Over het algemeen zie ik mijzelf als iemand die zich niet makkelijk laat bedotten, verneuken of bedriegen. Daarvoor zou ik – althans volgens mijzelf – te oplettend en wantrouwig zijn. Toch gebeurt het geregeld dat ik weer ergens inloop, vaak op een heel naïeve en goedgelovige manier.
Ik neem u even mee naar het jaar 2006, ik weet het nog precies. Mijn reisgenote en ik maakten een tocht langs de Zwitsers-Italiaanse grens, een prachtig gebied waar bergen worden afgewisseld door bossen en meren. Als ergens de hemel op aarde zou kunnen bestaan, dan is het wel daar. Zo tegen het einde van de middag gingen we op zoek naar onderkomen, het liefst natuurlijk een romantische herberg waar nog vooroorlogse prijzen worden gerekend.
Mijn reisgenote haalde toen met een zekere trots een boekje tevoorschijn, dat de titel droeg: Eliza was here. Daarin werden allerlei rustieke hotelletjes aanbevolen, precies wat we wilden – far from the madding crowd. Bij Eliza dacht ik aan een keurige Engelse dame in een bloemetjesjurk, die zich met de Bentley laat voorrijden en haar houten, met leren riemen omspande koffers naar een kamer laat brengen met een weids uitzicht over het Comomeer.
Ook dacht ik aan mijn moeder, die weliswaar Leisbeth heette, maar die zich Leida of nog liever Elisabeth noemde. En ten slotte dacht ik aan Eliza Doolittle, het bloemenverkoopstertje uit My Fair Lady, die de pygmaliontische professor Henry Higgins toch zover weet te krijgen dat hij met haar wil trouwen. Lang geleden heb ik My Fair Lady gezien met Wim Sonneveld en Margriet de Groot in de hoofdrollen. Die voorstelling heeft toen zo’n indruk op mij gemaakt dat alle andere musicals waarvan ik daarna getuige mocht zijn, mij alleen maar tegenvielen. Ook heb ik er het besef aan overgehouden dat mannen in de liefde uiteindelijk altijd sukkels zijn.
Dit allemaal terzijde. Een aanbeveling van Eliza bleek zich niet ver weg op onze route te bevinden. Dus reden wij er hoopvol heen. Zoals zo vaak was hoop een fijne metgezel, maar een slechte reisgids. Het aanbevolen hotelletje bleek, weliswaar verscholen achter een heg, aan een drukke weg te liggen. Een blaffende hond verwelkomde ons met ontblote tanden en voor het uitzicht over het meer moest je je voeten aan het kozijn vastbinden om uit het raam te kunnen hangen. We konden ons niet voorstellen dat die lieve Eliza hier ooit was geweest en in het vervolg besloten wij haar ook niet meer te raadplegen.
Pas jaren later kwam ik er achter dat Eliza als persoon helemaal niet bestond. Zij was een tamelijk briljant bedenksel van de zakenman Koen Everink, die een internationaal klinkende vrouwennaam zocht om ‘kleinschalige vakantiebestemmingen’ aan de man te brengen. Erg romantisch verliep zijn leven overigens niet. Zoals u wellicht nog weet, werd Everink in de Amsterdam Arena op een avond van Sensation White door Badr Hari in elkaar geslagen, een van de geweldsdelicten waarvoor de kickbokser – ondanks de onvermoeibare inspanningen van zijn advocaat, mevrouw Ficq – twee jaar kreeg opgelegd. Een jaar later werd Everink dood aangetroffen in zijn woning, beroofd en vermoord door de coach van een bekende Nederlandse tennisser. De coach kreeg na een paar hoger beroepen ten slotte twintig jaar.
Het kan raar lopen in het leven en de dood. Wat met Eliza was begonnen als een imagodingetje van een niet-bestaand personage, had daardoor een wel heel morbide wending gekregen. ‘Pas maar op, Henry Higgins!’, zong Eliza Doolittle met de stem van een heks en zelden is een waarschuwing zo op haar plaats geweest.
Toch bestaat de niet-bestaande Eliza nog steeds en reist haar niet-bestaande schaduw naar de heerlijkste plekjes op de wereld, waar het onvermijdelijke genieten en het even onvermijdelijke nietsdoen u staan op te wachten als twee zoutpilaren aan de rand van het heilige zwembad. Tegenwoordig maakt Eliza was here deel uit van Sunweb en ik acht het niet helemaal uitgesloten dat u behalve de gebruikelijke tegenvallers ook af en toe een paradijsje aantreft.
Eliza was een tijdje uit beeld verdwenen, maar het lijkt erop dat zij een comeback aan het maken is. In bijna elk televisiereclameblok kom je haar schim weer tegen. Ook verschijnen in kranten paginagrote foto’s van pittoreske bestemmingen, waar zij haar fictieve voetjes heeft gezet, of waar haar naakte lijfje heeft gezwommen. Haar slogan luidt intussen ‘vind wat je niet zocht’, en inderdaad zijn er geen betere woorden om het tegenovergestelde van Eliza’s wezen te omschrijven. We zoeken haar, maar we zullen haar nooit vinden, eenvoudig omdat zij niet bestaat.
De paradox van de campagne slaat je trouwens in het gezicht. In massacommunicatiemiddelen wordt geadverteerd met ‘unieke vakanties, weg van de massa’. Vandaag met z’n allen weg van de massa, morgen is het daar stampvol.
Source: Volkskrant