De dinsdag is zwaar bezet, met topfavorieten Finland (categorie feestelijk gestoord) en Zweden (Loreen, van megahit Euphoria). En tóch, het Nederlandse liedje Burning Daylight heeft wel degelijk potentie.
Alessandra – Queen of Kings
Alessandra ging al vóór ze de Noorse nationale voorronde had gewonnen viral op TikTok, lijkt sprekend op Selena Gomez en zingt een feministisch viking-strijdlied over een vrouw die zichzelf uit een kooi bevrijdt, de sleutel (die ze blijkbaar had!) weggooit en als ‘queen of kings’ heerst over de zeeën, de mannen en de wereld. Als Alessandra de milde paniek in haar stem onder controle houdt (let op de onnodige uithaal na krap 2,5 minuut), vliegt ze zo de top-10 in.
8,3
The Busker – Dance (Our Own Party)
Het Maltese bandje The Busker gaat helemaal Prince inclusief knerpende Candy Dulfer-sax in een liedje over een trui, dat gemaakt lijkt om iets viraal aan elkaar te breien op TikTok. Vooral live weigert het funky te worden en blijft Dance (Our Own Party) ondanks de hippe uiterlijkheden toch een wat conservatieve discodreun.
5,6
Luke Black – Samo mi se spava
Luke Black wil eeuwig slapen, want de wereld staat toch maar in brand. Al die oorlog en honger, Luke heeft de hoop verloren. Nu was hij als tiener al geen zonnestraaltje, hij koos ‘Black’ naar eigen zeggen als artiestennaam na veertig dagen rouw over wat hij zag als ‘de dood van de Servische muziekwereld’. Optreden vindt hij spannend, want na een vroege kickstart van zijn carrière heeft hij dat een poos niet gedaan. Gelukkig hoeft hij in dit nummer niet veel te zingen. Het is vooral prevelen en zwaar ademen op duistere elektronica.
5,4
Sudden Lights – Aijā
Kijk aan, de band Sudden Lights vindt ook al dat we beter niet meer wakker kunnen worden en ook in dit geval wordt de teleurstellende staat van de wereld aangevoerd. Daartoe wordt ons dit slaapliedje toegezongen, maar dan wel een slaaplied met een aanstekelijke combinatie van breakbeats en scheurende gitaren. Goed opgebouwd naar een bombastisch hoogtepunt en een kwetsbaar slot. De moeilijk te vertalen titel is een Letse ouderlijke geruststelling. Met een krachtiger vocalist, die de randen zou opzoeken, had het een knaller kunnen zijn.
7,8
Mimicat – Ai coração
Het helpt om dit liedje een paar keer te beluisteren, want dan ga je toch echt meer waardering krijgen voor het feit dat ongeveer alle Mediterrane muziekstromingen in deze kleine drie minuten zijn gestopt. Hoewel de tekst niet per se vrolijk is (hartzeer, et cetera) zet de muziek op zijn minst aan tot het om de beurt aanspannen van bilspieren. Mimicat heeft een zonnig, opzwepend liedje gemaakt. En ze heeft zelf ook een kat, die heet Brownie.
6,7
Wild Youth – We Are One
Keane- en U2-vibes plus een beat tellen hier onmiddellijk op tot iets wat een typisch WK voetbal-liedje had kunnen zijn. En dan verpakt Wild Youth, glitterpak aan, ook nog eens de evergreen onder de Songfestival-boodschappen in een meeneurie- en -klapgeniek refrein, vanzelfsprekend met de armen wijd open: we zijn allemaal anders, maar vanavond zijn we één. Niet slecht, Ierland.
7,0
Let 3 – Mama ŠČ!
Havenstad Rijeka heeft een punkrockhistorie waar Let 3 al decennia een centrale rol in speelt, met een undergroundclub in een oude papierfabriek en alles. Dat ze derhalve onderlegde rockers zijn hoor je exact 7 seconden, als je denkt: hé lekker intro, maar daarna is het vooral jammer dat deze mooie popcultuurgeschiedenis is uitgemond in deze supersuffe afzwaaier waarin veel te veel tijd wordt besteed aan satire met de kindermegafoon.
3,5
Remo Forrer – Watergun
Zouden we dit nummer van de 21-jarige Zwitserse Voice-winnaar een pacifistisch lied kunnen noemen? Of wellicht een nummer waarin een hang naar neutraliteit doorklinkt? In elk geval een zekere wanhoop, vanaf de pianoklanken in de opening die langzaam naar een voorspelbaar crescendo voeren. ‘I don’t wanna be a soldier’. En dan gaat het dreigend over ‘echt bloed’ en ‘body bags’. Nee, geef Remo maar een waterpistool.
5,9
Noa Kirel – Unicorn
Hier ben je tussen alle weltschmerz wel even aan toe: een klassieke songfestivalbanger van een ervaren podiumbeest met een grote stem. Jennifer Lopez, Christina Aguilera, Ariana Grande: Noa Kirel schaamt zich er duidelijk niet voor om zich te laten inspireren. Heel eigen is het daarmee niet en jammer van de hikjes en snikjes, maar we veerden op en dat zegt wat. Ook in de beste songfestivaltraditie kan de tamelijk onbegrijpelijke tekst over de ‘kracht van de eenhoorn’ betekenen wat je wilt, van ‘mogen zijn wie je wilt’ tot ‘we zijn allemaal hetzelfde’. Aldus Noa Kirel.
