Robert van der Woude (63) mag dan wonen in Lelystad, hier in Almere kent hij elke grasspriet. En dat is ook niet zo vreemd, want hij rijdt hier vrijwel dagelijks op zijn John Deere 1515 door de Bloemenbuurt, de Regenboogbuurt en de Bouwmeesterbuurt om velden, bermen en waterkanten te maaien.
Lang kon hij dat min of meer op de automatische piloot doen, maar sinds het maaibeleid hier op de schop ging, spiekt hij af en toe op de plattegrond die vermeldt welk stuk gras op welke manier gemaaid moet worden. ‘We hebben intensief en extensief gras’, zegt hij. ‘Daar in de woonwijk houden we het kort. Maar dit veld gaan we minder vaak maaien. Alleen de randjes doen we nog.’
Over de auteur
Rik Kuiper is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincies Utrecht en Flevoland. Hij maakt graag grote reportages en reconstructies, zoals Liefdesbrieven van een kampbeul.
‘Ik denk wel dat je daardoor problemen gaat krijgen met de bewoners’, zegt zijn collega Ron Franck (62) vanuit zijn maaimachine. ‘Mensen lopen hier allemaal met honden. Die gaan klagen dat het gras te lang wordt. Dan krijgen ze last van teken.’
‘Sommigen hebben zulke hondjes’, zegt Van der Woude, terwijl hij zijn handen twintig centimeter van elkaar houdt. ‘Van die chihuahua’s. Die vind je nooit meer terug in het hoge gras.’
Almere wordt de komende maanden groener dan het ooit geweest is. Want waar het gras in de stad voorheen vooral kort werd gehouden, krijgt het nu de kans te groeien. ‘We willen niet alleen een stad zijn voor de mensen’, zegt stadsecoloog Annemiek Eggenhuizen, ‘maar ook voor de planten en dieren die er wonen.’
Uit die wens, die is vastgelegd in de Visie Ecologie, ontstond nieuw maaibeleid. Als er minder wordt gemaaid, groeit het gras hoger en ontstaat ruimte voor andere planten, zoals fluitekruid, klaver en zuring. En dat is goed voor de insecten, voor dieren die insecten eten en uiteindelijk ook voor de mens, zegt Eggenhuizen. ‘We hopen bijvoorbeeld dat er meer sluipwespen en gaasvliegen komen. Dat zijn natuurlijke vijanden van de eikenprocessierups.’
Almere heeft per grasveld bepaald hoe hoog het gras er mag groeien. Daarbij houdt de gemeente grofweg drie grashoogtes aan: gazon, grasveld en bloemrijk grasland. Die laatste categorie wordt nog maar een tot drie keer per jaar gemaaid. ‘En we gaan daar ook gefaseerd maaien’, zegt Eggenhuizen. ‘Er blijft altijd eenderde van het gras staan. Dat is belangrijk voor de insecten.’
Almere hanteert verschillende maaihoogtes. Bewoners kunnen op de website van de gemeente opzoeken in welke categorie het gras in hun buurt valt.
1. Gazon: Kort gras op voethoogte, met name in woonwijken. Wordt 20 tot 24 keer per jaar gemaaid. Maaisel blijft liggen als voedsel voor het gras.
2. Grasveld: Gras tot enkelhoogte, vooral in parken en direct langs wegen. Maaien: 10 tot 12 keer per jaar. Hier groeien ook madeliefjes, paardenbloemen en klavers, voedsel voor wilde bijen en vlinders. Maaisel blijft liggen.
3. Bloemrijk grasland: Langs dreven, water en spoor. Groeit tot heuphoogte. Insecten, vogels, salamanders en konijnen vinden er eten en een slaapplek. Wordt jaarlijks 1 tot 3 keer gemaaid, maar nooit het hele perceel in één keer. Maaisel blijft een paar dagen liggen, zodat zaden vrijkomen en dieren een andere schuilplek kunnen vinden. Daarna wordt het afgevoerd.
Het nieuwe maaibeleid zal veel Almeerders gaan opvallen, zegt Leon Wiers, die als groentechnicus bij de gemeente Almere meewerkte aan het nieuwe maaibeleid. Sinds vorig jaar is het aandeel bloemrijk grasland al met 13 procent toegenomen. ‘En dat is niet alleen aan de randen van de stad’, zegt hij. ‘Het komt op sommige plekken echt dicht bij de bewoonde wereld.’
Het is daarom van belang dat ze inwoners goed informeren, zegt Wiers. Want niet iedereen staat te springen om hoger gras. Circa vijftien jaar geleden experimenteerde Almere ook al eens met het maaibeleid. ‘We waren een trendsetter, maar de stad was er nog niet aan toe. Mensen vonden het er onverzorgd uitzien. Na klachten is het beleid teruggedraaid.’
En ook elders in het land leidt het aanpassen van de maaifrequentie geregeld tot woede. Een vrouw uit Nijmegen begon twee jaar geleden zelfs een petitie. Ze vertelde tegen Omroep Gelderland dat mensen klaagden over woekerend onkruid, over de toename van het aantal teken en over het gevaar van grasaren. ‘Er zijn mensen drie of vier keer met de hond bij de dierenarts geweest, met grasaren in de oren, ogen en poten.’
Toch is Wiers niet bang dat het in Almere opnieuw eindigt in een teleurstelling. ‘De mindset is nu compleet anders’, zegt hij. ‘Mensen zien de bijensterfte en de insectenarmoede met eigen ogen. Er is veel meer interesse in het klimaat.’ En voor wie nog moet worden bijgepraat, is er een campagne: ‘Hoger gras hoort bij een groene stad.’
Maar op de maaimachine, waar de machinisten al jaren te maken hebben met bewoners die vinden dat er minder of juist meer gemaaid moet worden, weten ze dat de klachten nooit helemaal zullen afnemen. ‘De een vindt het prachtig als het gras hoog is’, zegt Ron Franck, ‘de ander wil een mooi strak veld. Je kan het ze nooit allemaal naar de zin maken. Nooit.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden