Door twee onzuivere uitvoeringen in de aanloop naar de halve finale waren de kritieken op het jonge, onervaren duo vernietigend. ‘Mia en Dion zingen zo vals als een kraai en dat verenigt het land’, schreef Het Parool.
Na aanpassingen van het lied – het ging anderhalve toon omhoog – ging het dinsdagavond in Liverpool een stuk beter. Commentator Jan Smit zei dat de uitvoering ‘stond als een huis’.
‘Vocaal niet enorm uit de rails, waar iedereen zo bang voor was’, zegt Robert van Gijssel, muziekrecensent van de Volkskrant. ‘Enorm knap als je dat kunt na zo’n mediahype.’
Het tweetal had pech met de loting. De bezetting van de eerste halve finale, met favorieten als Zweden (dat meedoet met Loreen, in 2012 winnaar met Euphoria), Finland, Noorwegen en Israël, is beduidend sterker dan die van de tweede, die donderdag plaatsvindt.
Een regelwijziging werkte mogelijk evenmin in het voordeel van Nederland. Nadat de vakjury’s van zes landen vorig jaar onder een hoedje bleken te spelen, besloot de organisatie dat dit jaar bij de halve finales alleen kijkers thuis mochten stemmen. Gevoelige, ‘kleine’ liedjes als Burning Daylight vallen doorgaans meer in de smaak bij vakjury’s.
Onder de landen die dinsdag zich voor de finale plaatsten, bevinden zich geen verrassingen. Het zijn de tien deelnemers die het hoogst stonden genoteerd bij de wedkantoren.
Het feest is dit jaar in de Echo Arena in Liverpool. Het Verenigd Koninkrijk werd vorig jaar tweede, maar winnaar Oekraïne is door de Russische invasie niet in staat een dergelijk evenement op te tuigen. Presentatoren zijn tv-persoonlijkheid Alesha Dixon, actrice Hannah Waddingham (Ted Lasso en Game of Thrones) en de Oekraïense zangeres Julia Sanina.
Oorlog stond in meerdere inzendingen centraal. ‘I don’t wanna be a soldier’, zong de Zwitser Remo Forrer in zijn pacifistische popliedje Watergun. Ook Servië en Tsjechië refereerden aan de gewapende strijd.
Voor de rest vormden de artiesten weer de kakelbonte stoet waar het Songfestival bekend om staat. Er was een act met opgemaakte mannen in kleurrijke militaire uniformen die zich langzaam uitkleedden, door nieuwsbrief Popbitch ondanks hun anti-oorlogsboodschap omschreven als ‘de fascistische versie van de Village People’ (Kroatië), er was een Ariana Grande-achtige popster (Israël), er was een act (Moldavië) met hoofddeksels en gewaden nog blinkender en buitenissiger dan de outfits die afgelopen zaterdag werden gedragen bij de kroning van Charles, dat andere grote evenement in Engeland.
De act van Mia en Dion was ingetogen. ‘De jongen en het meisje die om elkaar heen draaien, dat is te vaak gedaan’, zegt Robert van Gijssel. ‘Er gebeurde te weinig, het camerawerk hield de aandacht niet vast.’
In november vorig jaar werd bekendgemaakt dat Mia en Dion de Nederlandse afvaardiging zouden vormen. De onbekende, onervaren twintigers – Mia had niet vaker dan twintig keer voor publiek opgetreden, nooit voor meer dan 250 mensen – werkten aan een solocarrière, maar werden aan elkaar gekoppeld door oud-Songfestivalwinnaar Duncan Laurence en zijn verloofde Jordan Garfield.
De vier maakten een nummer dat werd uitverkoren door de selectiecommissie, bestaande uit zanger Jan Smit, ‘Mr. Songfestival’ Cornald Maas, radio-dj Sander Lantinga, presentatoren Hila Noorzai en Carolien Borgers en Avrotros-directeur Eric van Stade.
Toen het publiek dat nummer begin maart voor het eerst te horen kreeg, waren de reacties juichend. De Volkskrant omschreef de twee als ‘op alle fronten innemend zangduo’. Het nummer, dat 4 sterren kreeg, werd omschreven als ‘een aanstekelijke powerballad’.
De stemming sloeg om op 8 april, na de eerste live vertolking van het lied bij een ‘preparty’ in Madrid. Met een aantal valse uithalen verliep die desastreus. Volgens Mia en Dion kwam het geschutter door een technisch mankement: door defecte oordopjes hoorden ze zichzelf niet zingen.
Dat dat niet de enige oorzaak was, bleek anderhalve week later, na een opnieuw onzuiver optreden, ditmaal in de Amsterdamse Afas Live. De kritiek zwol nog verder aan. ‘Opdionderen’, vermeldde RTL Boulevard onderin beeld.
Een verslaggever van SBS Shownieuws stond bij de voordeur van selectiecommissieleden Cornald Maas en Sander Lantinga om verhaal te halen: waarom hadden zij voor dit lied gekozen? Annechien Steenhuizen vertelde in het achtuurjournaal dat ‘veel mensen zich afvragen of het nog wel goedkomt’.
Onder de hoon ging vooral Mia gebukt, bleek uit Mia en Dion: missie Songfestival, een documentaire die zondag werd uitgezonden. ‘Ik houd me zo groot, ik houd me zo stoer, maar eigenlijk is het zo zwaar om zo neergehaald te worden’, zegt ze daarin. ‘My god.’
Er werd besloten tot voorzorgsmaatregelen: de toonhoogte van het lied ging omhoog. Nadeel daarvan was dat het nummer ietwat kabbelend en tandeloos werd.
Voordeel was dat de valse uithalen tot het verleden behoorden. De repetities verliepen vlekkeloos en ook in de finale zong het tweetal grotendeels zuiver. Voor een plek in de finale bleek het niet genoeg.
Kroatië
Moldavië
Zwitserland
Finland
Tsjechië
Israël
Portugal
Zweden
Servië
Noorwegen
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden