Voordat Candy en Allan uit de serie Love & Death beginnen aan hun buitenechtelijke affaire, maken ze een lijst met voor- en nadelen. Pro: lol, seks, gezelligheid. Tegen: kwetsend voor hun partners, het risico emotioneel betrokken te raken, minder tijd voor de kerk. Na een zoveelste logistieke bespreking – ze zien elkaar alleen buiten de stad, altijd doordeweeks, Candy zorgt voor lunch zodat ze meer ‘quality time’ hebben – stelt Candy 12 december voor als ingangsdatum. Allan zet het in z’n agenda.
De affaire van Candy en Allan begint als buitenechtelijke droom – niet alleen omdat Allan gespeeld wordt Jesse Plemons (ik ben geen Esther Perel, maar als het om liaisons dangereuses gaat, lijkt hij me een bijzonder veilige en sympathieke keuze). Hun middagen in motels zijn ontzettend aandoenlijk: Candy neemt koekjes mee, Allan heeft nog nooit zoiets lekkers gegeten. Na de seks zepen ze elkaar in onder de douche of ze gaan nog even langs een pretpark. Religieuze rednecks worden ook weleens geil van een ander, en net als de meeste mensen zijn ze in zo’n situatie vooral op zoek naar bevestiging; naar een blik die iets langer op ze rust dan noodzakelijk.
Over Candy Montgomery kwam vóór Love & Death, te zien op HBO Max, ook al de miniserie Candy: A Death in Texas uit. Zij is zo’n populaire protagonist vanwege haar herkenbaarheid. Aan het begin van dit waargebeurde verhaal is ze een vrouw die universele verlangens najaagt op een even ontwapenende als doeltreffende manier. Ze wil seks, wordt niet meer opgewonden van haar man, dus stapt ze na haar koorrepetitie bij Allan in de auto. ‘Ik voel me tot je aangetrokken. Ik ben het zat er almaar over te denken. Dus ik vertel het gewoon.’
Des te indringender is het dat Candy – spoiler alert – later in de serie over zal gaan tot het vermoorden van Allans vrouw Betty. Love & Death maakt die ontwikkeling – van gangmaker op het Tupperware-feest tot koelbloedige moordenaar – subtiel invoelbaar. Candy begint na de affaire manisch alle keukenkastjes te verven. Als ze langs ‘hun’ motel rijdt kan ze niet anders dan woedend toeteren. Ze zegt Allan nooit meer te zullen bellen, maar belt toch steeds. Als hij in zo’n telefoongesprek vertelt dat Betty een knobbeltje in haar borst heeft, zie je hoop smeulen onder Candy’s medeleven.
Waar veel true-crimeseries meerdere verhaallijnen combineren om spanning op te bouwen, volgt Love & Death alleen Candy’s perspectief – juist dat maakt de serie overtuigend. De echte Candy Montgomery werd in 1980 vrijgesproken van de moord op Betty – volgens haar was de situatie zelfverdediging. 41 keer op iemand inhakken met een bijl, kun je dat zelfverdediging noemen? Love & Death lijkt geen antwoord te willen geven op die vraag.
Zo blijft Candy tot het einde herkenbaar voor iedereen die weleens gebalanceerd heeft op het koord tussen alles onder controle en totale krankzinnigheid. Met andere woorden: voor iedereen die weleens verliefd is geweest.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden