Met stijgende verbazing sloeg Jos Hermens de verrichtingen van Sifan Hassan in Londen gade. Hoe ze bij haar marathondebuut uit geslagen positie naar de zege en een nationaal record van 2.18.33 liep. En een half uurtje na de finish is haar manager en oud-marathonloper nog steeds een beetje van slag. ‘Dit is een wereldwonder’, zegt hij. ‘Ik heb er geen woorden voor.’
De 72-jarige Hermens kan op flink wat ervaring bogen. Hij was zelf in de jaren ‘70 een meer dan uitstekend marathonloper en ook op de atletiekbaan kon hij op de lange afstanden goed uit de voeten. De lijst met nationale records achter zijn naam is lang. Later, als atletenmanager, begeleidde hij de allerbesten: van de Ethiopische hardloopgrootheid Haile Gebreslassie en diens landgenoot Kenenisa Bekele tot de huidige wereldrecordhouder en olympisch kampioen op de marathon: Eliud Kipchoge.
Over de auteur
Erik van Lakerveld schrijft sinds 2016 over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Kortom, Hermens is wel wat gewend als het op lopen aankomt, maar het marathondebuut van Hassan? ‘Ik kan in de 40 jaar die achter me liggen zoiets niet herinneren. Iemand die bij een debuut moet stoppen, rekken en strekken en dan toch nog wint. Dat is een unicum.’
Al was het een verrassing, toch past dit bewijs van uitzonderlijke klasse bij haar. ‘Het is zoals ze altijd is’, zegt hij. Haar dubbelslag op de Olympische Spelen van Tokio op de 5.000 en 10.000 meter was ook al zo’n bijzondere prestatie, zeker omdat ze het goud lardeerde met brons op de 1.500 meter.
Toen hij na een uur wedstrijd Hassan aan de kant zag staan, haar bovenbeen strekkend, dacht hij dat de wedstrijd voorbij zou zijn. Zeker toen ze na een paar passen weer stopte om ditmaal haar bilspier op te rekken. Ze had in de aanloop naar de wedstrijd in Londen al last gehad van de linkerheup en kennelijk was dat euvel niet voorbij, concludeerde Hermens. ‘Maar er zit geen limiet op Sifan’, zegt hij. ‘In de marketing hebben ze het altijd over telling stories, verhalen vertellen. Nou, iets beters kun je niet verzinnen. Dit is niet te beschrijven.’
Na afloop vertelde Hassan hoe ze zich steeds beter ging voelen na de twee korte rekpauzes aan de kant van de weg. ‘Na 35 kilometer voelde ze zich zo goed dat het voelde of ze rustig aan het joggen was.’ Zelf kon ze het ook bijna niet geloven. Dat ze zich zo herpakt had. En dat ze ineens weer mee zou kunnen strijden om de overwinning. Sterker nog, zelfs met de eindstreep in zicht geloofde ze het nog niet. ‘Ik kon niet geloven dat we al klaar waren. We moeten vast nog een kilometer, dacht ik.’
Voor Hermens was op het moment dat Hassan, na twee uur wedstrijd bij de kopgroep van vier aansloot, de dag al geslaagd. De begeleidingsploeg achter Hassan wilde net als zijzelf aftasten wat er voor de geboren Ethiopische mogelijk was op de langste olympische afstand. ‘Wij hadden al heel veel informatie binnen’, zegt hij. ‘Ook als ze in de top-10 was geëindigd met een tijd van 2.24 dan was dat prima geweest. En een vierde of vijfde plek helemaal.’
Hij wist ook dat de pijn in de heup elk moment zou kunnen terugkeren. Zo gaat dat soms met een onwillig gewricht. En het gebeurde ook, maar wel pas na de finish op weg naar het live televisie-interview met de BBC.
Voor haar marathondebuut had Hassan nadrukkelijk geprobeerd de verwachtingen van de buitenwereld naar beneden bij te stellen. Ze wist echt niet wat ze zou kunnen over de 42,195 kilometer door de Britse hoofdstad. Ze had behalve die stijve heup, ook corona gehad en een zware ramadan achter de rug. Pas twee dagen voor de wedstrijd mocht ze bij daglicht weer eten en drinken. ‘Vaak duurt het een week voordat atleten weer de oude zijn’, zegt Hermens.
Ronduit bang was Hassan voor haar eerste kennismaking met de marathon. Ze schrok er soms ’s nachts wakker van, vertelde ze vrijdag. Waarom, in vredesnaam, zou ze een marathon gaan lopen? ‘Die bescheidenheid was echt geen spel’, benadrukt Hermens. ‘In de voorbereiding waren haar trainingen niet geweldig. Het was echt niet ideaal.’
Zelfs op zaterdagavond, daags voor de wedstrijd, zat Hassan nog vol twijfel. Haar Amerikaanse coach Tim Rowberry praatte op haar in. Ze moest de race klein maken. Zie het als een rustige zondagse duurloop, zei hij. ‘A Sunday morning long run.’
Hermens: ‘Nou, dit was een pretty good Sunday long run.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden