat dus niet om het geven van rechten aan dieren – onuitvoerbaar – maar om het opleggen van plichten aan de mens om fatsoenlijk om te gaan met dieren. Net als met grondstoffen, schone lucht en vele andere zaken. Daarvoor hebben we wetten die ons plichten opleggen. Daar hoeven geen onuitvoerbare dierenrechten tegenover te staan. Die voegen niks toe. En halen het begrip ‘recht’ onderuit, door inflatie van die term.
Erik Jurgens, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans de krant te halen. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks halen ongeveer vijftig brieven de krant. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden