In Italië stelde ik vast dat Italië het mooiste land ter wereld is. Dat was me al bekend, maar toch, eens in de zoveel tijd moet je een rots, een dorp, een azuurblauwe zee en een Italiaanse opa of oma in een goede wollen trui zien om vast te stellen dat het zo is. Die vier elementen waren op mijn vakantie de hele tijd in beeld, dus ik kon het met zekerheid vaststellen.
Elementen die ook in beeld waren, waren Amerikanen. Nu heb ik niets tegen Amerikanen, maar ze zijn wel Amerikaans. Ze hebben Italië recentelijk massaal ontdekt, dankzij Instagram. Italië is het enige land ter wereld waar alles er nog mooier uitziet dan op Instagram, maar ook op Instagram is het al heel aantrekkelijk, dus trekken enorme ploegen Amerikanen door het land, en zeker door de Amahlfi Coast, waar ik was – niet de meest originele plek om je vakantie door te brengen, dat geef ik toe.
Het leuke aan bivakkeren in een clichégebied waar extreem veel Amerikaanse toeristen zijn, is dat je je, terwijl je ook gewoon een toerist bent met weinig fantasie, Nederlandserige gympen, een hangbuiktas en een Time to Momo-gids, ontzettend verheven voelt. Want: jij bent een Europeaan. Jij zegt niet ‘Amahlfi’. Jij weet dat je het beste in een tent met tl-buizen pasta kunt gaan eten. Jij gaat niet in de rij voor die ene marmeren heilige onder dat marmeren laken in Napels. Je koopt niets van de citroengerelateerde parafernalia die elke winkel aan de kust bevolken.
Wat ik fijn vond, was in een restaurant kijken naar de Amerikanen die om ons heen zaten. Daar zat een stel dat op huwelijksreis was. Zij met een knots van een diamant om haar vinger en een zwanger buikje. Hij permanent op zijn telefoon, op Tripadvisor op zoek naar het volgende restaurant. En dan afluisteren hoe ze ‘Barolo’ uitspreken. Ik vond ze ontroerend, en lief, en ik vond mezelf een ingevoerde, Europese, bijna-Italiaanse vrouw die wél een rollende r kon, al mocht ik die van mijn kinderen onder geen enkel beding bezigen.
Ander hoogtepunt: Amerikaanse vrouwen die films en boeken nabootsen waarin een Amerikaanse een huis in Cortina heeft aangeschaft, en in haar nieuwe Italiaanse bestaan dag en nacht in een vloeiende jurk met sandalen, flaphoed en mand rondloopt. Daar liepen ze allemaal, door Salerno, in hun eigen Italiaanse droom. Met mand.
Op de laatste avond zaten we in een restaurant toen er een Amerikaanse vrouw in een wit bloesje met geborduurde citroenen binnenkwam. ‘Ze kopen die bloesjes dus echt’, zei ik tegen mijn man. ‘En ze dragen ze. Terwijl ze nog in Italië zijn.’
Genieten. Prachtig land.
Source: Volkskrant