Moderne verschijnselen; we komen erin om. Maar we hoeven ons er toch niet altijd bij neer te leggen? Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen – nee, móéten – verzetten. Deze week stoort Hassan Bahara zich aan de ‘wildemoedertaal’.
Er is een taal, laten we het wildemoedertaal noemen, die een redeloze woede in mij kan losmaken. En dan bedoel ik het soort schuimbekkende woede dat je kussens doet kapotbijten, dat je je vuisten doet stukslaan op muren. Nu is er godbetert zelfs een tijdschrift met dat soort taal, maar daarover later meer.
Om iets preciezer te zijn: ik heb het over de taal van jonge moeders die zich laten voorstaan op een verknipt soort spiritueel oermoedergevoel. Die op sociale media gelukzalig laten weten dat ze hymnes schrijven over hun volle melkklieren. Die bazelen over ‘de moed van mild’ zijn en ondertussen hun kinderen op een baal hooi laten slapen, want dichter bij de natuur dan dat kun je niet komen.
Het is niet dat ik ernaar op zoek ben, maar ik heb iemand thuis die de sociale media verlekkerd afstruint naar dit soort teksten en daar screenshots van maakt, om ze vervolgens met mij te delen.
Het begon een paar jaar geleden met de attachment parenting-hausse, het idee dat je als moeder je kinderen aan je lijf moet vastlijmen, anders zouden ze al voor hun eerste levensjaar door het aards bestaan voorgoed gecorrumpeerd raken. Screenshot na screenshot mocht ik ontvangen van moeders die worstelen met wel/niet borstvoeding geven aan hun schoolgaande kinderen, die bezorgd zijn over de impact van ‘vrouwelijke kracht’ op hun testosteronbommetjes van zonen.
Daarna volgde in de coronaperiode de Moederhart-beweging, de zelfverklaarde ‘leeuwinnen’ die op elke straathoek een pedofiel of een vaccinatiecampagne vrezen. Ondertussen huppelden ze in beha en onderbroek over het strand, ‘wow, vrouw!’ brullend, en zweren ze bij mindfulnesstrainingen voor hun kroost.
Een woede-infarct was vaak het resultaat. Natuurlijk is er niks mis met onvoorwaardelijke moederliefde, en moet ik mijn plek als man kennen, maar het is dat irritante verheven toontje dat het ’m doet. Alsof ze toegang hebben gekregen tot een hogere waarheid omdat ze kromme taal bezigen als ‘vol in je waarheid staan’. Impliciete boodschap in hun uitingen: vrouwen die afwijken van deze wildemoederdoctrine zijn eigenlijk ontaarde moeders.
Nu is er een blad op de markt dat deze wildemoedertaal naar een nieuwe hoogte stuwt. Wilde vrouw heet het. 12 euro 50 tel je ervoor neer. Op de cover van het nummer dat ik via screenshots onder ogen kreeg, wordt de lezer gelokt met teksten als ‘vrijheid in verbinding’, ‘je kunt het’, ‘natuurlijk ouderschap’ (een verhaal over ‘onnatuurlijk ouderschap’, dát had ik nou spannend gevonden) en een citaat van een moeder over haar kinderen: ‘Mooi om te zien dat jullie je eigen mensen zijn.’
Binnen in het blad een verhaal van een moeder die gesprekken voerde met haar ‘verdrietige baarmoeder’. ‘Het werd een lang gesprek’ staat er gemakshalve bij. Ook leer je over het ‘Rebozo-sluitingsritueel’, een van oorsprong Mexicaans gebruik waarbij een kersverse moeder stevig in lappen stof wordt gewikkeld zodat ze ‘weer kan thuiskomen in haar eigen lichaam’.
Het is een gelikt blad, drijvend op de onzekerheid van jonge moeders die van alle kanten te horen krijgen dat ze te ver afgedreven zijn van het juiste soort ouderschap. Het bezigt hetzelfde terug-naar-de-natuur-idioom dat als een rode draad door die andere moederbewegingen loopt.
Het klinkt wijs en liefdevol allemaal, maar uiteindelijk is het vooral hol en een handig verdienmodel voor sommigen.
Ik weet dat één columnpje er weinig tegen zal uitrichten, maar het liefst stoppen we vandaag nog met deze wildemoedertaal.
Source: Volkskrant