Na 24 jaar brengt Everything But The Girl met Fuse weer een nieuw album uit. Echtgenoten Ben Watt en Tracey Thorn, nu allebei 60, klinken nog net zo fris en modern als vroeger. Wat is hun geheim?
Twee keer schoot Everything But The Girl helemaal raak doordat het duo de tijdgeest zo goed aanvoelde: in 1984 kwamen zij met de de jazzy hit Each and Everyone. En in 1995 was er Missing, het door houseproducer Todd Terry tot wereldhit gemixte nummer.
En nu zijn Ben Watt en Tracey Thorn, 60 inmiddels, terug met Fuse, hun eerste gezamenlijke album in 24 jaar. Dat klinkt modern zonder geforceerd hip te willen zijn. Met een mooi, rijk, elektronisch geluid is het helemaal van nu. Hoe doen ze dat?
Watt: ‘Ik ben na de band jarenlang als dj actief geweest. Ik denk dat ik daar wel de juiste voelsprieten voor trends aan heb overgehouden.’
Thorn: ‘Wij zijn twee grijze muizen. Wij hoeven ons niet per se met hits en trends bezig te houden. Wij wilden gewoon graag een modern klinkend album maken.’
Over de auteur
Gijsbert Kamer is sinds 1992 muziekjournalist voor de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en beschouwingen over pop en jazz.
Dat er een nieuw album er kwam, is verrassend, want Everything But The Girl hield er in 1997 mee op en Watt en Thorn waren niet van plan de band nog nieuw leven in te blazen, vertellen ze via Zoom vanuit hun huis in Hampstead, Noord-Londen. Ze zijn een stel sinds ze elkaar in 1981 ontmoetten op de universiteit van Hull en begonnen in 1982 als Everything But The Girl samen muziek te maken.
‘Het waren vijftien mooie jaren’, zegt Thorn, ‘we waren succesvol en hadden lol in het touren. Maar ineens was het mooi geweest.’ Niet dat de successen opdroogden – ze waren misschien populairder dan ooit toen U2 in 1997 met het verzoek kwam of ze hun voorprogramma wilden verzorgen tijdens de Amerikaanse tournee. Maar ‘ik kreeg echt pijn in mijn buik bij die gedachte’, zegt Thorn.
Watt: ‘Dat lag niet aan U2 hoor, maar aan ons. Ergens voelden we dat het klaar was. We maakten nog een plaat, maar de bezieling was weg. Ik merkte ook dat ik dj-en leuker vond dan spelen in een band.’
Thorn: ‘En ik wilde moeder worden en een gezin stichten, dat speelde zeker mee.’
Watt: ‘Ja, dat ook.’
Een kwarteeuw later zijn Watt en Thorn nog altijd samen. Hun drie kinderen zijn volwassen en al lang het huis uit. Watt werd dj en begon (house)label Buzzin’ Fly. Thorn schreef een paar goed ontvangen autobiografische boeken en beiden bleven zonder elkaar muziek maken. Ze hadden een volle agenda tot drie jaar geleden corona uitbrak.
Watt, die aan het Syndroom van Churg-Strauss lijdt, een ernstige auto-immuun ziekte, moest zich vaak isoleren wegens groter besmettingsrisico. ‘Dan zat ik te klooien met muziekjes maken op mijn iPhone en hield mezelf bezig met luisteren en analyseren van alles wat nieuw was op Spotify. Hoe en waarmee werden bepaalde beats gemaakt, hoe zaten arrangementen in elkaar? Eindeloos fascinerend.’
Thorn: ‘Ook ik ontdekte hoeveel ik nog van popmuziek hou, al volgen we het elk op onze eigen manier. Ben houdt erg van nieuwe elektronische muziek, ik hang aan oude favorieten als Nick Cave. En langzaam kreeg ik de wens zelf weer wat te gaan maken.’
Dat Watt niet de eerste was aan wie ze dacht vinden ze allebei niet zo gek. Ze hadden al bijna 25 jaar niet meer muzikaal samengewerkt en hadden ieder hun eigen weg gevonden.
Watt: ‘Als je jarenlang samen bezig bent met de opvoeding van je kinderen, dan is het wel prettig om de rest van de tijd even iets zonder elkaar te doen.’
Maar na de lockdown bedacht Thorn dat dit misschien toch het moment was om het duo Everything But The Girl te reanimeren. ‘Gewoon kijken hoe dat zou gaan. We woonden samen in een groot huis met studio, waarom verder zoeken? We moesten het in elk geval proberen.’
Watt: ‘Ik twijfelde even. Maar ik had met mijn telefoon best veel nieuwe muziekjes gemaakt en daar wilde ik ook wat mee. Ik was ook wel nieuwsgierig wat Tracey geschreven had en dat bleek wederzijds.’
En zo werkten Watt en Thorn maanden aan nieuwe liedjes zonder iemand iets te zeggen. Ze hoefden niemand verantwoording af te leggen en konden alles weer weggooien als het niks werd.
Watt: ‘Dat niks moest, maar veel kon, vond ik een fijn idee. Het ging zoals vroeger. Ik zorgde voor het grote plaatje, de sound van de nummers, Tracey voor de bovenliggende melodielijnen en voor de zang.’
Thorns stem is nog net zo rokerig en melancholiek als jaren geleden maar heeft volgens haar wel wat ribbels gekregen en is een toontje gezakt. Dat bevalt haar wel. ‘Ik maakte me eerder zorgen over de teksten. Toen ik die zong, dacht ik steeds: ze gaan allemaal over de angst iemand of iets te verliezen en de moeite die het kost contact met iemand te krijgen.
‘Ik denk dat we onbewust altijd de wens hebben gehad om samen weer iets te doen. De band van vroeger terugvinden. In ieder huwelijk is die soms even zoek.’
Watt: ‘Ja, maar het was geen therapeutische sessie hoor, het maken van Fuse. De titel verwijst wel naar het moment van ontsteking en dat was rond het einde van de lockdown.’
Volgens Thorn en Watt heeft Everything But The Girl altijd van ‘lucky moments’ geprofiteerd en misschien was dit er ook wel een. Watt: ‘We waren geen trendsetter, maar voelden wel goed aan wat er leefde. En we hebben veel mazzel gehad.’
Zo kwam Todd Terry destijds met zijn remix van Missing precies op het goede moment, vindt Watt. ‘Alles in de popmuziek hangt van toevalligheden aan elkaar. Een jaar eerder of later en het was misschien niks geworden.’
Daarom is het goed je intuïtie te volgen, zegt Thorn. ‘Mijne was: kom Ben, we gaan weer als Everything But The Girl muziek maken. Het is nu of nooit.’
Everything But The Girl: Fuse. (Virgin/Universal).
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden