Het beste moment van de marathon van Sifan Hassan was natuurlijk dat ze hem won. Het op één na beste moment was dat ze onderweg nog even ging stretchen.
Dat stretchen ging op een halfslachtige manier, gehaast en met tegenzin. Het zag er totaal niet uit als de stretchfilmpjes die je bekijkt op momenten dat je denkt dat je een gezonder/gelukkiger/beter mens zou zijn als je maar stretchte. In die filmpjes zie je altijd iemand in perfecte yogakleding haar bovenlichaam over haar benen heen draperen. Ze glimlacht vaag naar de horizon, zó fijn is stretchen! Je probeert dat na te doen, maar je komt niet half zo ver en je glimlach is een grimas.
Daarom was het zo goed dat we Hassan zagen stretchen. Deze absolute kampioen, dit wereldwonder, stond daar onhandig met haar enkel op haar knie. Na een paar seconden zag je haar denken: laat ook eigenlijk maar. Precies zoals gewone mensen ook stretchen.
Source: Volkskrant