In de tuin van de St. John and St. Philip-kerk in Den Haag staan twee frêle appelboompjes. Ze zijn vorig jaar zomer geplant bij het 70-jarig jubileum van koningin Elizabeth. ‘Van de ene boom mag je de appels eten en van de andere niet’, zegt dominee Michael Roden. Glunderend: ‘Bijbels, hè?’
Vandaag planten Roden en de plaatsvervangend ambassadeur van Groot-Brittannië er een perenboompje naast, om de kroning van Charles te vieren die een uur eerder plaatsvond. In de tuin is een ‘Coronation Communi-TEA garden party’ georganiseerd voor de leden van de Anglicaanse kerk en buurtbewoners. Union Jack-vlaggetjes sieren de kerk, kinderen in rood en blauw lopen rond met etagères vol zelfgebakken cakejes en koekjes, bezoekers kunnen kiezen uit thee of thee met veel melk. Het tuinfeestje is zo Brits dat Bridget Jones elk moment het pad op kan komen lopen in haar Playboy-bunny-outfit.
De Anglicaanse kerk in Den Haag heeft een lange geschiedenis. Al in 1586 was er een vestiging op Noordeinde. De St. John and St. Philip-kerk stamt uit begin jaren vijftig en werd zelfs eens bezocht door koningin Elizabeth. Sinds tweeënhalf jaar is Roden er dominee. Hij woonde en werkte zijn hele leven in Groot-Brittannië, maar heeft wel een Nederlandse moeder die alweer een paar decennia in Haarlem woont. Toen haar gezondheid verslechterde, besloot hij naar Den Haag te verhuizen.
Elke zondag bezoeken zo’n honderdvijftig mensen zijn dienst, met Pasen zijn het er tweehonderdvijftig. De kerk trekt een bijzonder publiek, zegt Roden. ‘We zitten hier in de buurt van het Internationaal Strafhof, veel mensen doen zwaar werk, ze horen en zien verschrikkelijke dingen. Ik wil dat mijn kerk een plek is waar dat begrepen wordt, dat ze voelen dat het oké is om gespannen zijn.’
De 63-jarige dominee leeft met zijn vrouw Janet van der Linden en zoon Peter in de woning naast het kerkgebouw. Zaterdagochtend om half 12 stapt ook zijn 89-jarige moeder met haar rollator over de drempel, ze is opgehaald om de kroning van Charles bij haar zoon op de bank te kijken.
In de jaren vijftig verhuisde Alie Admiraal naar Groot-Brittannië. ‘Je moest best wennen aan de Anglicaanse kerk, hè?’, zegt haar zoon. ‘Ik vond het erg formeel’, zegt Admiraal. ‘Ik begreep niet wanneer ik moest knielen, zitten of staan.’
‘Die gebruiken houden de mensen betrokken bij de dienst’, vult haar schoondochter aan. ‘Zodat ze meer te doen hebben dan zitten.’ En inderdaad: toen Admiraal later weer terug naar Nederland verhuisde, vond ze de kerken hier ‘dull’.
De afgelopen dagen ging het veel over de innige band tussen de Anglicaanse kerk en het Britse koningshuis. De kroning is een religieuze ceremonie, Charles is hoofd van de Church of England. ‘In de jaren tachtig, aan het begin van mijn carrière dus, werkte ik in Londen’, zegt Roden. ‘Het was augustus, iedereen was op vakantie, zelfs de aartsbisschop. Wat moet ik doen als er een crisis uitbreekt, dacht ik toen. Moet ik dan het paleis bellen?’
Ook het koningshuis en het Britse volk hebben een speciale band. Roden: ‘Ik werkte in Hitchin toen koningin Elizabeth de plaats kwam bezoeken. De voorzitter van de gemeenteraad zei later die dag tegen me: ‘Ik ben al mijn hele leven republikein. Ik ben een feminist, atheïst en vroeger was ik zelfs een marxist. Maar vandaag heb ik de koningin ontmoet en kan ik gelukkig sterven.’’
De geestelijken die deze zaterdag een prominente rol vervullen in Westminster Abbey zijn geen onbekenden voor de dominee. ‘Kijk, daar is David’, klinkt het vanaf de bank. ‘En daar is Michael. Hij heeft heel lieve kinderen die graag met Duplo spelen.’
En Justin Welby, de aartsbisschop van Canterbury die de ceremonie leidt en Charles kroont? ‘Hij is…’, antwoordt de dominee met veelbetekenende blik, ‘geen smalltalker.’ Roden zwijgt even. ‘Hij heeft een heel zware baan’, zegt hij dan. ‘Hij moet de kerk bij elkaar houden.’
Vanaf de bank prevelt de dominee mee met de gebeden. Hij zegt heel zachtjes ‘amen’ of ‘hallelujah’, maar laat zich ook van zijn wereldlijke kant zien. ‘That’s fab’, klinkt het geregeld.
In de domineeswoning is er veel vertrouwen in de nieuwe koning. ‘Toen Elizabeth overleed was ik bang dat het land uiteen zou vallen’, zegt Roden, ‘maar de overgang is soepel gegaan. Charles hield meteen een goede toespraak en reisde door het land, ook al was hij in rouw.’
‘Vroeger werd hij gezien als een excentriekeling. Hij bekommerde zich erg om de natuur en noemde zichzelf een beschermer van alle geloven. Nu blijkt dat hij met die boodschappen zijn tijd vooruit was.’
Stipt om 14 uur is de ceremonie afgelopen, ‘timed to perfection’, in de woorden van Roden. ‘Ik had het iets moderner verwacht’, zegt zijn 89-jarige moeder. Het was erg formeel, erkennen de dominee en zijn vrouw. Maar ze zagen in Westminster Abbey ook het Groot-Brittannië van 2023: meer vrouwen als geestelijke en meer mensen van kleur.
Het gezelschap loopt naar de deur. Het is tijd om naar de tuin te gaan, waar de vlaggetjes al wapperen en een orkestje speelt. De vrouwen doen hun roze en rode hoed op. ‘Charles zal nu ook wel denken,’ zegt Van der Linden, ‘waar is de tea party?’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden