Er is nog hoop, dacht ik, toen zaterdag BNNVara’s debatwedstrijd Op weg naar het Lagerhuis voorbij was. Drie (vrouwelijke) middelbare scholieren hielden een gloedvol betoog tegen vlees eten, hokjesdenken en vooroordelen op grond van uiterlijk. Tien scholieren bestookten elkaar met argumenten voor en tegen de monarchie en een verbod op mobieltjes in de klas. Directeur Jan Slagter van omroep Max (voormalig scholier, nu 69) hield een wankel verhaal over het ‘gevaar van woke’. Hij zag parallellen met het extremisme dat leidde tot de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh.
Er is nog hoop, dacht ik, toen ik hoorde hoe de scholieren, in landelijke voorronden uitverkoren uit tweeduizend deelnemers, onder gespreksleiding van Amber Kortzorg Slagters bezwaren tegen de woke-beweging (‘Moedermelk mag niet meer, dat moet nu mensenmelk heten van de taalpolitie’) fileerden. Bevlogen, fel, inhoudelijk en met meer geduld dan ik eerlijk gezegd zou kunnen opbrengen, bestreden de 16- en 17-jarigen de zelfbenoemde rebel die in de vorige eeuw ‘ook op het Malieveld tegen dingen had gedemonstreerd’ en nu zag hoe er juist in de ‘woke-beweging’ wordt gediscrimineerd. Het is 10 procent zout die de hele taart verpest, analyseerde een opponent van Slagter: een minderheid draaft door, maar woke helpt ons vooruit.
Of Slagter zelf écht gelooft in zijn argumentatie vroeg ik me af, gezien zijn gebrek aan inhoudelijk weerwoord, maar dat deed omwille van het argument niet zo veel ter zake. Een ‘tenniswedstrijd’ waarbij de argumenten tussen gelegenheidscoalities per onderwerp over en weer vlogen, noemde jurylid Jildou van der Bijl het debat over de monarchie (‘Free Amalia’, riep een debater die de kroonprinses gevangen zag in een gouden kooi). Aan een flipperkast vol oplichtende en stuiterende meningen, moest ik soms denken, waarbij mijn begrip soms op tilt sloeg.
Nu had ik er die zaterdag al wat uren televisie op zitten die de grenzen van het begrip slow tv en de aantrekkingskracht van monarchie minutieus aftastten: het unverfroren binnenschrijden in de kathedraal van prins Andrew, het afroepen van trouw aan koning Charles in alle vier de windrichtingen; het plaatsen van de schermen waarachter onzichtbaar de zalving (met veganistische olie) van de gekroonde plaatsvond. Traag tikten de uren voorbij, en met de regen boven Londen spoelde ook mijn scherpte weg.
Mij bewust van de loomheid die me in haar greep had gekregen, keek ik na de eerste keer nogmaals naar het Lagerhuis en was oprecht verrast door de kwaliteit van het debat. Wie de voorbije week murw was geslagen door die trending topic op Twitter over ‘ONZE oorlogsslachtoffers’ en wat politicus Caroline van der Plas daarmee losmaakte, kon hoop putten bij de jonge generatie: zuivere argumentatie bestaat nog wel, en verdient het op tv gehoord te worden. Daarin had Slagter wél gelijk: graag vaker Lagerhuis dan, zoals nu, eens per jaar.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden