Die stoute mannen toch. Het zijn meestal mannen die bier naar voetbalvelden gooien, en mannen die behagen scheppen in het afsteken van vuurwerk voor de aftrap. Ze hebben niet genoeg aan voetbal alleen.
Ja, het zijn vooral mannen die van het betaald voetbal in Nederland een soort extra sport maken, mogelijk een nieuw gokspel waarop we straks met zijn allen kunnen inzetten: spelen we deze wedstrijd uit? Staken we tijdelijk of definitief? De mannen maken zeker van de beleving rond voetbal een zootje.
We stellen daarom de serieuze vraag: wat zouden we zijn zonder onze vrouwen, of, iets specifieker voor deze sectie van de krant: wat of waar zouden we zijn zonder onze sportende vrouwen? Zondag was opnieuw een hoogtijdag van de sportende Nederlandse vrouw. Ongeveer gelijktijdig met weer een overwinning van wielrenster Demi Vollering, de absolute heerseres van het voorjaar, won Sifan Hassan de marathon van Londen op fenomenale wijze, bij haar debuut nota bene.
Het was geweldig om haar te zien versnellen door het sprookjesdecor, over de natte straten langs Buckingham Palace en al die andere pleisterplaatsen van Londen. Ze liet de concurrentie bij de langgerekte eindsprint bijna staan, hetgeen in de laatste meters ook de verwachting was, want zij is immers de baanatlete, de alleskunner met een uitstapje dat eens misschien een avontuur wordt.
Het was niet alleen fenomenaal wat ze deed, het was ook gewoon leuk om naar te kijken, mede omdat ze zo onbevangen was. Omdat ze vooraf angst had voor de marathon. Omdat ze dus weleens een drinkbeker vergat, want op de 10 kilometer hoef je niet te drinken onderweg. Ze maakte een kolderiek ommetje naar de tafels. Ze draaide zich net niet helemaal om. Hassan was ook een voorbeeld van volharding en nooit willen opgeven, toen ze ongeveer halverwege problemen kende en leek uit te stappen. Ze voelde aan haar zij en strekte een paar keer, op een relatief stil stuk van het parcours. Ze stond even op één been, bijna als een ooievaar. Het was een mooi beeld. Hassan in combinatie met dik ingepakte, verbouwereerde toeschouwers die niet precies wisten wat ze zagen.
Later wilde ze drinken uitdelen aan anderen, als een serveerster die nog een keer snel langs de tafels gaat voor een laatste ronde. Ze was helemaal los nu, terwijl ze nerveus was geweest. Ze had vorige week de ramadan afgesloten. De vrouwelijke commentator bij de BBC gaf advies, toen Hassan haar ritme had gevonden en de kopgroep tot op tien seconden was genaderd. Dat ze het gat rustig moest dichtlopen, om zich niet te forceren.
Daarop herstelde de journaliste zich. Waarom zou ze advies geven? Hassan hoorde het toch niet en daarbij zou ze zelf toch wel het beste weten wat ze moest doen. Nou ja, misschien wist ze dat helemaal niet. Ze liep gewoon en ze liep, ze haalde anderen in, ze won, ze ging huilen en lachen, ze sloeg een handdoek over haar hoofd. Ze was intens gelukkig en ze kwam bijna niet meer uit haar woorden. Dat hoefde ook niet. Beelden zeiden meer dan 42.195 woorden.
Source: Volkskrant