In weerwil van de berichten dat de landmacht zou uitrukken om vastgevroren kleuters van het plaveisel te bikken, was het heerlijk weer, en al vroeg gezellig bovendien. Het ochtendpanel van WNL geloofde er alvast niets van. Feest of niet, volgens hen klonk in de hoofden der Nederlanders intussen permanent het Wilhelmus van Wantrouwe.
‘You guys sure love that King of yours’, zei een bevriende Amerikaan later die middag, kijkend naar de in oranje gehulde massa die dansend op bootjes voorbijtrok. Ik schudde mijn hoofd, begon over de ‘trip to Greece’ in coronatijd, de dalende populariteitscijfers en de vele kloven (canyons?) die ons land teisteren, toen op een van de bootjes een klassieker van Dré senior werd ingezet. Nederland oh Nederland, verstond de Amerikaan. Daarna ontcijferde hij: Wai howden ven Oranje. Vragend keek hij me aan.
Ander soort Oranje, probeerde ik nog, maar ik bedacht me. Laat hij eerst zijn eigen land maar proberen te begrijpen.
Source: Volkskrant