Annie (21): ‘Hij stond achter de koffiemachine in een hoek van de zaak, en keek op toen ik binnenkwam. Ik bestelde een chai latte en vroeg zoals wel vaker: ‘Weet je nog welke smaak ik wil?’ Hij keek me aan. Zou hij die doordringende blik bij andere klanten ook hebben, vroeg ik me af. Vast niet, dacht ik toen hij plagend het verkeerde antwoord gaf. We glimlachten, zoals twee mensen die samen een geheim bewaren.
‘Die ochtend had ik zorgvuldig mijn outfit gekozen: een flared broek en een bloesje waarin mijn borsten goed uitkwamen. De vorm ervan. Geen decolleté. Ik wachtte tot mijn chai latte klaar was, hij maakte nog een flirtend grapje en met de beker liep ik naar het terras en bracht die even later leeg terug. Ik was 21 en hij 39.
‘Ik wist niks van deze kale man, alleen dat-ie gescheiden was en twee kleine kinderen had en toch fantaseerde ik al weken over hem. Hoe ik hem thuis zou opzoeken en we samen op zijn bank zouden zitten en welke seksuele handelingen er zouden volgen. Ik maakte me geen voorstelling van samen hand in hand over straat lopen, ik had geen romantische intenties, maar wilde alleen seks. Een paar weken later, op weg naar buiten, vroeg ik na weer wat wederzijds geflirt: wanneer ga je me nou je nummer geven? Hakkelend begon hij een gesprekje, maar ik onderbrak hem. ‘Geef me je nummer nou maar, want ik weet dat jij dat ook wilt.’ Hij was verlegen, dit had hij nooit gedaan. Ik was veel te jong of hij veel te oud.
‘Kort daarvoor was het uitgegaan met mijn vriendje, met wie alles nogal heftig was geweest. Die relatie had me totaal uitgeput, ik was er te lang mee doorgegaan, nu was het tijd voor wat lucht. Het prettige van seks is dat het iedere handeling, hoe klein ook, betekenis geeft. Seks verhoogt het bewustzijn en vernauwt de concentratie. Ook wanneer je er verder geen consequenties aan verbindt, kalmeert seks het nooit stoppende denken en analyseren, alles dus wat de omgang met anderen zo diffuus kan maken. En er was me nog iets opgevallen: als ik seks heb voel ik me pas echt opgemerkt en bijzonder.
‘Waarom ik precies door deze oudere man opgemerkt wilde worden, is me nog steeds een raadsel. Het moet te maken hebben gehad met de manier waarop hij die koffietent bestierde. Zoals hij die machtige zilverkleurige, sissende, pruttelende machine tot in elk slangetje en knopje beheerste en tegelijk flirtte met mij, hij was in alles de baas. En mijn verlangen naar precies die vanzelfsprekendheid en zekerheid, sloeg om in een verlangen naar hem, de kale koffieman, bijna twee keer mijn leeftijd.
‘Hij wachtte een hele middag, toen stuurde hij een bericht. Ik stond als ‘Chai chick’ in zijn telefoon, appte hij, maar hoe heette ik echt? Ik vertelde over school en over mijn ouders en hij over zijn kinderen en zijn scheiding en geen van beiden maakten we een opmerking of grap over onze uiteenlopende werelden. De avond eindigde met zijn beschrijving hoe hij me liefdevol zou beffen. Het maakte me nieuwsgierig maar ik moest ook wennen. Want dit kende ik niet.
‘Toen ik hem de volgende dag tegenkwam op straat was mijn eerste reactie: doen of ik hem niet zie. Hé, loop je gewoon door, kan je geen hallo zeggen?, hield hij me staande. ‘Ik voel me een beetje raar na gisteravond’, antwoordde ik. We spraken af te gaan squashen. Ik speelde keiharde ballen en langzaam won ik de leiding weer terug, al won hij het potje. Na afloop reden we naar zijn huis waar niet veel meer stond dan een grijze bank, een eettafel met okergele stoelen. Aan de muur hingen affiches van koffiereclames en een paar kleurplaten van zijn kinderen. De scheiding was duidelijk nog maar net voltrokken. Ik besloot te gaan douchen, in mijn tas brandde mijn nieuwe topje. Maar het bleek een maat te klein en even later, naast hem op die bank, durfde ik nauwelijks te gaan verzitten, bang dat mijn borsten uit mijn bloes zouden vallen. Hij praatte over zijn werk in de koffietent, veel groter was zijn wereld niet.
‘Ik had weg kunnen gaan, maar ik bleef. Nieuwsgierig naar het onbekende en aangetrokken door de rust, de suggestie van een volwassen leven. Het normale won het van de spanning. Het normale wás de spanning. Ik kende dit soort bankzittende mannen niet, gedesillusioneerd, niet begrijpend wat ik naast hem deed. Ineens zei hij: over vijf minuten ga ik je zoenen. Dan pas, zei ik bijdehand. Hij kleedde me langzaam uit en deed alles wat hij in ons eerste appgesprek had beloofd.
‘In de maanden erop zagen we elkaar drie keer in de week. Dan praatten we wat en hadden seks. En het gekke is, en dat zit me nog steeds dwars, ook al begon ik hem na een tijdje saai te vinden, toch bleven we elkaar opzoeken. Verliefd, gemankeerd, maar vastberaden. Was dat het pijnlijke? Niet het leeftijdsverschil, maar het feit dat ik obsessief mijn tanden in hem zette terwijl ik allang wist dat het kansloos was? Wat zegt dat over mij? Hoezo zorgeloos uit op avontuur? Het spel om meer vrijheid en meer lucht was ergens halverwege ongemerkt veranderd in toch weer liefde, in een irreële ernst en de niet te beteugelen wens om gezien en bemind te worden.
‘Urenlang luisterden we naar mijn muziek en keken naar buiten, of ik staarde zomaar naar zijn lieve gezicht. Ik ging van hem houden omdat hij veilig was, maar elkaars soulmate werden we niet, eerder elkaars boei. Weer deed ik hetzelfde als bij mijn ex-vriendje. Net zo lang doorgaan tot ik mezelf kwijtraakte.
‘Pas toen ik hem op een dag meenam naar mijn studentenbaan en ik zag hoe hij buiten zijn eigen territorium en machtige espressomachine gewoon een kale doorsnee man met kraaloogjes was, kon ik hem loslaten. Zelf wilde hij er al veel eerder mee stoppen, hij vond me te intens. Vijf maanden had het geduurd. En nu kan ik alleen maar hopen dat ik ooit de echte liefde ontdek, gespeend van bluf en willen winnen. Een waarin ik simpelweg mezelf kan zijn, nieuwsgierig naar antwoorden. En dan daar om gewaardeerd worden.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Annie gefingeerd.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden