Ik ben zonder religie opgevoed, maar wel met calvinisme. Ik was dan ook geschokt toen ik het volgende hoorde van vrienden die hun huis gaan verkopen: ze moeten van hun makelaar nieuwe handdoeken aanschaffen, zodat het er lekker uniform uitziet in de badkamer. Nou ja zeg. In mijn wereld heeft een handdoek überhaupt pas na een jaar of tien van intensief gebruik de juiste ruwte. Daarnaast vind ik dat handdoeken een soort tastbare memoires zijn. De Snoopy-handdoek die ik kreeg op mijn 6de verjaardag: gewoon nog van de partij. Een handdoek van die ene vakantie op Terschelling: check. Een rare handdoek van Lancôme van een vorige bewoner van een vorig huis: tuurlijk. In de tijd dat we geen fotoboeken meer maken, hebben we altijd die handdoeken nog.
‘Maar wat moeten jullie dan met je oude handdoeken doen?’, vroeg ik paniekerig aan de verhuizende vrienden. ‘Ja, weggooien ofzo’, verzuchtten ze. Ze leken er, o verwarring, vrede mee te hebben.
Source: Volkskrant