Uit de manier waarop Sifan Hassan zondag de marathon van Londen won, kunnen een paar belangrijke lessen worden getrokken. De eerste: luister nooit naar sportjournalisten, want dat zijn fatalisten die al beginnen te jammeren dat het allemaal voorbij is als je onderweg even lekker aan je been staat te trekken om de spieren weer soepel te maken. Win je daarna alsnog dan vervallen ze weer in wezenloze bewondering: dat is fout, verwarrend en het leidt af; ze proberen je wijs te maken dat je Onze-Lieve-Heer zelf bent, zoals bekend geen marathonloper.
De tweede les: wees vooraf doodsbang. Vraag je af waarom je in godsnaam gaat beginnen aan 42 kilometer hardlopen, een bizarre gewoonte uit de Griekse oudheid; 42 kilometer hardlopen is nergens goed voor. De eerste marathonloper viel na de finish dood neer, nota bene in een wedstrijd die hij als enige deelnemer sowieso had gewonnen.
Hassan was ook vergeten te ‘tapen’. ‘Tapen’ is de spieren op cruciale plekken versterken met ducktape, zodat je er elke meter aan wordt herinnert dat er iets mis is: nóóit ‘tapen’! Ook belangrijk, als je last krijgt van je heupen, je bilspier of je bovenbenen: ga even rustig langs de kant staan, kijk om je heen en geniet. Ook leuk voor de commentatoren, hebben die weer iets opzienbarends te melden dat voor even de sleur van zo’n saaie marathon doorbreekt.
Nu komen de belangrijkste lessen. Sta jezelf de gedachte toe: ‘Het wordt niks vandaag, ik loop nog een paar kilometer door en dan stap ik eruit’. Je bent een vrij mens die zelf wel uitmaakt of ze doorloopt of in het gras gaat liggen. Het maakt geen bal uit of je wint of verliest – dat er er een winnaar moet komen is niet jouw verantwoordelijkheid. Nadat Sifan Hassan die relativerende gedachte had toegelaten verdween de pijn, had ze nergens meer last van en liep ze weer als een zonnetje.
Voor de grap een keer vlak voor een aanstormende motor oversteken om een flesje water te pakken is ook aan te raden, zo herinner je jezelf eraan waar het nu eigenlijk om gaat: niet te worden aangereden door een passerende motor, want dan ben je misschien wel dood. Voor de wedstrijd een paar weken ramadan houden en overdag niks eten of drinken: uitstekende voorbereiding!
Nu kun je verlost van alle druk en als een free spirit naar de finish joggen. Het sprintje tegen de stresskippen die per se willen winnen is een eitje. Zeg, om iedereen gek te maken: ‘Ik dacht dat het nog een kilometer verder was.’
De race van Hassan bevatte stof voor minstens tien therapeutische sessies met dure sportpsychologen. Het interview dat Sifan na afloop aan Jeroen Stekelenburg gaf, was op het randje. Ze onthulde meteen al haar geheimen en je zult zien dat voortaan halverwege de wedstrijd iedereen aan zijn been staat te trekken, dat ze er bij de bevoorradingspost een gezellige boel van maken en dat ‘ramadan’ dezelfde betekenis krijgt als ‘hoogtestage’.
Voor niet-sporters was de overwinning van Hassan overigens ook leerzaam. De les: wie niet streeft naar de zege wint.
Source: Volkskrant