Ongelooflijk. In mijn Volkskrant-app verschijnt op woensdagmiddag het onbegrijpelijke bericht dat de verkiezingsbelofte van gratis, of dan tenminste bijna gratis, kinderopvang wordt opgeschort. Met een kind van 2 en eentje in mijn buik loop ik over van boosheid. En met mij de appgroep waar ik met vriendinnen annex moeders zaken uitwissel, zoals welk menstruatieondergoed het kopen waard is en hoe ik het beste mijn volgende salarisonderhandeling in kan stappen.
We zijn een typisch groepje hoogopgeleide linkse mensen, met allemaal een jong kind, waarbij zowel wij als onze partners vier dagen per week werken. Bij twee van ons verdient de vrouw meer, bij de andere twee de man. Eentje heeft een jaar geleden besloten zich te laten omscholen tot basisschooldocent, iets wat haar op het lijf geschreven is – heel slim, zo vinden wij, want ze zitten daar immers te springen om mensen.
Onze kinderen gaan twee tot drie dagen naar de opvang, van grote ketens tot een kleine club op de hoek waar je aan het eind van de dag in een schriftje het aantal poepluiers en boterhammen kan inzien. En wij, met onze privileges, verzuchten al vaak hoe duur en nodeloos ingewikkeld het kinderopvangsysteem is.
Over de auteur
Marijke Hessels is dramaturg.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Het nieuws hakt er bij ons allemaal in. Met name de zin ‘tegenvaller voor ouders, meevaller voor het kabinet’, die in het NOS-nieuwsbericht staat, voelt absurd. Hetzelfde kabinet dat constant tegen de personeelstekorten aanloopt? Dat idiote campagnes bedenkt om vrouwen meer te laten werken? Dat niet weet waar het mensen in de zorg, onderwijs en ja, ook de kinderopvang vandaan moet halen?
We voelen ons in onze appgroep als een vastgelopen plaat als we de argumenten herhalen waarom dit een haast kafkaëske beslissing is. Want die verpleegkundige moet immers ook haar kinderen bij een opvang kwijt om te kunnen werken.
Er wordt al langer gesproken over die middenmoot van inkomens, waar wij zo rond ons 30ste in zijn beland. Al een aantal jaren stijgt mijn bruto loon, maar lever ik zoveel in aan toeslagen en belasting, dat ik er niet op vooruitga. Dat uitgerekend deze post op dit moment wordt uitgekozen om op te bezuinigen is de zoveelste klap voor de (al lang murw gebeukte) emancipatie in Nederland.
Beroepen die meer door vrouwen worden uitgevoerd, worden financieel gezien structureel minder gewaardeerd dan andere beroepen, laat onderzoek al jaren zien. Het blijkt een belangrijke reden voor aanhoudende financiële afhankelijkheid van de meer verdienende partner. De vriendin die vanaf volgend jaar betaald voor de klas mag staan, overweegt nu om dat maar niet te gaan doen. Het gezin houdt meer geld over wanneer ze niet gaat werken dan wanneer ze wél werkt en hun twee kinderen twee dagen per week naar de opvang gaan.
Een cirkel van waanzin noemt ze het, en het maakt mij vooral ontzettend kwaad. Kwaad omdat we mensen zo in een ongevraagde huisvrouwrol duwen: ze zou moeten gaan betalen om te kunnen werken.
Kwaad omdat we moeten overwegen om meer dan acht uur te werken op een dag, zodat we meer geld overhouden om de opvang mee te betalen. Terwijl we dan ook een deel van de toeslag moeten inleveren en als bonus onze kinderen niet om half zes, maar om half zeven overprikkeld van de opvang moeten halen en vrijwel direct in bed duwen.
Kwaad omdat de voorbeelden van landen in Europa waar het beter gaat met werkende vrouwen en inkomensgelijkheid over elkaar heen tuimelen, met als gemene deler dat kinderopvang er laagdrempelig en goedkoop is. Maar vooral kwaad omdat we een pappen-en-nathoudenkabinet hebben dat nog minder goed dan mijn peuter de consequenties van zijn acties kan overzien.
Ik begrijp ook wel dat de sector zich met name druk maakt om het personeelstekort. Maar laat dat dan het centrale punt van beleidsverandering zijn. Maak het aantrekkelijk om in een kinderopvang te werken. Analyseer waarom het in andere Europese landen wel lukt om mensen te enthousiasmeren voor werken met jonge kinderen. Geef deze mensen een goed inkomen, en een degelijke cao zodat ze niet de klappen van elkaars ziek zijn of zzp-schap moeten opvangen.
Zorg dat het voor verschillende opleidingsniveaus interessant is om ook op zo’n groep te staan. Al is het een deel van de werkweek. Bied medewerkers van kinderopvang zelf per direct gratis opvang voor hun eigen kinderen. Na een aantal jaar gaan we hier de vruchten van plukken, sociaal, mentaal en ook financieel. Want de hoeksteen van de samenleving is al lang niet meer het gezin, dat is de kinderopvang.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden