Aan burgemeesters heeft het kabinet niets te bieden, behalve dan de mededeling dat ze geen geld meer krijgen voor de bed,- bad- en broodopvang.
Het is later nog helemaal goed gekomen met Mark Rutte en Diederik Samsom, maar daar zag het er niet naar uit toen ze in het voorjaar van 2015 schreeuwend tegenover elkaar stonden in de keuken van het Torentje. Ruttes VVD wilde keihard optreden tegen gemeenten die zonder toestemming van het kabinet bed-bad-en brood-opvang bleven bieden aan uitgeprocedeerde asielzoekers, Samsoms PvdA vreesde de beelden van ontheemde mensen die in Nederland onder een brug moesten slapen.
De regeringspartijen maakten er een principiële kwestie van. Even hing Ruttes tweede kabinet aan een zijden draad. Zoals altijd bracht een ruttiaans compromis redding: de opvang werd beperkt tot enkele ‘sobere’ opvangplekken, vooral in de grote steden. Bovendien zou daar indringend op de bewoners worden ingepraat dat ze echt zo snel mogelijk het land dienden te verlaten.
Het vervolg is bekend. De PvdA verdween in 2017 in de oppositie en de VVD, die moeite bleef houden met het concept, kreeg te maken met nieuwe coalitiepartners die ook vonden dat een beschaafd land de morele plicht heeft om te zorgen dat mensen ten minste een dak boven hun hoofd hebben.
Tot nu. Er is tijdens het meireces geen ruchtbaarheid aan gegeven, maar in de onderhandelingen over de Voorjaarsnota is het rijksbudget voor de gemeentelijke bed-bad- en broodlocaties pardoes gesneuveld. ‘Vanwege de toegenomen kosten voor migratie moeten er keuzen worden gemaakt’, zo verdedigt het ministerie van Justitie en Veiligheid de beslissing waarmee dus ook de bewindslieden van D66, CDA en ChristenUnie hebben ingestemd.
Nu is het waar dat er keuzen moeten worden gemaakt, maar hier gaat toch iets mis. Want het mag dan zo zijn dat het kabinet streeft naar een stringent terugkeerbeleid van afgewezen asielzoekers, maar als dat niets oplevert, omdat het maar niet lukt het eens te worden met de landen van herkomst, is Nederland niet opeens ontslagen van de plicht om mensen op te vangen zolang ze hier zijn. Dat is niet alleen een kwestie van liefdadigheid, maar ook van openbare orde. Vraag maar aan al die burgemeesters die liever opvang aanbieden dan mensen ’s nachts over straat laten zwerven.
Aan die burgemeesters heeft het kabinet niets te bieden, behalve de mededeling dat ze geen geld meer krijgen. Alsof dan opeens het terugkeerbeleid wél gaat werken en er geen mensen meer buiten hoeven te slapen. Dat doet denken aan de kwestie rond Ter Apel, de gemeente die vorige week de plechtige belofte kreeg dat er voortaan niet meer dan 2.000 mensen zullen verblijven, zonder dat het kabinet wist te melden wat er gebeurt met asielzoeker 2.001.
Zo ontaardt de onmacht van het kabinet om een sluitend asielbeleid te voeren langzaam maar zeker in voodoo-politiek: hopen dat de werkelijkheid zich vanzelf aanpast als je het maar hard genoeg blijft hopen. Geen wonder dat ChristenUnie en D66 zich dinsdag distantieerden van deze lijn.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant