Hij scoorde geen onafzienbare rij hits buiten zijn thuisland Canada, al drongen zijn liedjes Sundown en vooral If You Could Read My Mind ook door tot de Nederlandse radio. Zanger en liedschrijver Gordon Lightfoot, die maandag overleed, zal vooral worden herdacht als een muzikale smaakmaker van de vroege jaren zeventig en een groot voorbeeld voor vele anderen, onder wie zijn landgenoot Neil Young.
Gordon Meredith Lightfoot, geboren in 1938 in het stadje Orillia, vertrok in de jaren vijftig naar de Verenigde Staten voor een gedegen muziekopleiding. Om in zijn levensonderhoud te voorzien, componeerde hij jingles voor de radio. Na zijn studie keerde hij terug naar Canada en daar begon hij in de jaren zestig een solide carrière als liedschrijver en zanger in de koffiebarretjes van Toronto.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres.
Lightfoot haalde zijn inspiratie uit de levendige protest- en folkmuziek van de Verenigde Staten en het liedwerk van bijvoorbeeld Pete Seeger en Bob Gibson. Zijn kalme en gevoelige gitaarliedjes vielen in de smaak bij een opkomende generatie country- en folkartiesten. De zanger Marty Robbins bijvoorbeeld scoorde in 1965 een grote hit met Lightfoots hartverscheurende echtscheidingsliedje Ribbon of Darkness. Zijn werk dook ook op bij artiesten als Elvis Presley en Bob Dylan, die Lightfoot een van zijn favoriete songwriters noemde en zelfs een mentor.
Aan het einde van de jaren zestig begon Lightfoot zelf aan een serie albums, zoals The Way I Feel (1967) en Back Here on Earth (1968). Een aantal liedjes van die eerste albums werden bescheiden Canadese successen. Maar Lightfoots grootste hit scoorde hij in 1965, opmerkelijk genoeg met een cover van het door Bob Dylan geschreven Just Like Tom Thumb’s Blues.
Internationaal succes volgde pas in de vroege jaren zeventig. If You Could Read My Mind, een rustig kabbelend maar toch ook duister liedje over opnieuw een mislukte liefde, werd een Canadese nummer-één-hit in 1970. Het royaal georkestreerde lied werd daarna grijsgedraaid op Europese radiostations en is nog altijd een evergreen in de afspeellijsten met vooral classic-rock.
In de jaren daarna bracht Lightfoot vele albums uit met liedjes die vaak waren geïnspireerd door de geschiedenis, van veldslagen tot scheepsrampen. In 1976 werd zijn nummer The Wreck of the Edmund Fitzgerald, gebaseerd op een krantenartikel over een gezonken schip, een onverwachte hit in Canada en de Verenigde Staten. Lightfoot zong het liedje daarna op herdenkingsdiensten en onderhield langdurig contact met de nabestaanden van de verdronken zeelieden.
In de jaren tachtig verdween Lightfoot enigszins van de radar, al bleef hij muziek uitbrengen. Zijn albums Waiting for You en A Painter Passing zorgden in de jaren negentig nog wel voor een hernieuwde interesse in zijn werk. Vooral in zijn thuisland speelde Lightfoot in die jaren volop in de grootste concertzalen, zoals de beroemde Massey Hall in Toronto.
Vanaf de jaren nul kampte de zanger en liedschrijver met tal van gezondheidsproblemen. Toen gisteren het nieuws over zijn overlijden bekend werd, tweette premier Justin Trudeau dat Canada afscheid moest nemen van een van de grootste singer-songwriters, die volgens hem ‘het Canadese muzieklandschap had vormgegeven’. Gordon Lightfoot is 84 jaar geworden.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden