Hier laat ik je los, Tim
Van hieraf moet je gaan
Tim, Wim De Craene (1975)
Wim De Craene was pas 18 jaar toen hij vanuit zijn woonplaats Melle in Oost-Vlaanderen naar Amsterdam reisde, naar een man die hij hogelijk bewonderde en in wiens voetsporen hij koste wat het kost wilde treden: Ramses Shaffy. Het was 1968.
Opgegroeid in een groot katholiek gezin had De Craene (1950-1990) voor de muziek gekozen. En zo kwam het dat hij op een dag in Amsterdam aanbelde bij Shaffy; zonder afspraak, maar vastberaden. Shaffy nam hem in huis en regelde optredens in café-chantant ’t Cloppertjen op de Lijnbaansgracht. In de geest van Shaffy en twee andere voorbeelden, Boudewijn de Groot en Herman van Veen, stalde De Craene zijn werk uit, opstandig conform de tijdgeest.
Terug in Vlaanderen, in Wetteren, bracht hij zijn eerste single uit, Recht naar de kroegen en de wijven. Het was een aangepast nummer van Jaap van de Merwe, de koning van het linkse lied. De basis was gelegd. Met hulp van producer Jean Blaute, de man die later onder meer Raymond van het Groenewoud en Urbanus (van Anus) grote diensten zou bewijzen, verschenen in 1975 twee albums.
De rol van Blaute was cruciaal. Bij een auto-ongeluk was in 1974 een van de bandleden van De Craene omgekomen en een ander zwaargewond geraakt. Hij was radeloos, zou Blaute later zeggen. Op Brussel en Alles is nog bij het oude liet De Craene de kleinkunst achter zich en omarmde hij de popmuziek. De platen onderstreepten zijn talent, maar de vlam doofde snel. De Craene worstelde met zijn repertoire (en zijn liefdesleven) en vernieuwde en experimenteerde onophoudelijk, zonder groot succes.
Het duurde tot de volgende eeuw dat hij werd herontdekt, op grote schaal zelfs. Twee namenliedjes over bestaande personages, Rozane en Tim, groeiden gestaag uit tot klassiekers, veelgeprezen juwelen die elk jaar weer in de hoogste regionen terechtkomen van de jaarlijsten met de beste nummers uit de geschiedenis van de Vlaamse popmuziek.
De Craene maakte het niet meer mee. Belaagd door depressies (en mogelijk gestimuleerd door een verloren gegane liefde) beroofde hij zichzelf op 14 september 1990 van het leven. In zijn appartement op de Frère Orbanlaan in Gent werd een overdosis geneesmiddelen hem fataal.
Stukje bij beetje werd meer bekend over de achtergronden van Rozane en Tim. Een kortstondige romance in Gent met Chris Thys, later een bekende actrice, bood hem inspiratie voor Rozane, een nummer over een onmogelijke liefde. Ook In Tim heeft De Craene de naam van de hoofdpersoon aangepast. Het gaat over zijn zoon. Vanwege het ritme van de tekst koos hij de (kortere) naam van een zoon van kennissen.
De zoon tot wie hij in Tim het woord richt en die in 1974 werd geboren, kreeg in werkelijkheid de naam van zijn idool uit Amsterdam. Gedreven en vol liefde beheert Ramses De Craene sinds de fatale gebeurtenis in Gent de muzikale erfenis van zijn vader, een man die hij ooit omschreef als pure rock-’n-roll. ‘Maar hij was ook een vader uit duizend.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden