N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Liefst twee pagina’s wijdde het dagblad Trouw woensdag aan het succes van gebedsgenezing. Als zo’n serieuze, betrouwbare krant dat doet, moet er wel iets bijzonders aan de hand zijn.
„Genezen door de hand van God”, was de kop boven een interview van Maaike van Houten met Dick Kruijthof, gepensioneerd huisarts in het Zuid-Hollandse Bleskensgraaf en lid van de Protestantse Kerk in Nederland. Kruijthof promoveerde onlangs aan de Vrije Universiteit op zijn proefschrift Genezing na gebed. „Ik wilde niet bewijzen of ontkrachten dat God bestaat of dat gebedsgenezing werkt, maar begrijpen wat er gebeurt, als arts en gelovige”, zegt Kruijthof. „Er zijn over gebedsgenezing veel stellige meningen, zonder dat mensen de feiten kennen.”
Kruijthof selecteerde 27 mensen, gelovig en ongelovig, voor nader onderzoek, in 11 gevallen waren de uitkomsten „medisch opmerkelijk”. Daar was sprake van een ,,verrassend en onverwacht beloop in het licht van de medische kennis van de ziekte, en er was een tijdsrelatie met gebed”. De meesten waren in een gevorderd stadium van een ernstige chronische ziekte geweest voordat ze plotseling genazen. „De meesten bleven vrij van klachten, bij een enkeling kwamen die na verloop van tijd terug.”
Onduidelijk is in het interview met hoevelen „de meesten” waren, maar laten we ervan uitgaan dat het er ongeveer acht waren. Geen hoog genoeg getal om er vergaande conclusies aan te verbinden, lijkt mij. De meeste (alweer dat woord) ‘genezingservaringen’ vonden niet plaats bij gebedsbijeenkomsten, maar na een persoonlijk gebed, tijdens een kerkdienst of bij een ziekenzalving.
Eén van hen was Corlien Doodkorte, die ook door Trouw op de pagina ernaast uitvoerig werd geïnterviewd. Zij leed aan de ziekte van Parkinson en zat in een rolstoel toen er op een paasconferentie voor haar gebeden werd, nadat de voorganger daartoe had opgeroepen. Een onbekende man legde zijn hand op haar hoofd voor het bidden begon. Het resultaat was dat ze uit haar rolstoel kon opstaan om naar de voorganger toe te lopen. Iedereen was verbijsterd, ook haar neuroloog. „Ik voelde dat er een groot wonder was gebeurd”, aldus Doodkorte.
Het einde van haar verhaal is nogal ontnuchterend. Ze voelde zich een poos „voor 90 procent genezen”, maar ze bleef Parkinson houden en drie jaar geleden kwam een deel van de symptomen weer terug.
Na lezing van deze artikelen vroeg ik me af: hoeveel precies van de onderzochte patiënten waren er nu helemáál genezen van hun ziekte na de gebedsgenezing? En kunnen er ook andere factoren dan het gebed zijn geweest waardoor ze zich een poosje beter voelden? Ik vraag het omdat zulke verhalen altijd een bedenkelijk soort vaagheid bevatten en ze bovendien valse hoop kunnen geven aan mensen die het al moeilijk genoeg hebben.
Kruijthof maakt in het interview juist niet duidelijk wat er precies is gebeurd en wat hij daarvan begrepen heeft. Wel suggereert hij dat gebedsgenezing werkt. Hij rept in Trouw niet van de gebedsgenezing die in ieder geval níét werkt en die het begrip gebedsgenezing zo’n slechte reputatie heeft bezorgd: die van beruchte gebedsgenezers als Greet Hofmans en Jomanda. Door hen werd gebedsgenezing synoniem met oplichting.
Wat moet God wel niet van dit alles denken? Ik hoor Hem brommen.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC