‘Wat ik deed toen ik 18 was? Ik luisterde de hele dag naar Metallica’s Kill ’Em All en probeerde alles mee te spelen.’ Robert Trujillo (58) hoeft niet lang na te denken over de vraag hoe zijn leven er veertig jaar geleden uitzag. ‘Het was de zomer van 1983, ik zocht naar wat opwinding en daar was ineens die eerste Metallica-lp. Mijn muzikale held was toen jazzbassist Jaco Pastorius, door hem ben ik basgitaar gaan spelen. Ik was helemaal niet zo bezig met metal. Maar die Kill ’Em All: bam, die kwam hard aan! Mijn muzieksmaak als 18-jarige werd er volledig door overhoop gegooid.’
De grootste, langst bestaande metalband ter wereld heeft hun elfde studio-album 72 Seasons genoemd – een titel ontsproten uit het brein van zanger en gitarist James Hetfield. Trujillo, zelf sinds 2003 bassist bij de band, legt uit: ‘72 seizoenen, dat zijn achttien jaar. Volgens mij bedoelt James ermee dat die eerste achttien jaar in je leven het belangrijkst zijn. Ik moest bij de opnamen vaak terugdenken aan toen ik zelf 72 seizoenen oud was, en kwam steeds weer bij die zomer van ’83 en die kennismaking met Metallica uit.’
Over de auteur
Gijsbert Kamer is sinds 1992 muziekjournalist voor de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en beschouwingen over pop en jazz.
Dat Trujillo inmiddels kan vieren dat hij nu twintig jaar bassist is bij Metallica is nog altijd onvoorstelbaar, zegt hij. ‘Het voelt echt nog steeds als een jongensdroom. Ik weet nog dat ze me vroegen. Drummer Lars Ulrich belde me. Bassist Jason Newsted was opgestapt, of ik wilde invallen. De toekomst van Metallica was toen onzeker; ze leken een beetje zoekende. Maar kijk, twintig jaar verder is Metallica populairder dan ooit en hebben we net, dat vind ik echt, een van onze beste albums gemaakt.’
Een album dat, naar zijn stellige overtuiging, ook de 18-jarige van nu zal aanspreken. Hij heeft zelf een zoon van die leeftijd, Tye, die vooral houdt van de harde, verbeten metal waar Metallica groot mee is geworden. Tye staat daarin niet alleen, want het valt vader Trujillo al jaren op hoe zijn oude band Metallica steeds weer jonge fans blijft aantrekken, bij wie juist die oude nummers enorm aanslaan.
Heeft hij een verklaring voor die populariteit bij een jong publiek? ‘We doen iets uitzonderlijks. Metallica heeft thrashmetal misschien niet uitgevonden, maar wel groot gemaakt.’ Het smijten met gitaarriffs, de snerpende solo’s van Kirk Hammett, de machtige schreeuwstem van James Hetfield – ze vormen een unieke eenheid, vindt de bassist, die bepalend is voor het exceptionele geluid van de band. ‘Iedere zoveel jaar is er weer een generatie die onze muziek leert kennen, via vader, oom, leraar of oudere broer. Die zitten dan met z’n allen in een stadion en zien een band met een geweldige frontman, James, die iets neerzet wat niemand anders kan. Metallica is geen nostalgie. Op de school van Tye is Metallica nu populairder dan toen ik jong was.’
Maar Tye Trujillo heeft natuurlijk wel een vader die in die band speelt. ‘Ja, dat vindt iedereen ook heel cool, maar luisterde jij naar dezelfde muziek als je vader toen je 18 was? Joh, er is tijdens de pandemie onder jongeren echt een hele metalsubcultuur ontstaan. Bands als Slayer en Iron Maiden worden herontdekt, vinyl wordt volop verzameld en is in originele staat goud waard. Tye voelt zich ook echt thuis in die metalscene en wil het soort muziek maken dat Metallica maakt.’
De vader praat enthousiast over zijn zoon. Tye mocht op zijn 12de al als bassist meespelen met metalband Korn. ‘Tye is misschien wel een betere bassist dan ik en het zat er vroeg in dat hij iets in de muziek zou gaan doen. Hij had ook voor jazz kunnen kiezen, wat ik stiekem een beetje hoopte. Maar hij raakte geobsedeerd door rock en vooral metal en daar hou ik hem natuurlijk niet in tegen. Hij speelt behalve bas trouwens ook aardig gitaar. Natuurlijk is zo’n wonderkind als hij niet helemaal representatief. Maar ik had vroeger nooit verwacht dat onze muziek ook nu nog zo’n aantrekkingskracht op de jeugd zou uitoefenen.’
De populaire dramaserie Stranger Things heeft daarin zeker ook een handje geholpen: in de laatste aflevering is Metallica’s Master Of Puppets te horen. Door TikTok en andere sociale media ging dat fragment meteen viraal. Maar wat wellicht niet iedereen weet, is dat het Trujillo’s zoon Tye is die je hoort in het door het personage Eddie Munson gespeelde intro van Master of Puppets. ‘O, man, ik ben zo trots’, glundert Trujillo.