7,5
Pasha Parfeny – Soarele şi luna
In 2012 zong Pasha Parfeny een leuk Balkanbruiloftsliedje op het songfestival in Azerbeidzjan. Bij zijn terugkeer tuurt hij wat verder de muziekgeschiedenis in. Parfeny graait uit de heidense folk, die het momenteel goed doet als soundtrack bij Viking-series. We horen dus hol roffelende trommels van dierenvellen en een wat neuzige fluit, die de zon en de maan smeken een huwelijk in te zegenen. Enge rituele jurken en hertengeweien kunnen niet verhullen dat Soarele şi luna verder toch weinig om het lijf heeft. Het trommelt zichzelf net iets te makkelijk dat mistige bos weer uit.
6,5
Loreen – Tattoo
Zit je klaar voor Loreens opvolger van 2012’s winnende giga-banger Euphoria, denk je na één keer luisteren toch even ‘is dit het nou’, tot een drietal seconden later je neurale netwerken geheel blijken te zijn verlegd en je automatisch Tattoo begint na te hummen. Veel herhaalde patroontjes in een vlekkeloze opbouw naar een scheurend einde – ooit gaat wetenschappelijk worden vastgesteld dat de Zweedse bevolking gewoon het allerbest is in bij de kladden grijpende popmelodietjes. Gedoodverfde winnaar; een lange afdronk op zomerfeestjes is echter, anders dan bij Euphoria, wat lastiger, want er is niet erg makkelijk op te dansen.
8,2
TuralTuranX – Tell Me More
Dromerige gitaartweeling met krullen, u zegt: Arnout en Sander Brinks van Tangarine! Wij zeggen: bijna goed, dit lijkt wel de Tanganrine tributeband. Ze kozen het gebitsbedervend zoete wereldhitje Kiss Me van Sixpence None the Richer als uitgangspunt voor hun Tell Me More. Fair enough, nineties-indiepop staat al jaren weer in de retro-belangstelling, en ieder zijn meug (al is dit volgens de bookmakers helaas niet de meug van songfestivalstemmers). Maar ai, da’s jammer, een van de broers gaat ook nog ráppen als een wit kereltje uit de vroege jaren negentig, en poef, foetsie is het sprankelende zeepbelletje alweer.
6,1
Vesna – My Sister’s Crown
De vrouwenstrijd of iets wat daarop lijkt wordt in Liverpool voortgezet door Vesna, een bont gezelschap waarin half Oost-Europa is vertegenwoordigd. Drie Tsjechische vrouwen, een Slowaakse, een Bulgaarse en een Russin brengen Grote Thema’s aan de orde in een stormachtig nummer in maar liefst vier talen. Laten we het erop houden dat My Sister’s Crown een statement is tegen oorlog en geweld en vóór soevereiniteit van Slavische zusterstaten. Een deel van de tekst is Oekraïens. Mooi gebaar – en goed voor de gunfactor.
7,0
Mia Nicolai & Dion Cooper – Burning Daylight
Anderhalf toontje hoger, achtergrondkoor in de aanslag. Gaat het in aangepaste vorm nog goedkomen met Burning Daylight, dat als je het nog eens goed beluistert en dus met onbesmette oren, in de basis toch nog steeds een best aardig liedje is? Die gestaag de toonladder afdalende vocalen in het refrein zijn voor een strakke live-uitvoering te uitdagend gebleken, wat natuurlijk een blamage blijft voor team Nederland en hier in de laatste voorbeschouwing ook tot puntenaftrek leidt. Maar Burning Daylight heeft een zinnige tekst en kán sierlijk melodieus van een groot podium rollen. Mits stemvast vertolkt.
6,9
Käärijä – Cha Cha Cha
Finland staat hoog bij de bookmakers én het luisterpanel van V. Cha Cha Cha begint als Teutoonse Tanzmetall, zweept ons dan richting Cubaanse ballroom-mambo en raast ook nog even langs de K-pop, en natuurlijk vooral het wereldwonder Gangnam Style van Psy. Het is misschien net een tandje té feestelijk gestoord, maar wie zich durft aan te sluiten in de menselijke duizendpoot uit de toch wel gewaagde choreografie, beleeft een ontspannen festivalmomentje, nadat we met samengeknepen billen naar Mia en Dion hebben geluisterd. Rapper Käärijä is geen overdreven goede vocalist, zegt hij zelf. Maar daar gaat het hier even niet om. We horen hem straks toch niet, want iedereen zingt mee. ‘Cha cha cha’.
8,5
Eerste halve finale Eurovisiesongfestival 2023, 9/5 om 21.00 uur bij Avrotros op NPO 1.
Van de vijftien deelnemers aan de eerste halve finale gaan er tien door naar de finale van het Eurovisiesongfestival, zaterdag. Donderdag, in de tweede halve finale, komen daar nog eens tien landen bij. Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en vorige winnaar Oekraïne zijn gegarandeerd present. Zweden en Finland gelden a Source: Volkskrant