N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Er zaten die avond 767 mensen in de zaal van ITA, het Internationaal Theater Amsterdam, voorheen de Stadsschouwburg: ik heb het nagevraagd bij Xandra Schutte, de hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer, die ter plekke het 145-jarig lustrum van het blad vierde.
De grote zaal heeft veel weg van een bonbonnière, de mensen zitten als bonbons in een schaaltje, lekker dicht op elkaar. Naast mij kwam iemand zitten die zich meteen voorstelde: Philip Huff. Hij schrijft voor het blad, ik ook weleens, dat schept een band.
Nu had ik weleens iets van Huff gelezen en me voorgenomen hem niet zo aardig te vinden. Het is raadselachtig hoe zo’n oordeel tot stand komt, maar is het er eenmaal, dan zit het ook gebakken. Binnen vier minuten spraken we over een feestje waar we allebei voor uitgenodigd waren, wederzijdse kennissen en snel, snel ook nog over ons liefdesleven. Het was dat het programma begon, anders waren we doorgestoten naar onze jeugd.
Wil je een lichte antipathie in stand houden, mijd elkaar dan. Ga niet naast elkaar zitten in de schouwburg, waar contact onvermijdbaar is. Het was niet gek geweest als ik Huff bij het afscheid omhelsd had.
Journalist en Nobelprijswinnaar Maria Ressa uit de Filippijnen, die alvorens naar Amsterdam te reizen toestemming had moeten vragen aan het Supreme Court, sprak met een bevlogenheid die te onzent voor het laatste is gehoord in de meidagen van 1945. Het was het verhaal van haar land dat toxisch geladen is, het wantrouwen dat als drab tussen de mensen en de instituties hangt.
Daar ging mijn lieve mythe, dat mensen die elkaar ontmoeten, real life, het meestal niet opbrengen langdurig de pest aan elkaar te hebben. Het is namelijk hard werken. Ook in Manilla zijn cafeetjes en schouwburgen, tegenstanders zullen elkaar treffen, voordat je het weet doet de ander iets aardigs en smelt je secuur opgebouwde aversie. En toch is de lijfelijke ontmoeting nooit een panacee geweest voor een vredelievende samenleving.
Je kan elkaar nog zo lang in de ogen kijken, als er een bonus staat op verklikken, aangeven en opbrengen, als de bevoegde instanties daar maar al te gretig op ingaan, koop je niets voor al dat intermenselijk contact.
Buren die elkaar? Zie de burgeroorlog op de Balkan. Ouders die kinderen, kinderen die ouders? Zie het China van Mao, zie de Sovjet-Unie onder Stalin. Is het al zover onder Poetin? En dan wacht ons nog 4 mei, de Dodenherdenking: zo’n 75.000 van die toffe Amsterdammers overleefden de oorlog niet, omdat ze naast heel tof ook Joods waren.
Met flink veel aanmoediging van een dictatoriale overheid maakt bekend toch onbeschermd.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC