Tv-humor: altijd lastig, want uiteindelijk een kwestie van smaak. Zie bijvoorbeeld het ‘etnische typetje’, een platgetreden genre dat op mij werkt als nagels die langzaam over een krijtbord worden getrokken.
Anderen doet het weer onbedaarlijk brullen van het lachen. Vandaar ook de gigantische populariteit van comedians als Jandino Asporaat. De van oorsprong Curaçaose comedian weet hele voetbalstadions te vullen met hysterische en nogal stigmatiserende typetjes als Judeska (vet Antilliaans accent, centimeterslange nepnagels, lomp gedrag).
Zondagavond konden de liefhebbers van dit genre weer aan hun trekken komen bij de Ramadan Conference, een stand-upcomedyshow van de NTR om de islamitische vastenmaand uit te luiden. Het streven van de NTR met de comedyshow is loffelijk: de omroep wil hiermee bijdragen aan de ‘normalisering’ van de ramadan.
Het publiek dat op de Ramadan Conference was afgekomen, vooral jonge moslims, leek een opperbeste avond te hebben met de comedians van dienst: Jörgen Raymann, Anuar, Fuad Hassen en Mouna Laroussi. Er werd in ieder geval op momenten flink gelachen.
Hier, aan de recenserende kant, was dat helaas minder het geval. Fuad Hassen – een Eritrese christen – wist nog weleens een glimlach om de mond te toveren met zijn geestige anekdoten over de verwarring die ontstaat als moslims er vanwege zijn naam en uiterlijk voetstoots van uitgaan dat hij meedoet aan de vastenmaand. Maar voor de rest was de Ramadan Conference, nou ja, althans naar mijn mening, niet zo heel erg grappig.
Raymann stofte voor de gelegenheid zijn typetje Achmed weer af, zijn islamitische slager uit de jaren nul. Die praat uiteraard een beetje dom en krom, en licht (handige jongen als hij is) zijn autochtone klanten graag op (door ze lever als ossenhaas te verkopen).
Daarna was Laroussi aan de beurt met een babbelziek en opgewonden typetje – denk: de Marokkaanse roddeltante next door – dat het te stellen heeft met haar dommige man en schoonmoeder. Tot slot Anuar, een Utrechtse comedian van 45 die op luide toon klaagt over de slappe jeugd van tegenwoordig.
Met enige goede wil zou je de Ramadan Conference nog een succesvol emancipatoir project kunnen noemen. Het liet zien dat comedians met een islamitische achtergrond net zo flauw kunnen zijn als talloze van hun autochtone niet-islamitische collega’s.
Om niet al te zuur te eindigen twee tips voor series waarin moslims en humor wel een geslaagde combinatie vormen: de Amerikaanse tv-series Ramy en Mo, te streamen op respectievelijk Amazon Prime en Netflix. Beide behandelen de levens van Amerikaanse jongeren met een islamitische achtergrond en doen dat knettergrappig. Hier geen stigmatiserende onderbroekenlol, geen typetjes die gefabriceerd lijken te zijn in een etnische-clichéfabriek.
Juist door weg te blijven van dat soort belegen ingrediënten slagen deze series er daadwerkelijk in om moslims en hun leefwereld te ‘normaliseren’. Doodnormaal blijken die moslims dus te zijn. Met leuke en ook onhebbelijke kanten. En daarvoor hoeven ze zich niet eens als flauwe clowns te gedragen.
Kom daar maar eens om in de Nederlandse tv-wereld.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden