Het was zondag in de documentaire Mia en Dion, missie Songfestival alsof Avrotros zelf twee gladiatoren in het strijdperk had gekieperd en vervolgens met de camera registreerde hoe de leeuwen hen omsingelden. In de docu werd het zangduo gevolgd dat dinsdag aantreedt in de Liverpool Arena om met het liedje Burning Daylight in de halve finale een gooi te doen naar de hoogst denkbare roem: het Eurovisiesongfestival winnen of – ook een mooie prestatie – de finale halen.
Ziet er niet zo goed uit voor Mia en Dion, eind twintigers die sinds zij werden uitverkoren om als duo Nederland te vertegenwoordigen slechts twee keer samen op het podium stonden. Twee keer drie minuten die, zo legde de camera genadeloos vast, moeizaam verliepen. Zo vals als een kraai zongen ze – sorry dat ik meehuil in het ‘mediawereldje’ (dixit Mia). Maar dat had geen andere keus dan vast te stellen dat hun optreden ‘echt schrikken’ was. De reporter van De Telegraaf confronteerde hen er keihard mee. ‘Zo zwaar om zo te worden neergesabeld’, steunde Mia wat later over het ‘totaal gepest worden’, en dat kon ik me oprecht voorstellen.
Ze zijn volwassen, dus moeten Mia en Dion vooral zelf in de spiegel kijken als ze iemand de schuld willen geven van hun besluit tot deelname aan een potentieel rampzalige ‘missie’. Maar in de hoofden van de commissieleden van Avrotros die verantwoordelijk zijn voor de selectieprocedure moet het op enig moment toch ook van ding, ding-a-dong zijn gegaan. Mia vertelde dat ze, los van die twee keer met Dion, in heel haar carrière hooguit twíntig keer heeft opgetreden. De omroep die iemand met zo weinig podiumervaring laat zingen voor een miljoenenpubliek jongleert met de reputatie van een jonge artiest.
Aandoenlijk en soms pijnlijk om te zien hoe het tweetal zich voorbereidde op Liverpool: de regisseur, de choreograaf, een legertje nijvere professionals cirkelend rond de proefopstelling met een draaischijf waarop de aankomende sterren hun baan door het universum van de roem beschreven. Gaven de zangers na de eerste twee optredens de schuld aan de falende techniek, uiteindelijk bleek alle tonale malheur op te lossen door Burning Daylight anderhalve noot hoger te zingen. ‘Eerst krijg je een 6,2, dan een 6,4 en een 6,7. En je bepaalt zelf het eindcijfer’, hield Dion Mia voor. Werkte het maar zo, bij de jurering.
Kritische vragen werden niet gesteld in de docu die was bedoeld als opwarmertje, maar door alle tegenslag onbedoelde suspense kreeg. Ook Eurovisie-stalmeester Cornald Maas werd het vuur niet aan de schenen gelegd. ‘Pas in Liverpool moeten ze het echt laten zien’, sprak hij. Ongegeneerd leunde hij vast over de rand van de Arena waar Mia en Dion straks voor hun leven rennen. Hopen op een wondertje dan maar.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden