‘Welkom in deze Sprinter met als eindbestemming: Gallemiezen-Biezelinge. De naam is Koolmees, ik ben uw conducteur op deze trein. Wij zijn zojuist geheel volgens dienstregeling vertrokken, en zullen voor u stoppen op alle tussengelegen stations. Zoals u heeft gemerkt is het een beetje vol, dat komt doordat wij de laatste maanden helaas wat aanpassingen hebben moeten doen, wegens een tekort aan materieel en personeel. U zou kunnen denken dat wij daar als werkgever misschien ook een beetje schuld aan zijn, en dat we na een decennium van hoge werkloosheid de gehechtheid van werknemers aan een baan hebben verward met de gehechtheid aan een baan bij ons, en dat die mensen nu hun heil elders zoeken. Daarop zou ik graag willen reageren, maar dat doe ik liever niet. Haalt u wel even uw bagage van de stoel naast u en leg deze op uw schoot. Zo is er ook voor medeslachtoffers een plekje. Graag wijs ik u er verder op dat her en der in de gangpaden nog wat staanplaatsen vrij zijn – houdt u zich goed vast aan de jas of het haar van uw medereizigers wanneer de trein van spoor verandert. Da’s nu de spits, dan had u maar op een meer incourant tijdstip naar school moeten reizen, zeggen wij dan bij de NS.
Maar goddank – u heeft het vast vernomen – kan er binnen afzienbare tijd een spitsheffing komen, met grote dank aan staatssecretaris Heijnen, die reizigers uit de spits wil jagen – maar nog liever: op kosten. En dan hoor ik u bijna denken, beste reizigers: dat is kras, nog meer geld voor een nog miezeriger product. Als enige bakker in het dorp de prijs van een heel brood verhogen, acht droge sneetjes in een zak proppen en verdienen maar. Misschien kunt u zich aan dit idee vasthouden als de trein straks wat begint te schommelen: nog even en dan blijven de mensen die het zich niet meer kunnen veroorloven om met de trein te reizen thuis en kunnen we allemaal zitten.’
(…)
‘Beste reizigers, zoals u misschien heeft gemerkt, staan wij momenteel stil voor een rood sein. Misschien is dit een geschikt moment om te bedenken waarom u niet gewoon een auto heeft. Denk eens aan al die voorgenomen wegverbredingen, en hoe heerlijk u dan in uw eigen auto naar uw bestemming kart, nog jaren verschoond van welke vorm van spitsheffing dan ook. Wie in Nederland een auto heeft, is klant en de klant is koning. Treinreizigers zijn kostenposten. Aan iedereen die om economische of medische redenen is aangewezen op de trein, vragen we om begrip, en – via reizigersonderzoeken – om de reden waarom u dan tóch in de spits reist. Je hoort steeds vaker over ‘vervoersarmoede’, maar bij de NS hebben wij het liever over ‘thuisblijfrijkdom’. Omdenken, weet u wel. En o ja: zou iedereen in de halletjes zoveel mogelijk zijn buik willen inhouden? U zit allemaal al klem genoeg tussen een inflexibele school en/of werkgever en een incompetente vervoersorganisatie.’
(…)
‘Beste reizigers, het volgende station is Versoberen-Dienstregeling. Hier kunt u al jaren niet meer overstappen op bus- en streekvervoer. Is Versoberen-Dienstregeling uw eindbestemming, denk dan aan uw persoonlijke eigenwaarde en vergeet u niet voorgoed uit te checken bij NS. Prettige dag, en vaarwel.’
Source: Volkskrant