‘Een lerares op zijn school is getrouwd met een van de producers van Stranger Things. Zij wist dat Tye goed kon spelen en dat gaf aan haar man door, die iemand zocht die wel authentiek maar niet perfect Master of Puppets kon naspelen.’
Het moest geloofwaardig zijn dat het intro werd gespeeld door een kick-ass tiener, iemand zoals Tye dus, stelt zijn vader.
Trujillo hield het in eerste instantie geheim voor zijn collega’s Hetfield en Ulrich. Gitarist Kirk Hammett werd wel ingeseind. ‘Hij was altijd al een soort oom voor Tye, en hij leerde hem van Master of Puppets de juiste grepen, want Tye is natuurlijk meer een bassist. Maar na een paar dagen oefenen in de garage, onder toeziend oog van Kirk, had hij het onder de knie.’
De andere bandleden werden dus compleet overdonderd, lacht Trujillo. ‘Door het gebruik van Master of Puppets, de enorme kracht die het had in die aflevering en al helemaal toen ik onhulde wie die partij van Munson had ingespeeld.’
Dat ze niet alles met elkaar delen, past bij Metallica, vindt Trujillo. James en Lars vormen samen meer een eenheid en staan hoger op de apenrots. ‘Lars is de drummer, maar ook de aannemer van het bouwproject dat ieder Metallica-album is. Hij bepaalt de muzikale koers, samen met zanger en gitarist James Hetfield. Zonder een seintje van hem dat hij weer iets nieuws heeft geschreven, geen album. Kirk en ik worden er eigenlijk pas als laatste bij betrokken.’
Trujillo als stukadoor en Kirk Hammett de binnenhuisarchitect?
‘Zoiets ja, maar vergis je niet in het fundament van het nieuwe gebouw. Dat komt weer van Lars en mij, de ritmesectie.’ Hun nieuwe album 72 Seasons is meer een ‘group effort’, zegt Trujillo. ‘Voorheen leerde ik nieuwe nummers pas echt kennen als we ze live gingen spelen. We waren ook eigenlijk nooit samen in de studio. Dat ging nu anders.’
Het begon zoals gebruikelijk met het seintje van zanger James Hetfield. Het was voorjaar 2020, het begin van de coronatijd. De bandleden hadden wekelijks contact via Zoom om plannen te maken. Hetfield liet weten te werken aan een nieuwe versie van Metallica’s Blackened. ‘Hij wilde er met ons een akoestische versie van maken en stuurde ons een opzet.’
Trujillo was niet heel enthousiast, maar vooruit, ze hadden iets om aan te werken. Blackened 2020 deed het best aardig en Ulrich stelde voor andere liedjes ook zo te benaderen. Trujillo kreeg als huiswerk het nummer The Day That Never Comes mee. ‘Het beviel me niks. In coronatijd wemelde het overal van akoestische covers, want alle muzikanten zaten thuis en moesten ook wat.’
Hij ging in zijn eigen studio wat jammen, maar hield zich niet aan de opdracht. Het resultaat stuurde hij naar Ulrich met de boodschap: laten we iets echt nieuws gaan maken. ‘Lars was niet blij. Maar later die avond belde hij op FaceTime, en zat helemaal bezweet achter zijn drumstel. Hij had aan mijn songidee gewerkt en zei: ‘Cool man, dit gaan we doen.’
Metallica ging een nieuwe plaat maken. De vier bandleden werkten eerst vooral op afstand en zagen elkaar alleen via Zoom. ‘Lars heeft zo’n dik boek waarin hij alle bruikbare riffs of solo’s noteert, als hij dat erbij pakte, dan wisten we dat we op de goede weg waren.’
Het echte werk, met z’n allen in een bubbel, begon in maart 2021. ‘Dat waren mooie maanden. Ik begon de nummers toen ook echt van binnen te voelen, dat had ik in twintig jaar nog niet eerder zo gehad.’
Trujillo heeft zich lang buitenstaander gevoeld. ‘Logisch, want ik kwam er als laatste bij. Ze hadden net een nieuwe plaat, St. Anger gemaakt en daar kon ik eigenlijk niks mee. Ik vond het dor materiaal, het instuderen voelde als huiswerk maken voor een tentamen waarvan je niks begrijpt.
‘Ik hou van die felle thrashmetalsongs uit de beginjaren, en daar grijpt 72 Seasons op terug. En aan het succes van Master of Puppets in Stranger Things kun je ook zien dat die oude sound het nog altijd goed doet.’
Dus toen het album 72 Seasons klaar was, en er plannen voor een nieuwe stadiontournee werden gesmeed, stelde Trujillo voor om weer meer vroege Metallicasongs uit te voeren.
‘Ik had in de lockdown veel Metallica-nummers ingestudeerd die we Source: Volkskrant